Tibetan
༈ སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པའི་རྩོམ་པ་དོན་མེད་འགྱུར། བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། ། ༈ ཐལ་བ་དགོད་པ། དང་པོ་ནི། རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆེད་དུ་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་གི་བ་འགའ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྔར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ཉེས་སྤོང་དགག་པ། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཏེ། ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་འཛིན་ཅན་ཆོས་ཅན་གལ་ཏེ་བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བ་ཡིས་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ལ་ཆགས་པ་ཡི་བློ་ལྡོག་ཀྱང་བདག་གི་བ་དེ་ལ་གཏན་ནས་ཆགས་བྲལ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་གཞན་དག་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྤྱིར་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་བླང་ 1-7-137b བྱ་དང་དོར་བྱར་འཛིན་པའི་ཁྱད་ཡོད་ན་བླང་བྱ་གཅིག་ལས་འབྱུང་བའི་ཆགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཚེ་སྔར་གྱི་དོར་བྱ་སོགས་ཡུལ་ཀུན་ལ་ཆགས་པའི་ས་བོན་དུ་འགྱུར་པ་ཡིན་པས་སོ། །དཔེར་ན་འདོད་ལྡན་ལ་ལ་བུད་མེད་གཅིག་ལ་སྐྱོན་མཐོང་བས་ཆགས་པ་མངོན་གྱུར་ལོག་ཀྱང་བུད་མེད་གཞན་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པས་དེ་རྒྱུར་བྱས་ནས་སྔར་གྱི་བུད་མེད་དེ་ལའང་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། ། ༈ བདག་སྐྱོན་མེད་ན་ཆགས་དང་བྲལ་ཡུལ་མེད་པ། ལྔ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། ། ༈ ཐལ་བ་དགོད་པ། དང་པོ་ནི། སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དེ་ནི་འཁོར་བའི་ཆོས་སྐྱོན་བཅས་གང་ལ་ཆགས་བྲལ་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ཞིང་། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཆགས་པའང་སྐྱོན་མེད་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་བདག་གི་བ་རྣམས་ཀྱང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པས་དེ་དག་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འགྲོ་བ་སྟེ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཀྱང་གསུམ་པོ་དེ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པས་ནའོ། །སྔ་མའི་རྟགས་ཁས་བླངས་ཏེ། བདག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ན་གཞན་གཉིས་སྐྱོན་མེད་དུ་རིགས་པས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ཉེས་སྤོང་དགག་པ། གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། བདག་དེར་ཆགས་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་པས་སྐྱོན་བཅས་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་བདག་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆ་ནས་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པ་སྡུད་དོ། །འོ་ན་བདག་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཅན་
Chinese
因此。 ༈ 修习痛苦的努力将变得毫无意义。 第四部分分为两部分：指出推论的荒谬之处，驳斥对过失的辩解。 ༈ 指出推论的荒谬之处： 首先，寻求解脱者，你为了脱离对‘我所’的执着而将‘我所’观想为痛苦，这是没有意义的。因为即使你将那些‘我所’观想为痛苦，也仅仅是直接认识到它们本身就是痛苦，而仅仅这样并不能让你脱离对‘我所’的执着。因为有些‘我所’是痛苦，这早已是显而易见的，但即便如此，人们仍然无法脱离对它们的执着。 ༈ 驳斥对过失的辩解： 其次，如果看到痛苦就能脱离执着，因为看到某些事物的过患就能脱离对它们的执着。那么，具有我执者，即使你因为看到‘我所’的过患，而在看到过患的那一刻对它的执着有所减退，你也永远无法完全脱离对‘我所’的执着，因为你仍然执着于其他事物。这是普遍适用的，因为一般来说，如果对某些事物存在应取和应舍的区分，那么从一个应取之物产生的贪执，在因缘的作用下，会成为对所有先前应舍之物产生贪执的种子。例如，一个有欲望的人，看到一个女人的缺点而减少了对她的贪执，但他仍然会对其他女人产生贪执，并以此为因，再次对之前的那个女人产生贪执。 ༈ 如果‘我’没有缺点，那么就不会有贪执和脱离的对象： 第五部分分为两部分：指出推论的荒谬之处，驳斥对过失的辩解。 ༈ 指出推论的荒谬之处： 首先，修行者，你将对轮回的法，即具有过患的事物，产生贪执或脱离？你不会产生贪执或脱离，因为‘我’没有缺点，并且以‘我’为对象的贪执也没有缺点，作为所证的‘我所’也没有缺点，因此它们不是贪执和脱离的对象。这是普遍适用的，因为众生，也就是轮回的法，也仅仅是这三者。承认之前的理由，因为如果‘我’没有缺点，那么另外两者自然也被认为是无缺点的。 ༈ 驳斥对过失的辩解： 其次，以‘我’为对象的贪执没有缺点的理由不成立，因为对‘我’的贪执是痛苦的根源，因此也是有缺点的。‘也’字在这里是为了强调从‘我所’的角度来看，‘我’是没有缺点的。那么，‘我’是有缺点的
English
Therefore. ༈ The effort of meditating on suffering will become meaningless. The fourth part has two sections: pointing out the absurdity of the inference, and refuting the defense against the fault. ༈ Pointing out the absurdity of the inference: Firstly, seeker of liberation, it is meaningless to meditate on ‘mine’ as suffering in order to be free from attachment to ‘mine’. Because even if you meditate on those ‘mine’ as suffering, it only directly cognizes that they themselves are suffering, and that alone will not make you free from attachment to ‘mine’. Because some ‘mine’ are suffering, which is already evident, but even so, there is no freedom from attachment to them. ༈ Refuting the defense against the fault: Secondly, if seeing suffering leads to detachment, because seeing faults in some objects leads to detachment from them. Then, one with self-grasping, even if seeing faults in ‘mine’ causes the mind of attachment to recede for the moment of seeing the fault, you will never completely detach from ‘mine’, because you are still attached to other things. This is universally applicable, because in general, if there is a distinction between what should be taken and what should be discarded in relation to some objects, then the attachment arising from one object to be taken, when generated by various conditions, becomes the seed of attachment to all previously discarded objects. For example, a lustful person, seeing a fault in one woman, reduces manifest attachment, but still has attachment to other women, and using that as a cause, attachment arises to the previous woman as well. ༈ If ‘I’ has no faults, then there will be no object of attachment and detachment: The fifth part has two sections: pointing out the absurdity of the inference, and refuting the defense against the fault. ༈ Pointing out the absurdity of the inference: Firstly, practitioner, will you be attached to or detached from the Dharma of Samsara, which is something with faults? You will not be attached or detached, because ‘I’ has no faults, and the attachment to ‘I’ as an object has no faults, and the ‘mine’ as the object of proof also has no faults, therefore they are not objects of attachment and detachment. This is universally applicable, because beings, that is, the Dharma of Samsara, are just those three. Acknowledging the previous reason, because if ‘I’ has no faults, then the other two are naturally considered faultless. ༈ Refuting the defense against the fault: Secondly, the reason that attachment to ‘I’ as an object has no faults is not established, because attachment to ‘I’ is the basis of suffering, therefore it also has faults. The word ‘also’ here is to emphasize that from the perspective of ‘mine’ as an object, ‘I’ has no faults. Then, ‘I’ has faults --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
དུ་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ནི་རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་ཙམ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་བདག་གི་བ་གང་ལ་དེ་ཆགས་པ་བྲལ་ཏེ་མི་འབྲལ་བར་ཐལ། བདག་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་དེར་ཡང་བདག་དེའི་སྐྱོན་ལ་ 1-7-138a ཆགས་བྲལ་མེད་པའི་ཕྱིར། ༈ སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་མི་ནུས་པ། དྲུག་པ་ནི། བདག་གི་བ་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཞེན་པ་ཡིན་ན། བདག་གི་བ་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བས་འཇིག་དགོས་ནའང་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་བྱས་པ་དེ་ལྟར་མིན་ཏེ། སྐྱོན་ཡོན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མི་ཤེས་པའི་བྱིས་པ་དང་ཕྱུགས་སོགས་ལ་ཡང་ཁྱོད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ཡང་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱི་དབང་སོགས་དག་ལ་ཁྱོད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདས་པ་དང་ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་ལ་སོགས་པའི་བདག་གི་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་མཐོང་ཡང་ཁྱོད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་གི་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ནི་བདག་གི་བའི་བློ་ཡིན་ལ། དེ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་སྤོང་ངོ་ཞེ་ན། བདག་གི་བ་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའང་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་མིན་པར་ཐལ། བྱིས་སོགས་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཡོད་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། །དེས་ན་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་ཡོན་ཏན་མིན་པ་སྐྱོན་མཐོང་བས་དབང་སོགས་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་དེ་ཡང་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་བའི་བློ་དེ་ཡང་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ རྒྱུ་ལ་གནོད་པ་མེད་པས་སྤོང་མི་ནུས་པ། བདུན་པ་ནི། གཞན་ཡང་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པའི་བསྒྲུབས་པས་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད་དེ་མི་གནོད་པར་ཐལ། དེའི་རྒྱུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། བདག་གི་བ་ལ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བདག་ལ་ཆགས་པས་བདག་གི་བ་དེར་ཡང་ཆགས་པ་ 1-7-138b མཐོང་བ་དེས་ནའོ། ། ༈ དབང་བདག་ཐ་དད་ཤེས་པས་སྤོང་མི་ནུས་པ། གཉིས་པ་དབང་བདག་ཐ་དད་ཤེས་པས་སྤོང་མི་ནུས་པ་ནི། གྲངས་ཅན་ན་རེ། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་ཆགས་ཡུལ་དང་། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་ན་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ། དེ་དག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ན་ཆགས་བྲལ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐ་མལ་པའི་སྐྱེ་བོ་ཀུན་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་ཐལ། ཁྱོད་འདི་ཡིས་དབང་སོགས་ལས་བདག་ནི་ཐ་དད་གྱུར་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡིས་བདག་གཞན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་དེའི་དབ
Chinese
因此，痛苦的所依与你也是相同的。如果承认，那么追求解脱者所执着的对境，因为仅仅是有过失的缘故，就应该与我所拥有的任何事物都分离，并且不执着。因为对于我所拥有的过失，我也不会对那个过失产生执着。 如果认识到过失也不能舍弃贪执。 第六，如果对‘我所’的贪执是由于见到功德而产生的，那么见到过患就应该摧毁它。然而，对于权力等‘我所’的贪执，并非仅仅是由于见到‘我所’的功德而产生的。因为对于不知功过之别的孩子和牲畜等，你也能见到；对于自身有缺陷的感官，你也能见到；即使具有功德，对于他人的权力等，你却见不到；对于过去和从身体上脱落的头发等‘我所’，即使见到具有功德，你也不存在。如果说，产生对‘我所’的贪执的原因是对‘我所’的认知，通过观修痛苦来舍弃它，那么，产生对‘我所’的认知的因，也并非仅仅是见到‘我所’的功德。因为对于孩子等，你也能见到，因此也是同样的道理。因此，对于众生来说，见到权力等不是功德而是过患，也不能舍弃对权力等的‘我所’的认知，因为对‘我所’的认知并非仅仅是见到功德而产生的。 如果对因没有损害，就不能舍弃。 第七，此外，通过观修‘我所’为痛苦的修习，如何损害对‘我所’的贪执呢？因为它不会损害，因为它的因——对我的贪执没有受到损害。这是因为，对于‘我所’不存在的功德，通过虚构，对我的贪执也会在‘我所’中显现出来。 如果认识到‘我’和‘我所’是不同的，就不能舍弃。 第二，认识到‘我’和‘我所’是不同的，也不能舍弃。数论派说：贪执不是从见到功德而产生的，如果将自性执为贪执的对象，并将补特伽罗（梵文：Pudgala，天城体：पुद्गल，梵文罗马拟音：pudgala，字面意思：人）执为一体，那么就会对那个对象产生贪执。如果认识到它们是不同的，就会脱离贪执。那么，所有的普通人，都应该脱离对权力等的贪执。因为你通过这个认识到‘我’与权力等是不同的，即使他们不希望‘我’变成其他的，但他们仍然拥有权力等。
English
Therefore, the basis of suffering is the same for you as well. If admitted, then the object of attachment for those who seek liberation, because it is merely flawed, should be separated from whatever I possess and not be clung to. Because even to the flaws of what I possess, I do not have attachment to those flaws. If recognizing faults does not lead to abandoning attachment. Sixth, if attachment to 'mine' arises from seeing virtues, then seeing faults should destroy it. However, attachment to possessions such as power is not solely caused by seeing the virtues of 'mine'. Because you can see it even in children and livestock who do not know the difference between virtue and fault; you can see it even in your own flawed senses; even if possessing virtues, you do not see it in the power of others; even if seeing virtues in possessions such as hair that has fallen from the body, you do not have it. If the cause of attachment to 'mine' is the thought of 'mine', and it is abandoned by meditating on suffering, then the cause of the arising of the thought of 'mine' towards 'mine' is not solely from seeing the virtues of 'mine'. Because you can see it even in children, etc., therefore it is the same reason. Therefore, for beings, seeing that power, etc., is not a virtue but a fault, does not abandon the thought of 'mine' towards power, etc., because the thought of 'mine' does not arise solely from seeing virtues. If there is no harm to the cause, it cannot be abandoned. Seventh, furthermore, how does the practice of meditating on 'mine' as suffering harm attachment to 'mine'? Because it does not harm it, because its cause—attachment to self—is not harmed. This is because, for virtues that do not exist in 'mine', through fabrication, attachment to self also appears in 'mine'. If knowing that 'self' and 'mine' are different does not lead to abandonment. Second, knowing that 'self' and 'mine' are different does not lead to abandonment. The Samkhya school says: Attachment does not arise from seeing virtues, but if nature is grasped as the object of attachment, and if the person (Sanskrit: Pudgala, Devanagari: पुद्गल, Roman transliteration: pudgala, literal meaning: person) is grasped as one, then attachment will arise to that object. If they are known to be different, then one will be free from attachment. Then, all ordinary people should be free from attachment to power, etc. Because through this you know that 'self' is different from power, etc., even if they do not wish 'self' to become other, they still possess power, etc. --------------------------------------------------------------------------------