Tibetan
བྱེད་བསྟན། དེ་ལ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤོང་བའོ། ། ༈ རྟག་པའི་བདག་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ལོག་སྲེད་དང་སེམས་པ་ཁོ་ན་འཁོར་བའི་རྒྱུར་ 1-7-142b འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། བདག་རྟག་པའང་འཁོར་བའི་རྒྱུར་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་རིམ་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་འགལ་བར་ཐལ། རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཕྱིས་ཀྱང་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་འགལ་བར་ཐལ། འབྲས་བུ་བྱེད་པའི་དུས་དང་མི་བྱེད་པའི་དུས་དག་ནི་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་རྒྱུ་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་། འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའང་གཅིག་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་རྟག་པ་དེ་དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་དེ་དག་ལས་བྱེད་པ་པོ་དེ་ལས་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལས་བྱེད་པ་པོའི་བདག་ཆོས་ཅན། རྣམ་སྨིན་ཟ་བ་པོ་ཡིན་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རྣམ་སྨིན་ཟ་བ་པོ་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བདག་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡང་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ དེ་ལ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤོང་བ། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དང་། ལས་བྱས་པ་དང་། མཐོང་བ་སོགས་ལ་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། ངོ་ཤེས་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་བར་ཐལ། མྱོང་བ་པོ་དང་དྲན་པ་པོ་གཅིག་ཡིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་ཟག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་ལྟར་ཐལ་བ་འཕེན་ནམ། ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འཕེན། དང་པོ་ལྟར་ན་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་བར་ཐལ། མྱོང་བ་པོའི་གང་ཟག་དང་དྲན་པ་པོའི་གང་ཟག་གཅིག་ཡིན་པ་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཆོས་གྲགས་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་འགའི་མྱོང་བ་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པའི་ལན་དོན་མཐུན་དུ་ཐེབས་པའི་ 1-7-143a ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཆོས་ཕུང་པོ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ཆོས་ཕུང་པོ་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་སོགས་ཡོད་པར་ཐལ། མྱོང་བ་པོའི་ཆོས་དང་དྲན་པ་པོའི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཡིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཆོས་གྲགས་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཕུང་པོ་སྔ་མས་མྱོང་བ་ལས་ཕྱི་མས་དྲན་པ་སོགས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན། ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལ་འདོད་ལན་དོན་མཐུན་དུ་ཐེབས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཀྱིས་མྱོང་བ་ལས་ཆོས་ཀྱིས་དྲན་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མྱོང་བ་ལས་དྲན་པ་འབྱུང་བ་ནི་ཡོད། གང་ཟག་གིས་མྱོང་བ་ལས་གང་ཟག་གིས་དྲན་པ་འབྱུང་བ་མེད་པ་དེས་ནའོ། །འདིར་གནད་འདི་ཤེས་དགོས་ཏེ། དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་མྱོང་དྲན་སོགས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་འདོད་ཅིང་། གང་ཟག་རྫས་ཡོད་འདོད་པ་དག་གིས་
Chinese
显示作用。这是为了避免过于极端。 驳斥常恒之我的论证： 首先：如果认为邪见和心识本身是轮回的原因，这是不合理的。因为常恒之我也必须是轮回的原因。如果这样认为，那么常恒之我作为有法，逐渐产生结果是相违的，因为其不依赖于任何条件。同样，之后产生结果也是相违的，因为产生结果的时候和不产生结果的时候的自性是相同的。此外，原因的作者和结果的享受者也会变成同一个，因为常恒之我既是作者又是享受者。如果认为这不成立，享受者与作者不同，那么作者之我的有法，体验异熟果报的能力将会丧失，因为它与体验异熟果报者不同。此外，我的有法，产生结果的能力也不是成立的，因为它是不变的。 避免过于极端的观点： 其次：如果他人体验、造作和看见等，会变成他人回忆、享受和认识等，因为体验者和回忆者不是同一个。如果这样认为，那么是以补特伽罗（梵文：Pudgala，梵文罗马拟音：Pudgala，汉语意思：人）的角度提出这个推论，还是以法（梵文：Dharma，梵文罗马拟音：Dharma，汉语意思：事物、规律）的角度提出？如果是前者，那么他人体验的会变成他人回忆等，因为体验者的补特伽罗和回忆者的补特伽罗不是同一个。这个推论对法称（Dharmakirti）没有损害，因为有些人没有体验等，所以法称可以用‘不定遍’来回答。如果是后者，那么其他蕴（梵文：Skandha，梵文罗马拟音：Skandha，汉语意思：聚集）体验的会变成其他蕴回忆等，因为体验者的法和回忆者的法不是同一个。这个推论对法称没有损害，因为前一蕴体验的会产生后一蕴回忆等，所以法称可以用‘承许’来回答，因为法体验的会产生法回忆是有道理的，而补特伽罗体验的不会产生补特伽罗回忆。这里需要明白这个关键点：实在论者认为体验和回忆等可以用理智来分析，而认为补特伽罗实有的人则不这样认为。
English
Showing the function. This is to avoid being too extreme. Refuting the argument for a permanent self: Firstly: If it is thought that wrong views and consciousness alone are the cause of samsara, this is unreasonable. Because the permanent self must also be the cause of samsara. If this is the case, then it is contradictory for the permanent self, as a subject, to gradually produce results, because it does not depend on any conditions. Similarly, it is also contradictory to produce results later, because the nature of the time when results are produced and the time when they are not produced is the same. Furthermore, the agent of the cause and the enjoyer of the result will also become the same, because the permanent self is both the agent and the enjoyer. If it is thought that this is not established, that the enjoyer is different from the agent, then the agent's self, as a subject, will lose the ability to experience the ripening of karma, because it is different from the one who experiences the ripening of karma. Furthermore, the self, as a subject, also does not have the ability to produce results, because it is permanent. Avoiding overly extreme views: Secondly: If others experience, create, and see, etc., it will become others' memories, enjoyment, and recognition, etc., because the experiencer and the rememberer are not the same. If this is the case, is this inference made from the perspective of the person (Pudgala), or from the perspective of phenomena (Dharma)? If it is the former, then what is experienced by others will become others' memories, etc., because the person of the experiencer and the person of the rememberer are not the same. This inference does not harm Dharmakirti, because some people do not have experiences, etc., so Dharmakirti can answer with 'uncertain pervasion'. If it is the latter, then what is experienced by other aggregates (Skandha) will become other aggregates' memories, etc., because the phenomena of the experiencer and the phenomena of the rememberer are not the same. This inference does not harm Dharmakirti, because the earlier aggregate's experience will produce the later aggregate's memories, etc., so Dharmakirti can answer with 'acceptance', because it is reasonable that the phenomena's experience will produce the phenomena's memories, but the person's experience will not produce the person's memories. Here, it is necessary to understand this key point: Realists believe that experience and memory, etc., can be analyzed with reason, while those who believe in a real person do not. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ནི་གང་ཟག་གིས་མྱོང་བ་གང་ཟག་གིས་དྲན་པ་སོགས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་འདོད་ལ། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡན་ཆད་ཀྱི་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གང་ཟག་ལ་དེ་དག་འཇོག་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡིན་ཅིང་། མྱོང་དྲན་སོགས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ནི་ཆོས་ལ་འཇོག་དགོས་ཏེ། སྔོ་འཛིན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མྱོང་བ་དེ་དེའི་རྗེས་ཀྱི་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་དྲན་པ་དང་། སེམས་པས་ལས་བསགས་པ་དེ་དེའི་རྗེས་ཀྱི་ཚོར་བས་ལོངས་སྤྱོད་པ་སོགས་སུ་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་ཟག་ལ་མྱོང་དྲན་མེད་པས་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་སོགས་མེད་ལ། ཆོས་ཀྱི་མྱོང་དྲན་ནི་གཞན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་མྱོང་དྲན་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་ཀ་ལ་འཇོག་ཏུ་ 1-7-143b རུང་ཡང་མྱོང་དྲན་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ན་གཞན་མ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཞེད་དོ། །འདི་དག་ནི་དབུ་ཚད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁོ་བས་དཔྱོད་ལྡན་དག་ཡིད་ལ་ཟུང་ཤིག ། ༈ དེས་ན་ཡང་དག་ལྟ་བ་གཉེན་པོར་བསྟན་པ། གསུམ་པ་དེས་ན་ཡང་དག་ལྟ་བ་གཉེན་པོར་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྲེད་པ་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོ་བསྟན། །སྲེད་པ་མེད་ན་ཡང་སྲིད་མེད་པའོ། ། ༈ སྲེད་པ་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོ་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལེགས་པར་བསྒོམ་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཡིས་ཆོས་ཅན། སྲེད་པ་དང་། དེའི་རྗེས་འབྲང་སེར་སྣ་དང་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད་དེ། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་ལ་ནི་རྣམ་པ་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དང་འགལ་བའི་དོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་རྗེས་སུ་རྟོགས་ཤིང་སྒོམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་ལས་སྡུག་བདེན་ལ་བརྟན་པ་སྟེ་རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། ངའོ་ཞེས་དང་། ངའི་ཞེས་དང་། སོགས་པ་ཀུན་འབྱུང་ལ་རྒྱུ་མིན་སོགས་བཞི་དང་། འགོག་པ་ལ་འགོག་པ་མ་ཡིན་པ་སོགས་བཞི་དང་། ལམ་ལ་ལམ་མ་ཡིན་པ་སོགས་བཞི་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པ་མིན་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་མ་རིག་པས་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ནི་མ་རིག་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྲེད་པས་བདེ་སྡུག་ལ་བླང་དོར་དུ་ཡོངས་སུ་སྲེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྲེད་པ་མེད་ན་ཡང་སྲིད་མེད་པ། གཉིས་པ་ནི། བདག་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་སྲེད་པ་སྤངས་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང་ལས་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། ལུས་ཏེ་རྒྱུ་གསུམ་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བ་ལེན་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའི་གཙོ་བོ་གཅིག་ཉོན་མོངས་ 1-7-144a པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །དཔེར་ན་ས་བོན་མེད་ན་མྱུ་གུ་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ལམ་བདེན་གྱི་གཞུང་རྣམས་ཀྱིས་བདག་མེད་རྟོགས་པའ
Chinese
一些人认为，个人所经历的感受和记忆等，可以用理性来分析。而克什米尔的说一切有部等实在论者则认为，将这些归于个人只是名言上的说法。感受和记忆等可以用理性分析的，应该归于法。例如，眼识对青色的认知是感受，随后的记忆是回忆；心造作的业，随后的感受是享受。因此，个人没有感受和记忆，所以他人所经历的感受和记忆等也不存在。而法的感受和记忆是不同的，因为它们是因果关系。中观应成派则认为，在世俗层面，感受和记忆既可以归于法，也可以归于个人。但感受和记忆并非他者，因为如果是因果关系，就不能是他者。这些对于因明和量论的宗义非常重要，希望有智慧的人牢记。 因此，下面讲述对治邪见的对治法。 第三部分，讲述对治邪见的对治法，分为两部分：讲述断除贪欲的对治法；没有贪欲，就不会有轮回。 讲述断除贪欲的对治法： 第一部分是：通过如理作意，对无常等十六行相进行修习的正见，能够断除贪欲以及随之而来的吝啬和嫉妒等一切烦恼。因为其所缘境是四谛，而其行相是与常等十六种颠倒见相违的无常等十六种如理作意。这是因为，对于四谛中的苦谛，会执著常、乐、我、净；对于集谛，会执著非因等四种颠倒见；对于灭谛，会执著非灭等四种颠倒见；对于道谛，会执著非道等四种颠倒见。因此，由于无明，对这十六种非如理作意的行相产生执著，从而产生贪欲，对乐和苦产生取舍。 没有贪欲，就不会有轮回： 第二部分是：断除了由我执产生的贪欲的补特伽罗（梵文：Pudgala，意为有情），即使业和身体还在，也不会再受生，因为导致轮回的三种主要因素——业、烦恼和身体中，最主要的因素烦恼已经不存在了。就像没有种子就不会发芽一样。这里，通过道谛的经文来证悟无我。
English
Some argue that experiences and memories of a person can be analyzed by reason. However, the realists, such as the Kashmir Sarvastivadins, believe that attributing these to a person is merely a nominal designation. Experiences and memories that can be analyzed by reason should be attributed to dharmas (phenomena). For example, the eye consciousness perceiving blue is an experience, and the subsequent memory is a recollection; the karma accumulated by the mind is enjoyed by the subsequent feeling. Therefore, a person does not have experiences and memories, so the experiences and memories of others do not exist. The experiences and memories of dharmas are different because they are cause and effect. The Madhyamaka-Prasangika school believes that in the conventional realm, experiences and memories can be attributed to both dharmas and persons. However, experiences and memories are not other, because if they are cause and effect, they cannot be other. These are very important for epistemology and logic, so I hope that wise people will keep them in mind. Therefore, the antidotes to counteract wrong views will be taught below. The third part explains the antidotes to counteract wrong views, which is divided into two parts: explaining the antidote to eliminate craving; without craving, there will be no samsara. Explaining the antidote to eliminate craving: The first part is: The correct view of contemplating the sixteen aspects such as impermanence through proper attention can eliminate all cravings and the accompanying miserliness and jealousy. Because its object is the Four Noble Truths, and its aspects are the sixteen aspects of proper attention such as impermanence, which are contrary to the sixteen inverted views such as permanence. This is because, for the Truth of Suffering among the Four Noble Truths, one clings to permanence, pleasure, self, and purity; for the Truth of Origin, one clings to the four inverted views such as non-cause; for the Truth of Cessation, one clings to the four inverted views such as non-cessation; for the Truth of the Path, one clings to the four inverted views such as non-path. Therefore, due to ignorance, one clings to these sixteen aspects of non-proper attention, thereby generating craving and adopting or rejecting pleasure and pain. Without craving, there will be no samsara: The second part is: A Pudgala (person) who has abandoned the craving arising from self-grasping, even if karma and body still exist, will not be reborn, because among the three main factors leading to samsara—karma, afflictions, and body—the main factor, afflictions, no longer exists. Just as a sprout will not grow without a seed. Here, the selflessness is realized through the scriptures of the Truth of the Path. --------------------------------------------------------------------------------