Tibetan
མ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་བཅོམ་པ་དགག །སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པས་བཅོམ་པ་དགག་པའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་བཅོམ་པ་དགག་པ། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་པ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་ལ་རང་གི་བའི་བློ་སྤོང་བས་རང་བློ་གང་གིས་བཟློག་འགྱུར་ཞེས་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་སོགས་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་རང་གི་བའི་བློ་སྤོང་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་རང་གི་བའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ནི་བདག་དང་འདུ་སོགས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ལས་ཡིན་ལ། འབྲེལ་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྔར་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས་ཏེ། བྱེ་བྲག་པ་འགོག་པའོ། །གྲངས་ཅན་གྱིས་བདག་གིར་གཟུང་བྱ་དང་འཛིན་བྱེད་སྐྱེས་བུ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པས། དེ་ལ་རང་གི་བའི་བློ་སྐྱེ་ཞིང་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་ཡང་འཕྲོད་འདུས་བྱས་པར་འདོད་དོ། །མི་འཐད་དེ། བདག་གི་གཟུགས་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་རང་གི་བའི་བློ་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ། ཁྱོད་དང་བདག་ལ་འདུ་བའི་འབྲེལ་བ་དང་། ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་མེད་ན་ཡང་སྟེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། བདག་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདག་གི་བ་ཀུན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པས་བཅོམ་པ་དགག་པ། གཉིས་པ་ནི། གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་སྐྱེས་བུ་ 1-7-136a ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་རང་གི་བའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དབང་སོགས་དེ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དུག་སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་སོར་མོ་བཞིན། དེས་ན་རང་བློ་གང་གིས་བཟློག་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དབང་པོ་སོགས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བ་མིན་ཏེ། གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེ་བ་འགའ་ཞིག་གིའང་རྒྱུར་མཐོང་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དབང་སོགས་ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་སྤོང་བ་ཡིན་ཏེ། དུག་བཅས་ཀྱི་ཟས་ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བས་སྤོང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་དཔེ་དོན་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཟས་ཁྱད་པར་ཅན་རྙེད་ན་དེའི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པས་དེ་དང་འགལ་བའི་དུག་བཅས་ཀྱི་ཟས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པས་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་པ་དེ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བས་སོ། །བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་མེད་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡིས་དུག་བཅས་ཀྱི་ཟས་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བཞིན་ལའང་འཇུག་སྟེ་བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་མེད་ཅིང་ཟས་ཙམ་གྱི་བདེ་
Chinese
驳斥关于‘我’的论证 第二部分分为两点：驳斥通过修习痛苦来摧毁‘我’的观点；驳斥通过产生痛苦来摧毁‘我’的观点。 驳斥通过修习痛苦来摧毁‘我’的观点 首先，如果因为对‘我’的执着等修习为痛苦，从而舍弃对它的‘我所’之念，那么‘以何种方式转变自心’的论证就不成立。如果这样认为，那么，对于‘我’的执着等，即使已经视其为痛苦，也不会因此舍弃‘我所’之念。因为你产生‘我所’之念的原因在于‘我’与蕴等之间的关联，而这种关联即使被视为痛苦，仍然保持原样。因此，承认这个论证，并驳斥胜论派的观点。数论派认为，所取之‘我’和能取之补特伽罗二者被视为一体，因此对它产生‘我所’之念，并且认为这种一体性是通过相互混合而产生的。这是不合理的，因为‘我’的色等，你不会对它们产生‘我所’之念，因为你和‘我’之间没有混合的关联，也没有将它们视为一体。这是无法接受的，因为将‘我’视为有益之物，这在所有外在的‘我所’中都存在。 驳斥通过产生痛苦来摧毁‘我’的观点 第二点是，获得解脱的补特伽罗，不会对感官等产生‘我所’之念，并且会舍弃它，因为感官等被视为产生痛苦的原因，就像被毒蛇咬住的手指一样。因此，‘以何种方式转变自心’的论证是不成立的。如果这样认为，那么，感官等并非完全被视为产生痛苦的原因，因为它们也可能被视为暂时安乐的来源。如果仅仅因为感官等大多被视为产生痛苦的原因就舍弃它们，就像因为大多被视为产生痛苦的原因而舍弃有毒的食物一样，那么，这两个例子都不成立。因为，具有取舍之念的补特伽罗，如果获得了特殊的食物，就会因为贪恋那种安乐而不再贪恋与之相违背的有毒食物，因为贪恋特殊的安乐，所以完全舍弃了微小的安乐。而没有取舍之念的补特伽罗，就像对‘我’的执着一样，也会享用有毒的食物等，因为他们没有取舍之念，只追求食物带来的安乐。
English
Refutation of Arguments for 'Self' The second part has two points: refuting the view that 'self' is destroyed by meditating on suffering; refuting the view that 'self' is destroyed by generating suffering. Refutation of the View that 'Self' is Destroyed by Meditating on Suffering Firstly, if one cultivates attachment to 'self' etc. as suffering, thereby abandoning the thought of 'mine' towards it, then the argument 'by what means will one's own mind be reversed' is not established. If one thinks so, then even if attachment to 'self' etc. is seen as suffering, one will not abandon the thought of 'mine' towards it, because the cause of your arising the thought of 'mine' is due to the connection between 'self' and the aggregates etc., and even if that connection is seen as suffering, it remains as it was before. Therefore, the argument is accepted, and the Vaibhashika view is refuted. The Samkhya school believes that the object to be grasped as 'self' and the grasping purusha are known as one, so the thought of 'mine' arises towards it, and they also believe that being known as one is caused by mixing together. This is unreasonable, because you do not have the thought of 'mine' towards the form etc. of 'self', because there is no mixing connection between you and 'self', nor is it known as one. This cannot be accepted, because seeing 'self' as something that benefits is present in all external 'mine'. Refutation of the View that 'Self' is Destroyed by Generating Suffering The second point is that a person who has attained liberation will not have the thought of 'mine' towards the senses etc., and will abandon them, because the senses etc. are seen as causing suffering, like a finger held by a poisonous snake. Therefore, the argument 'by what means will one's own mind be reversed' is not established. If one thinks so, then the senses etc. are not seen as causing suffering in all respects, because it is possible that they are also seen as a cause of some temporary happiness. If one abandons them merely because the senses etc. are mostly seen as causing suffering, just as one abandons poisonous food because it is mostly seen as causing suffering, then both examples are not established. Because, a person with the thought of acceptance and rejection, if he obtains special food, will be detached from poisonous food that contradicts it because of attachment to the happiness of that special food, because he abandons the slight happiness due to craving for special happiness. A person without the thought of acceptance and rejection, just like attachment to 'self', also engages in poisonous food etc. as he finds it, because they have no thought of acceptance and rejection, and only pursue the happiness of food. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
བ་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་འདོད་ལྡན་འགའ་ཞིག་བུད་མེད་དག་ནི་མ་རྙེད་པར། དུད་འགྲོ་མོ་ལ་འདོད་པ་སྤྱོད་པ་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། ། ༈ བདག་གི་འདོར་ན་བདག་གི་མཚན་ཉིད་མེད་པ། གཉིས་པ་ནི། འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་དེ་ཆོས་ཅན། འཇིག་པར་ཐལ། སྔར་བདག་གི་བ་དང་བཅས་པ་ལས་ཕྱིས་བདག་གི་བ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། བདག་ནི་ཡོད་པར་འདོད་ 1-7-136b པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་ལུགས་ཀྱི་བདག་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འཇིག་པར་འདོད་དེ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐར་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་འཛིན་ཅན་གྱིས་ཇི་ལྟར་ཞེན་པའི་བདག་ཡིན་པར་འདོད་དེ་མིན་པར་ཐལ། མྱོང་བ་ཀུན་དང་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་དང་། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་རྟེན་བྱེད་པ་ལོག་པ་ཅན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བདག་འཛིན་ཅན་གྱིས་ཞེན་པའི་བདག་གི་རང་བཞིན་ནི་མྱོང་སོགས་ཀྱི་རྟེན་ལོག་པ་དེ་འདྲ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ བདག་འཛིན་ཡོད་ན་བདག་གིར་ཆགས་པ་འབྱུང་བ། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་དངོས། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། ། ༈ སྒྲུབ་བྱེད་དངོས། དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་འབྱུང་སྟེ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བདག་འཛིན་གྱིས་ནི་བདག་ལ་ཆགས་པ་བརྟན་པར་བྱེད་ཅིང་། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ནི་བདག་གིར་ཞེན་པ་ཡི་ས་བོན་གྱི་གནས་སྐབས་མ་ཚང་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་དུ་གནས་པས་སོ། །དེས་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆེད་དུ་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པའི་གང་ཟག་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བསྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེས་བདག་གི་བ་ལ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་དང་། བདག་གི་བ་དེའི་སྐྱོན་ཡང་སྒྲིབ་ཅིང་མི་མཐོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་འཇུག་པའི་ས་བོན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ཉེས་སྤོང་དགག་པ། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མི་འབྲལ་ཡང་ཆགས་བྲལ་དེ་བདག་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བས་ན་བདག་ལ་ཆགས་པའི་ 1-7-137a རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ད་ནི་ཆགས་བྲལ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་བ་འདོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་ཅི་ལྟར་བདག་འདོར་ཏེ་མི་འདོར་བ་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་བདག་གི་བ་མི་འདོར་
Chinese
因为执着于‘我所’的缘故。例如，看到一些有欲望的人，在没有找到女性时，会对母畜行淫一样。 如果舍弃‘我’，那么‘我’的自性就不存在了。 第二：轮回状态中的‘我’，具有坏灭的性质。因为先前具有‘我’及其相关的一切，之后会完全失去所有‘我’及其相关的一切。不能这样认为，因为那些认为‘我’存在的人，怎么会认为‘我’会坏灭呢？他们是不愿意的。解脱状态中的‘我’，具有执着‘我’的人所认为的‘我’的性质，但实际上并非如此。因为他们认为，‘我’是所有体验、所有名言、以及智慧等所有功德的错误基础。这是普遍的，因为执着‘我’的人所执着的‘我’的自性，并非是体验等的基础。 如果存在‘我执’，那么就会产生对‘我所’的执着。 第三部分分为两点：真实的论证和驳斥错误的观点。 真实的论证： 首先，一个具有‘我执’，但却不执着于‘我所’的人，一定会执着于‘我所’，因为他具有‘我执’。这是普遍的，因为在任何情况下，‘我执’都会坚定地执着于‘我’，而对‘我’的执着，是产生‘我所’执着的种子，并且这种情况始终存在。因此，为了不执着于‘我所’，将‘我所’视为痛苦的人，即使努力将‘我所’视为痛苦，但对‘我’的执着仍然会阻碍他不执着于‘我所’，并且会掩盖‘我所’的过患，使他看不到。因为他看到了‘我’的功德，所以具备了像条件一样，使他对‘我’产生执着的种子。 驳斥错误的观点： 其次，如果执着于‘我’，那么就不会不执着于‘我所’，即使不执着于‘我所’，也会因为不执着于‘我’而不执着于‘我’，那么执着于‘我’的标志就不成立了。现在，不执着于‘我所’的人，因为将‘我所’视为痛苦，所以不执着于它，但仅仅因为这样，就认为他会舍弃‘我所’，这是不可能的。因为就像不执着于‘我’，又怎么会舍弃‘我’呢？这是不可能的。如果这样认为，那么将‘我所’视为痛苦的人，将‘我所’视为痛苦的行为就会变得毫无意义。即使不执着于‘我所’，也不会舍弃‘我所’。
English
Because of attachment to 'mine'. For example, seeing some desirous people, when they cannot find a woman, they are seen to engage in desire with a female animal. If I abandon 'I', then the nature of 'I' does not exist. Second: The 'I' in the state of samsara (འཁོར་བའི་གནས་སྐབས，Samsara, 轮回) has the nature of destruction. Because previously having 'I' and all that is related to it, later it will completely lose all 'I' and all that is related to it. It cannot be thought this way, because those who think that 'I' exists, how would they think that 'I' will be destroyed? They are unwilling. The 'I' in the state of liberation (ཐར་པའི་གནས་སྐབས，Liberation, 解脱) has the nature of 'I' as thought by those who are attached to 'I', but in reality it is not so. Because they think that 'I' is the wrong basis of all experiences, all terms, and all merits such as wisdom. This is universal, because the nature of 'I' that is clung to by those who are attached to 'I' is not the basis of experiences, etc. If there is 'self-grasping' (བདག་འཛིན་，Self-Grasping, 我执), then attachment to 'mine' will arise. The third part is divided into two points: the real proof and refuting the wrong views. The real proof: First, a person who has 'self-grasping' but is not attached to 'mine' will definitely be attached to 'mine', because he has 'self-grasping'. This is universal, because in any case, 'self-grasping' will firmly cling to 'I', and attachment to 'I' is the seed that produces attachment to 'mine', and this situation always exists. Therefore, in order not to be attached to 'mine', a person who regards 'mine' as suffering, even if he tries to regard 'mine' as suffering, attachment to 'I' will still hinder him from not being attached to 'mine', and will cover up the faults of 'mine', making him unable to see them. Because he sees the merits of 'I', he has the seeds that, like conditions, cause him to be attached to 'I'. Refuting the wrong views: Second, if one is attached to 'I', then one will not be unattached to 'mine', even if one is unattached to 'mine', one will also be unattached to 'I' because one is unattached to 'I', then the sign of being attached to 'I' is not established. Now, a person who is not attached to 'mine', because he regards 'mine' as suffering, he is not attached to it, but just because of this, it is thought that he will abandon 'mine', which is impossible. Because just like not being attached to 'I', how can one abandon 'I'? This is impossible. If one thinks so, then the act of regarding 'mine' as suffering by a person who regards 'mine' as suffering will become meaningless. Even if one is not attached to 'mine', one will not abandon 'mine'. -------------------------------------------------------------------------------- བའི་ཕྱིར་རོ། །