Tibetan
ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་ཐལ། ཁྱོད་འདི་ཡིས་དབང་སོགས་ལས་བདག་ནི་ཐ་དད་གྱུར་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡིས་བདག་གཞན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་དེའི་དབང་སོགས་མཆོག་གཞན་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་དང་། བདག་རྟག་པར་མཐོང་ཡང་དབང་སོགས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཤེས་པའི་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆགས་པ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དང་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་ཀྱང་བྱས་པ་མིན་ཏེ། ཡུལ་དང་སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ཀྱང་ཁྱོད་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བདག་གི་བར་ཆགས་པའི་རྒྱུ་གང་ཞེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདག་གིར་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཡོད་པ་ཙམ་ལས་དམིགས་པ་རྣམ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བས་སྤོང་མི་ནུས་པ། གསུམ་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བས་སྤོང་མི་ནུས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡིད་འབྱུང་ཆགས་བྲལ་མིན་པར་བསྟན། །ཆགས་བྲལ་མེད་པར་ཐལ་བ་སྤང་བའོ། ། ༈ ཡིད་འབྱུང་ཆགས་བྲལ་མིན་པར་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཡིད་འབྱུང་སྐྱེ་ཞིང་དེས་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདག་འཛིན་ཅན་གང་ཞིག་དེ་ལྟར་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་ 1-7-139a ཡིད་འབྱུང་བ་དེ་འདྲ་ཆོས་ཅན། ཞེ་སྡང་དང་མཚུངས་ལྡན་ཡིན་གྱི་ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེའང་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐབས་གཞན་བདེ་བ་ཚོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཞེ་སྡང་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་ཙམ་དུ་གནས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྡུག་བསྔལ་དེ་ལོག་ན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ལ་སླར་བརྟེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ཆགས་བྲལ་མེད་པར་ཐལ་བ་སྤང་བ། གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཆགས་བྲལ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ཡུལ་སྡུག་མི་སྡུག་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་འདོད་མི་འདོད་མེད་པར་མཉམ་ཞིང་སྙོམས་པ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཆགས་བྲལ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱ་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ཙམ་སྙོམས་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་གུས་པས་ཕྱོགས་གཅིག་ཙནྡན་གྱིས་བྱུག །ཅིག་ཤོས་སྡང་བས་སྟེའུས་ཤ་བཅད་པ་དག་ལ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པར་མཚུངས་པར་གནས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཆགས་བྲལ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཁྱོད་བླང་དོར་དུ་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་མཚན་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ༈ སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་དང་འགལ་བ་སྤོང་བ། བཞི་པ་ས ྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་ནི། འོ་ན་དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ་ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ན། མདོ་ལས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་འདུ་ 1-7-139b བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་ཡིན་ཅིང་། ངེད་ཀྱི་ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་ཀུན་འབྱུང་གི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་རྐྱེན་གྱི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཙམ་ཡིན་གྱི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྔ་མ་དག་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་རྒྱུའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་སྡུག་བསྔལ་དུ་འཆད་པ་ནི་གྲུབ་མཐའི་སྐབས་མ་ཕྱེད་པ་སྟེ། མདོ་སྡེ་པའི་སྐབས་འདིར་ཟག་མེད་འདུས་བྱས་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུའི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཁོ་ནས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དོན་གཞན་དང་ངོ་བོ་གྱུར་པའི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའི་རྟེན་ཙམ་ཡིན་ཅིང་། དོན་གཞན་དང་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་པ་ལྷག་མ་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་བསྒོམ་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་རྟག་པ་རྟོགས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་རྟོགས། སྡུག་བསྔལ་རྟོགས་པ་ལས་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་གསུངས་ཏེ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བདེ་བ་ཡིན་ནམ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། བཙུན་པ་སྡུག་བསྔལ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདི་ནི་ངའོ། །འདི་ནི་ངའིའོ། །འདི་ནི་བདག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ལྟ་བར་རིགས་པ་ཡིན་ནམ། བཙུན་པ་དེ་ 1-7-140a ནི་མ་ལགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། ༈ ཆགས་བྲལ་མིན་ན་འཁོར་བར་འཁོར་བ། གསུམ་པ་ཆགས་བྲལ་མིན་ན་འཁོར་བར་འཁོར་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། གསུམ་ལྡན་འཁོར་བ་པ་རུ་བསྟན། །གསུམ་ལྡན་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། ། ༈ གསུམ་ལྡན་འཁོར་བ་པ་རུ་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པའི་བདག་འཛིན་ཅན་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་པ་ཞེས་བྱའི་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་མིན་པར་ཐལ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ལས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་འདྲ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མིན་པ་དང་། བདག་གི་བ་ལ་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། བདག་གི་བ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་ལས་སོག་པའི་ར
Chinese
驳斥认为修习痛苦与解脱相违的观点：如果将蕴等修习为痛苦，并且对痛苦生起厌离心不是离贪，那么这与经中说修习痛苦相违，该如何理解？世尊，并非因为您认为痛苦的痛苦才说修习痛苦，而是因为您认为遍行之苦才说修习痛苦。我们的遍行之苦也只是在集谛中所说的，由爱欲所生的有漏蕴而已，并非仅仅是痛苦的痛苦。此处，先前那些将事物刹那生灭、由因缘所生解释为受制于因的痛苦，是没有区分宗义的说法，因为在经部宗中，无漏有为法也同样受制于因。修习遍行之苦，并非只有你才能解脱，而是你只是证悟与你所执著的‘我’在性质上不同的无我之见的所依，通过证悟与你所执著的‘我’在性质上不同的空性之见才能解脱。其余修习无常、痛苦等，都是为了生起证悟空性的见解，因此世尊也说，从了知无常而了知痛苦，从了知痛苦而了知无我。如《杂阿含经》中说：‘诸比丘，于意云何？色是常耶？为无常耶？’答言：‘大德，是无常。’‘若无常者，是苦耶？’答言：‘是苦。’‘若无常、苦，是变易法，于此法，宁有可于此是我、我所、我彼此有耶？’答言：‘不也，大德。’ 如果不是离贪，就会在轮回中流转。 第三，如果不是离贪，就会在轮回中流转，分为两部分：揭示具备三种条件者为轮回者；不具备三种条件则太过分。 揭示具备三种条件者为轮回者： 首先，执著‘我的’并认为‘我的’是痛苦的有情，是轮回者，不可能获得解脱，因为他们没有从烦恼和业中解脱出来。这是因为他们没有脱离对‘我’的贪执，具有对‘我的’的渴求，并且为了获得‘我的’而造业。
English
Refuting the view that meditating on suffering contradicts liberation: If meditating on the aggregates as suffering and generating aversion to suffering is not detachment, then how does this not contradict the sutra's statement that suffering should be meditated upon? World Honored One, it is not because you consider the suffering of suffering that you say to meditate on suffering, but because you consider the suffering of pervasive conditioning that you say to meditate on suffering. Our suffering of pervasive conditioning is also just the contaminated aggregates born from craving, as explained in the context of the origin of suffering, and not merely the suffering of suffering. Here, the previous explanations of momentary arising of phenomena and arising from causes as suffering due to being subject to other causes is a statement without distinguishing tenets, because in the Sautrantika school, uncontaminated conditioned phenomena are also subject to causes. Meditating on the suffering of pervasive conditioning is not something only you can be liberated from, but rather you are merely the basis for realizing the view of selflessness, which is different in nature from the 'I' you cling to, and liberation will occur through realizing the view of emptiness, which is different in nature from the 'I' you cling to. The remaining meditations on impermanence, suffering, etc., are all meaningful for generating the view of realizing emptiness, therefore the World Honored One also said that from understanding impermanence, one understands suffering, and from understanding suffering, one understands selflessness. As it says in the Samyukta Agama Sutra: 'Bhikkhus, what do you think? Is form permanent or impermanent?' They replied, 'Venerable Sir, it is impermanent.' 'If it is impermanent, is it happiness or suffering?' They replied, 'It is suffering.' 'If it is impermanent, suffering, and subject to change, is it proper to regard this as 'This is mine, this is me, this is my self'?' They replied, 'No, Venerable Sir.' If there is no detachment, one will wander in samsara. Third, if there is no detachment, one will wander in samsara, divided into two parts: revealing those with three conditions as samsaric beings; without three conditions, it is too extreme. Revealing those with three conditions as samsaric beings: First, sentient beings who cling to 'mine' and consider 'mine' to be suffering are samsaric beings and cannot attain liberation, because they have not been liberated from afflictions and karma. This is because they have not detached from clinging to 'I', have craving for 'mine', and accumulate karma in order to obtain 'mine'. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ྩོམ་པ་ཀུན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ༈ གསུམ་ལྡན་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་ཚེ་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པས་ཆགས་བྲལ་མིན་དང་ཞེས་པ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་དེ་ཡི་ཟ་བ་པོ་ཡང་མེད་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་ཉིད་ནི་མི་འདོད་པ་སྟེ་དོར་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །འདོད་ན་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་ཁྱོད་འདོད་པ་དེའི་བདག་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ། ལས་བྱེད་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ཏེ། བདག་དེ་ལས་བྱ་བ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་དེས་ན་རྩ་བ་དབྱུང་བར་གདམས་པ་ནི། རྣམ་གྲོལ་འདོད་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཐོག་མ་མེད་པའི་རྒྱུ་ཅན་རིགས་མཐུན་སྔ་མའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་དག །བདག་མེད་བསྒོམས་པའི་སྒོ་ནས་རྩ་བ་ཉིད་ནས་དབྱུང་བར་གྱིས་ཤིག་སྟེ། རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་གང་ཞིག །བདག་མེད་མ་རྟོགས་པར་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་སོགས་ཀྱིས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་མི་ནུས་པར་བསྟན་ཟིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ༈ བདག་མེད་རྟོགས་པ་སྲེད་པའི་གཉེན་པོར་བསྟན་པ། གཉིས་པ་ 1-7-140b བདག་མེད་བསྒོམས་པས་སྲེད་པ་སྤོང་བར་ནུས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆོ་ག་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །ཆོ་ག་གཉེན་པོ་མིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། །དེས་ན་ཡང་དག་ལྟ་བ་གཉེན་པོར་བསྟན་པའོ། ། ༈ ཆོ་ག་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དབང་གི་ཆོ་ག་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་དགག །སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པ་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་དགག །མེ་ལྔ་བསྟེན་པ་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། ། ༈ དབང་གི་ཆོ་ག་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་དགག་པ། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འཇིག་ལྟ་རྩ་བ་ནས་མ་ཕྱུང་ཡང་དབང་ཕྱུག་གི་དབང་བསྐུར་ཐོབ་ན་གྲོལ་ཏེ། དེ་ལྟར་དུ་དབང་ཕྱུག་གི་ལུང་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟོགས་ལྡན་རྣམས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། དབང་ཕྱུག་གི་ལུང་ལས་བཤད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་དབང་གི་ཆོ་གས་གྲོལ་བར་སྨྲ་བ་ཡང་ཁྱོད་ཡོངས་སུ་མགུ་བྱེད་མིན་ཏེ། ཁྱོད་དབང་ཕྱུག་གི་ལུང་ནི་རང་གིས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་དེ་བརྗོད་བྱ་ཅན་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པ་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་དགག་པ། གཉིས་པ་ནི། དབང་ཕྱུག་གི་ལུང་ལས་བཤད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་ན་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་ཏེ། དེ་ལྟར་བཏབ་པས་ས་བོན་གྱིས་མྱུ་གུ་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ས་བོན་ལ་སྔགས་བཏབ་པས་མྱུ་གུ་མི་བསྐྱེད་པར་གྲུབ་པར་མཐོང་བའི་ཆོ་ག་ནི་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུ་ཡང་སྲིད་ཕྱི་མ་མི་བསྐྱེད་པར་བྱེད་ནུས་པ་འགྲུབ་པ་མིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གྲུབ་ན་སྐྱེས་བུ་ལ་ཏིལ་མར་གྱིས་བསྐུས་པ་དང་། མེས་བསྲེགས་པ་དང་། བཙོས་པ་སོགས་ལས་ཀྱང་ཡང་སྲིད་ལས་གྲོལ་བར་ཐལ། ས་བོན་ལ་ད
Chinese
因为依赖于一切作者。 如果不是三者具备，就太过分了。 第二，如果说获得解脱时，因为没有对‘我的’的执着，所以不是无执着，这是不成立的。那么，获得解脱时，有法，‘我的’的享用者也不应存在，因为‘我的’本身是不被期望的，是被舍弃的。如果承认，那么获得解脱时，你所承认的那个‘我’也不应存在，因为没有作用者和享受者。这是承认了周遍关系，因为‘我’被认为是具有作用和享受的性质。第三，因此，劝告要连根拔除，即想要解脱的补特伽罗（梵文：Pudgala，补特伽罗），有法，对于从无始以来的因，即同类前世的种子所产生的有身见，要通过修习无我来连根拔除，因为对于寻求解脱的人来说，已经阐明了如果不证悟无我，即使修习苦等也无法从轮回中解脱。 无我被阐释为贪爱的对治法。 第二 通过修习无我能够舍弃贪爱，这有三个方面：驳斥仪轨是能对治的论证；驳斥仪轨不是能对治的论证；因此，阐释了正确的见地是对治法。 驳斥仪轨是能对治的论证。 第一部分有三个方面：驳斥自在天的仪轨是能对治的；驳斥念诵真言是能对治的；驳斥侍奉五火是能对治的。 驳斥自在天的仪轨是能对治的。 第一，如果说即使没有从根本上拔除有身见，只要获得自在天的灌顶就能解脱，因为自在天的经典中是这样说的。那么，对于具有证悟的人来说，有法，仅仅因为自在天的经典中这样说，就说自在天的仪轨能够解脱，你也不会完全满意，因为你没有看到自在天的经典所说的内容与它所表达的真实事物相符的原因。 驳斥念诵真言是能对治的。 第二，如果说念诵自在天的经典中所说的真言就能从轮回中解脱，因为这样念诵能使种子不生出苗芽。那么，看到对种子念诵真言使其不生苗芽的仪轨，有法，并不能成立也能使众生不生后世，如果成立，那么用麻油涂抹众生，或者用火焚烧，或者煮沸等也能从轮回中解脱，因为对种子念诵了真言。
English
Because it depends on all authors. If it is not threefold, it is too extreme. Secondly, if it is said that upon attaining liberation, since there is no attachment to 'mine,' it is not without attachment, then this is not established. Then, upon attaining liberation, the subject of the proposition, there should also be no enjoyer of 'mine,' because 'mine' itself is not desired, it is abandoned. If asserted, then upon attaining liberation, that 'self' that you assert should also not exist, because there is no agent or enjoyer. This is an acceptance of pervasion, because the 'self' is considered to be characterized by action and enjoyment. Thirdly, therefore, the advice to uproot is that the person who desires liberation, the subject of the proposition, should uproot from the root the view of the perishable collection arising from the seed of the beginningless cause, the similar previous one, through meditating on selflessness, because for someone seeking liberation, it has already been shown that without realizing selflessness, even meditating on suffering, etc., cannot liberate from samsara. Selflessness is shown as the antidote to craving. Second There are three aspects to being able to abandon craving by meditating on selflessness: refuting the proof that the ritual is the antidote; refuting the proof that the ritual is not the antidote; therefore, showing that the correct view is the antidote. Refuting the proof that the ritual is the antidote. The first has three aspects: refuting that the ritual of empowerment is the antidote; refuting that the recitation of mantras is the antidote; refuting that the practice of the five fires is the antidote. Refuting that the ritual of empowerment is the antidote. First, if it is said that even if the view of the perishable is not uprooted from the root, liberation can be attained if the empowerment of the powerful one is obtained, because it is explained thus in the scripture of the powerful one. Then, for those with realization, the subject of the proposition, merely because it is explained in the scripture of the powerful one, saying that liberation is attained by the ritual of empowerment is not something that you are completely satisfied with, because you do not see the reason why the scripture of the powerful one has as its object of expression the thing as it is shown by oneself. Refuting that the recitation of mantras is the antidote. Second, if it is said that liberation from samsara is attained by reciting the mantra explained in the scripture of the powerful one, because reciting it in that way prevents the seed from producing a sprout. Then, the ritual of seeing that reciting the mantra on the seed prevents it from producing a sprout, the subject of the proposition, does not establish that it can also prevent a being from producing a future existence, because if it is established, then anointing a being with sesame oil, or burning it with fire, or boiling it, etc., would also liberate from samsara, because the mantra was recited on the seed. --------------------------------------------------------------------------------