Tibetan
ིས་རང་དགར་བཞག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ༈ རྗེས་དཔག་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ། གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་གསུང་རབ་ལས་མངོན་སུམ་ཚད་མར་གྲུབ་མོད་ཀྱི། རྗེས་དཔག་ཚད་མར་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན། སྟོན་པ་ཆོས་ཅན། རྗེས་དཔག་ཚད་མར་བཞེད་དེ། རྗེས་སུ་དཔག་པའང་ཚད་མ་ཡིན་པ་མ་བཟློག་ཅིང་། སྒྲ་བྱུང་སོགས་ཚད་མ་ཡིན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དང་། མ་བཟློག་པར་མ་ཟད་ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གང་ཡིན་པ་ 1-7-147b དེ་ཐམས་ཅད་ནི་འགག་པ་སྟེ་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དང་། དུ་བ་ལས་ནི་མེར་ཤེས་དང་། །ཞེས་སོགས་རྣམ་པ་དུ་མར་ནི་རྗེས་དཔག་འདིའི་སྦྱོར་བའང་གསུང་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གང་ཡིན་པའི་རྟགས་ནི་རྗེས་དཔག་གི་རྟེན་ཡིན་ལ། རྟགས་ཆོས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་བ་དེ་ཡང་སྔར་གྱི་ངག་དེས་གསལ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མི་རྟག་སོགས་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་སྐྱེ་ལྡན་སོགས་ལ་ཁྱབ་པ་ལ་ནི་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ཐ་མར་མཚན་གྱིས་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པ། གསུམ་པ་ནི། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྣམ་བཤད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་འོད་ཟེར་ལས་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། 1-7-134b ཆགས་སྐྱོན་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་གང་གིས་བཟློག་པར་བྱེད་དེ་བཟློག་མི་ནུས་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པའི་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་རྒྱུ་བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དེ་བདག་ལ་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་དུ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བདག་ལ་ཆགས་པ་མིན་གྱི་དོན་བདག་གི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྐྱོན་ཅན་ཉིད་ལ་ཁས་བླངས་འགལ་བ་བསྟན་པ། གསུམ་པ་ནི། བདག་ལ་ཆགས་པ་ལ་སྐྱོན་ཡང་གང་ཞིག་མཐོང་། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེས་ན་དོར་བྱ་ཡིན་ཅེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་འདི་ལ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ནའང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བ་མིན་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་ཀྱང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བདག་གི་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བདག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་སྐྱོན་ཅན་དུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བདག་གི་བ་དེ་དག་གྲོགས་སུ་མེད་ན་བདག་ཁོ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་སོགས་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། བདག་དེ་དང་འདྲ་བར་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་གྲོགས་སུ་མེད་ན་ཁྱོད་ཁོ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མིན་པའི་ཕ
Chinese
因此，要知道这并非是随心所欲的安排。 第二，如何通过比量成为量呢？ 如果有人问，虽然圣典中已经成立为现量，但如何通过比量成立为量呢？答：导师（佛陀）是有法，被认为是比量，因为对比量也是量这一点没有否认，而对声响等是量这一点则予以否认。不仅没有否认，而且凡是具有稍微生起的自性者，都是坏灭的，具有毁灭的性质。并且，‘从烟知火’等等，在多种情况下都能见到这种比量的运用。普遍成立，凡是不存在所立之法就不会产生的性质的标志，就是比量的所依。这种标志与法不存在就不会产生的关系，也由之前的言语清楚地阐述了，因为所立之法无常等与因生等具有周遍关系。 第三，以名称总结结尾。 《量理宝论》的释论《普贤光芒》中，成立量之品，即第二品的释论到此结束。 对于那个认为我是贪著过患的人来说，有法，什么能够阻止对果（我）的贪著呢？无法阻止，因为存在着对我的贪著没有缺失的原因，即执著我为具有功德者。执著我为具有功德者，这是对我的贪著的原因，因为对我的贪著本身就是因为见到功德的缘故，并非因为对我的贪著，而是因为见到我的功德才贪著我。 第三，指出对有缺点的事物自相矛盾的承诺。 第三，对于贪著我，又看到了什么过患呢？如果说是由于它成为痛苦的所依，因此应该舍弃。那么，对于贪著我这件事，有法，即使它成为痛苦的所依，也不应该与贪著分离，因为它始终被视为我的利益。例如，我虽然是痛苦的所依，但却是执著我的心的原因，因此不应该与贪著分离。如果说我不能成立为有缺点，因为如果没有对我的贪著和我所拥有的事物，那么我本身就不是痛苦的唯一原因。那么，对我的贪著等等，也有法，应该像我一样没有缺点，因为如果没有我作为朋友，你本身也不是痛苦的唯一原因。
English
Therefore, it is to know that it is not left to one's own devices. Second, how does inference become a valid means of knowledge? If one asks, 'Although it is established as direct perception in the scriptures, how is it established as inference?' The Teacher (Buddha) is the subject, and is considered inference, because the fact that inference is also a valid means of knowledge is not refuted, while the fact that sound, etc., are valid means of knowledge is refuted. Not only is it not refuted, but whatever has the nature of slightly arising is impermanent, having the nature of destruction. And, 'From smoke, one knows fire,' etc., in many ways, the application of this inference is seen to be taught. It is pervasive, whatever mark has the characteristic of not arising without the object to be proven is the basis of inference. That relationship of not arising without the mark and the object is also clearly explained by the previous statement, because the pervasion of the object to be proven, such as impermanence, etc., to the reason, such as being born, etc., is shown. Third, showing the conclusion with the title. In the commentary on 'A Compendium on Valid Cognition', 'Rays of Light of All-Goodness', the chapter on establishing valid cognition, that is, the explanation of the second chapter, is completed. To that self-grasping person who sees faults in attachment, the subject is: what prevents attachment to the fruit (self)? It cannot be prevented, because there exists the cause of not lacking attachment to the self, which is grasping the self as having qualities. Grasping the self as having qualities is the cause of attachment to the self, because attachment to the self itself is due to seeing qualities, not because of attachment to the self, but because seeing the qualities of the self causes attachment to the self. Third, showing the contradictory commitment to the flawed itself. Third, what fault do you see in attachment to the self? If you say that it is because it serves as a basis for suffering, therefore it should be abandoned, then regarding this attachment to the self, the subject is: even if it serves as a basis for suffering, it should not be separated from attachment, because it is always seen as beneficial to the self. For example, although the self is a basis for suffering, it is the cause of the mind that grasps the self, so it should not be separated from attachment. If you say that the self cannot be established as flawed, because if there were no attachment to the self and what belongs to the self, then the self alone would not be the cause of suffering, then regarding attachment to the self, etc., the subject is: it should be without flaws like the self, because if there were no self as a friend, you alone would not be the cause of suffering. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ྱིར། འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བདག་གཉིས་ཀ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། །དེ་གཉིས་ཀའང་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ བདག་གིར་ཆགས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་གཞན་མེད་པ། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་སྤོང་མི་ནུས། །དབང་བདག་ཐ་དད་ཤེས་པས་སྤོང་མི་ནུས། །སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བས་སྤོང་མི་ནུས། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་ 1-7-135a བྱར་གསུངས་དང་འགལ་བ་སྤོང་བའོ། ། ༈ དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་སྤོང་མི་ནུས་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། ། ༈ འདོད་པ་བརྗོད་པ། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་ཡན་ལག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་བསྒོམས་པས་སྤོང་བ་བཞིན་དུ། བདག་འཛིན་ཡོད་ཀྱང་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་བསྒོམས་པས་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་ན། ངེས་པར་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་པའི་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ༈ སུན་འབྱིན་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དཔེ་དགག །དོན་དགག་པའོ། ། ༈ དཔེ་དགག་པ། དང་པོ་ནི། སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་ཡན་ལག་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་ཁོ་ནས་སྤོང་བ་མིན་ཏེ། བདག་གི་བའི་བློ་བཅོམ་པས་ཁྱོད་འདོར་བ་ཡིན་གྱི་བཟློག་པ་བདག་གི་བའི་བློ་ཡོད་པ་ལ་ཁྱོད་འདོར་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ དོན་དགག་པ། གཉིས་པ་ལ་བདུན་ཏེ། བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོད་ན་འདོར་མི་སྲིད། །བདག་གི་འདོར་ན་བདག་གི་མཚན་ཉིད་མེད། །བདག་འཛིན་ཡོད་ན་བདག་གིར་ཆགས་པ་འབྱུང་། །སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པའི་རྩོམ་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །བདག་སྐྱོན་མེད་ན་ཆགས་དང་བྲལ་ཡུལ་མེད། །སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་མི་ནུས། །རྒྱུ་ལ་གནོད་པ་མེད་པས་སྤོང་མི་ནུས་པའོ། ། ༈ བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོད་ན་འདོར་མི་སྲིད་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོད་ན་ཆགས་བྲལ་མེད། །བདག་གིར་འཛིན་པ་བཅོམ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། ། ༈ བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོད་ན་ཆགས་བྲལ་མེད་པ། དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་སྐྱོན་ཅན་དུ་ཤེས་པའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་ལ་རང་གིར་འཛིན་པའི་བློ་གང་གིས་བཟློག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དབང་པོ་ལ་སོགས་བདག་གི་བ་དེ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྟེན་ཏེ་རང་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་ 1-7-135b སྟེ། ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་སེན་སོགས་ལ་རང་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུར་མ་བཟུང་བས་ཡིད་འབྱུང་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་གཞན་ལུས་ལ་ཡོད་པའི་སྐྲ་སོགས་ལ་རང་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུར་བཟུང་བས་ཞེན་བཅས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ བདག་གིར་འཛིན་པ་བཅོ
Chinese
如果那样认为，那么你必然会得出结论：对‘我’的执着和对‘我所’的执着，以及从两者中解脱出来，这三者是不相容的。因为这三者都是没有过错的。 为了断除对‘我所’的执着，没有其他方法。 第二部分分为四个小节：通过修习痛苦等来断除执着是行不通的；通过了解‘我’和‘我所’的差别来断除执着是行不通的；通过对痛苦生起厌离心来断除执着是行不通的；以及驳斥认为修习痛苦可以断除执着的观点。 通过修习痛苦等来断除执着是行不通的。 第一小节分为两个部分：提出观点和进行反驳。 提出观点： 如果像蛇咬住肢体，通过修习痛苦来摆脱一样，即使存在‘我’的执着，但通过修习‘我’和‘我所’是痛苦的根源，也能摆脱对它们的执着。那么，‘必然存在对“我”的执着’这个前提就不成立了。 进行反驳： 第二部分分为两个小节：驳斥比喻和驳斥含义。 驳斥比喻： 被蛇咬住的肢体，你通过修习痛苦本身并不能摆脱它，而是因为断除了‘我所’的念头才抛弃它。反之，如果存在‘我所’的念头，你就不会抛弃它。 驳斥含义： 第二部分分为七个小节：如果存在‘我所’的执着，就不可能抛弃；如果抛弃了‘我所’，就没有‘我所’的特征；如果存在‘我’的执着，就会产生对‘我所’的执着；修习痛苦的努力将变得毫无意义；如果‘我’没有过错，就没有执着和解脱的对象；仅仅了解过错并不能断除执着；以及因为原因没有受到损害，所以无法断除。 如果存在‘我所’的执着，就不可能抛弃。 第一小节分为两个部分：如果存在‘我所’的执着，就没有执着和解脱；驳斥断除‘我所’执着的论证。 如果存在‘我所’的执着，就没有执着和解脱： 如果具有认为‘我所’是有过错的这种‘我’的执着，那么对‘我所’的执着和解脱从何而来呢？这是不可能的，因为没有任何东西可以阻止对‘我所’的执着。因为感官等‘我所’是享受的基础，被认为是对自己有益的原因。这是普遍存在的现象：对于从身体分离的头发、指甲等，因为不认为它们对自己有益，所以会产生厌离心；而对于存在于他人身体上的头发等，因为认为它们对自己有益，所以会产生执着的念头。所有这些都是显而易见的。
English
If that's the case, then you would necessarily conclude that attachment to 'self', attachment to 'mine', and liberation from both are incompatible. This is because all three are without fault. There is no other way to abandon attachment to 'mine'. The second part is divided into four sections: It is not possible to abandon attachment by meditating on suffering, etc.; It is not possible to abandon attachment by knowing the difference between 'self' and 'mine'; It is not possible to abandon attachment by generating aversion to suffering; and Refuting the view that meditating on suffering can abandon attachment. It is not possible to abandon attachment by meditating on suffering, etc. The first section is divided into two parts: stating the view and presenting the refutation. Stating the view: If, like abandoning a limb seized by a snake by meditating on suffering, even if there is a clinging to 'self', by meditating on 'self' and 'mine' as the source of suffering, one can abandon attachment to them. Then, the premise that 'there must be attachment to "self"' is not established. Presenting the refutation: The second part is divided into two sections: refuting the analogy and refuting the meaning. Refuting the analogy: The limb seized by a snake, you do not abandon it merely by meditating on suffering, but because you abandon it by destroying the thought of 'mine'. Conversely, if there is a thought of 'mine', you will not abandon it. Refuting the meaning: The second part is divided into seven sections: If there is a clinging to 'mine', it is impossible to abandon; If 'mine' is abandoned, there is no characteristic of 'mine'; If there is a clinging to 'self', attachment to 'mine' will arise; The effort of meditating on suffering will become meaningless; If 'self' is without fault, there is no object of attachment and liberation; Merely knowing the fault cannot abandon attachment; and Because the cause is not harmed, it cannot be abandoned. If there is a clinging to 'mine', it is impossible to abandon. The first section is divided into two parts: If there is a clinging to 'mine', there is no attachment and liberation; Refuting the argument for abandoning the clinging to 'mine'. If there is a clinging to 'mine', there is no attachment and liberation: If there is a clinging to 'self' that knows that 'mine' is faulty, then from where does attachment to and liberation from 'mine' come? It is impossible, because nothing can prevent the clinging to 'mine'. Because the senses, etc., 'mine', are the basis of enjoyment and are considered to be the cause of benefit to oneself. This is a universal phenomenon: For hair, nails, etc., that are separated from the body, because they are not considered to be beneficial to oneself, aversion arises; while for hair, etc., that are on another's body, because they are considered to be beneficial to oneself, a clinging thought arises. All of this is evident. --------------------------------------------------------------------------------