Tibetan
གས་པ་དང་མི་འབྲལ་བར་ཐལ། ངེས་པར་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་ཉེས་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ༈ གཉིས་པོ་སྤོང་པའི་ཐབས་གཞན་མེད་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་གཞན་མེད། །བདག་གིར་ཆགས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་གཞན་མེད་པའོ། ། ༈ བདག་ལ་ཆགས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་གཞན་མེད་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་ཞེན་ཡུལ་འབྱིན་མི་ནུས། །སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་དངོས་རྒྱུ་བཟློག་མི་ནུས། །སྐྱོན་ཅན་ཉིད་ལ་ཁས་བླངས་འགལ་བ་བསྟན་པའོ། ། ༈ སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་ཞེན་ཡུལ་འབྱིན་མི་ནུས་པ། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ཉེས་མེད་དུ་མཐོང་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་སྐྱོན་བཅས་སུ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། མཐོང་བ་དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདག་ཆགས་སྐྱོན་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པ་འདིའི་ཞེན་ཡུལ་བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དེ་སུན་ཕྱུང་བ་མེད་པར་ནི་སྟེ་བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བ་གང་ཞིག །ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་། སྐྱོན་མཐོང་བ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་ཞེ་སྡང་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཕྲག་དོག་དང་སེར་སྣ་ལ་སོགས་སྤོང་བ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་དེ་དག་ཡུལ་ལ་མ་མཐོང་བས་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཚེར་མ་འདོན་པ་ལྟ་བུ་དག་གིས་སྤོང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་དངོས་རྒྱུ་བཟློག་མི་ནུས་པ། གཉིས་པ་ནི། བདག་ 1-7-134b ཆགས་སྐྱོན་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་གང་གིས་བཟློག་པར་བྱེད་དེ་བཟློག་མི་ནུས་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པའི་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་རྒྱུ་བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དེ་བདག་ལ་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་དུ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བདག་ལ་ཆགས་པ་མིན་གྱི་དོན་བདག་གི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྐྱོན་ཅན་ཉིད་ལ་ཁས་བླངས་འགལ་བ་བསྟན་པ། གསུམ་པ་ནི། བདག་ལ་ཆགས་པ་ལ་སྐྱོན་ཡང་གང་ཞིག་མཐོང་། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེས་ན་དོར་བྱ་ཡིན་ཅེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་འདི་ལ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ནའང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བ་མིན་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་ཀྱང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བདག་གི་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བདག་སྡུག་བསྔ
Chinese
因此，它必然不会与自我分离，因为它必然执着于自我。理由成立，因为执着于自我者，作为有法，不可能没有执着于自我的原因，因为它认为自我是无过失的功德之源。 没有其他方法可以断除这二者。 第二部分分为两点：没有其他方法可以断除对自我的执着；没有其他方法可以断除对属于自我的执着。 没有其他方法可以断除对自我的执着。 第一部分分为三点：认识到过患并不能去除所执之境；认识到过患并不能阻止实际原因；指出自相矛盾的承诺。 认识到过患并不能去除所执之境。 第一点是：如果即使认为自我是无过失的，也认为对自我的执着是有过患的，那么，认为有过患又会怎么样呢？如果说这会导致断除对自我的执着，那么，认为对自我的执着有过患的这个人，作为有法，不可能断除对自我的执着，因为它没有推翻对自我的执着之境——具有功德的自我。这是因为他仍然认为自我是具有功德的。普遍有效是因为，对自我的执着源于认为自我具有功德。对于与见到功德相关的境，会产生贪恋；对于与见到过患相关的境，会产生嗔恨。同样，断除嫉妒和吝啬等，是因为没有在境上见到功德和过患，而不是像拔刺一样，通过断除外在的所断来断除。 认识到过患并不能阻止实际原因。 第二点是：对于认为对自我的执着有过患的执着于自我者，作为有法，什么能够阻止结果——对自我的执着呢？没有什么能够阻止它，因为它具有对自我的执着之圆满无缺的原因——认为自我是具有功德的。认为自我是具有功德的，这是对自我的执着的原因，因为对自我的执着本身就是因为见到功德的原因而执着于自我，也就是说，因为见到自我的功德而执着于自我。 指出自相矛盾的承诺。 第三点是：在对自我的执着中，又见到了什么过患呢？如果说因为它成为痛苦的基础，所以应该抛弃它，那么，对于对自我的执着，作为有法，即使它成为痛苦的基础，也不应该断除它，因为它始终认为自我是属于自己的。例如，自我承受痛苦
English
Therefore, it necessarily does not separate from the self, because it necessarily clings to the self. The reason is established, because the one who clings to the self, as the subject, cannot lack the cause of clinging to the self, because it considers the self to be the source of faultless merits. There is no other way to abandon these two. The second part is divided into two points: there is no other way to abandon clinging to the self; there is no other way to abandon clinging to what belongs to the self. There is no other way to abandon clinging to the self. The first part is divided into three points: knowing the faults cannot remove the object of attachment; knowing the faults cannot reverse the actual cause; pointing out the contradictory commitment. Knowing the faults cannot remove the object of attachment. The first point is: if even though one considers the self to be faultless, one considers clinging to the self to be faulty, then what will happen from seeing faults? If it is said that this will lead to abandoning clinging to the self, then the person who sees faults in clinging to the self, as the subject, cannot abandon clinging to the self, because it has not refuted the object of attachment of clinging to the self—the self with merits. This is because he still considers the self to be meritorious. It is universally valid because clinging to the self arises from seeing the merits of the self. For the object related to seeing merits, attachment arises; for the object related to seeing faults, hatred arises. Similarly, abandoning jealousy and stinginess, etc., is because one does not see merits and faults in the object, and not like removing a thorn, by abandoning the external object to be abandoned. Knowing the faults cannot reverse the actual cause. The second point is: for the one who clings to the self, who sees faults in clinging to the self, as the subject, what can reverse the result—clinging to the self? Nothing can reverse it, because it has the complete and flawless cause of clinging to the self—considering the self to be meritorious. Considering the self to be meritorious is the cause of clinging to the self, because clinging to the self itself is because of the reason of seeing merits, that is, clinging to the self because of seeing the merits of the self. Pointing out the contradictory commitment. The third point is: what faults are seen in clinging to the self? If it is said that because it becomes the basis of suffering, it should be abandoned, then, for clinging to the self, as the subject, even if it becomes the basis of suffering, it should not be abandoned, because it always considers the self to be its own. For example, the self endures suffering --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་སྐྱོན་ཅན་དུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བདག་གི་བ་དེ་དག་གྲོགས་སུ་མེད་ན་བདག་ཁོ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་སོགས་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། བདག་དེ་དང་འདྲ་བར་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་གྲོགས་སུ་མེད་ན་ཁྱོད་ཁོ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བདག་གཉིས་ཀ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། །དེ་གཉིས་ཀའང་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། 1-7-135a བྱར་གསུངས་དང་འགལ་བ་སྤོང་བའོ། ། ༈ དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་སྤོང་མི་ནུས་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། ། ༈ འདོད་པ་བརྗོད་པ། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་ཡན་ལག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་བསྒོམས་པས་སྤོང་བ་བཞིན་དུ། བདག་འཛིན་ཡོད་ཀྱང་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་བསྒོམས་པས་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་ན། ངེས་པར་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་པའི་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ༈ སུན་འབྱིན་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དཔེ་དགག །དོན་དགག་པའོ། ། ༈ དཔེ་དགག་པ། དང་པོ་ནི། སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་ཡན་ལག་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་ཁོ་ནས་སྤོང་བ་མིན་ཏེ། བདག་གི་བའི་བློ་བཅོམ་པས་ཁྱོད་འདོར་བ་ཡིན་གྱི་བཟློག་པ་བདག་གི་བའི་བློ་ཡོད་པ་ལ་ཁྱོད་འདོར་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ དོན་དགག་པ། གཉིས་པ་ལ་བདུན་ཏེ། བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོད་ན་འདོར་མི་སྲིད། །བདག་གི་འདོར་ན་བདག་གི་མཚན་ཉིད་མེད། །བདག་འཛིན་ཡོད་ན་བདག་གིར་ཆགས་པ་འབྱུང་། །སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པའི་རྩོམ་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །བདག་སྐྱོན་མེད་ན་ཆགས་དང་བྲལ་ཡུལ་མེད། །སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་མི་ནུས། །རྒྱུ་ལ་གནོད་པ་མེད་པས་སྤོང་མི་ནུས་པའོ། ། ༈ བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོད་ན་འདོར་མི་སྲིད་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོད་ན་ཆགས་བྲལ་མེད། །བདག་གིར་འཛིན་པ་བཅོམ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། ། ༈ བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོད་ན་ཆགས་བྲལ་མེད་པ། དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་སྐྱོན་ཅན་དུ་ཤེས་པའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་ལ་རང་གིར་འཛིན་པའི་བློ་གང་གིས་བཟློག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དབང་པོ་ལ་སོགས་བདག་གི་བ་དེ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྟེན་ཏེ་རང་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་ 1-7-135b སྟེ། ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་སེན་སོགས་ལ་རང་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུར་མ་བཟུང་བས་ཡིད་འབྱུང་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་གཞན་ལུས
Chinese
虽然肢体是所依，但由于是执著我的心识之因，所以不能舍弃贪著。如果‘我’不能成立为有过患的，因为如果对‘我’的贪著和‘我的’那些没有作为助伴，那么‘我’本身就不是痛苦的因。’那么，对‘我’的贪著等也是有法，应许‘我’和它一样是无过患的，因为如果‘我’没有作为助伴，那么你本身就不是痛苦的因。如果这样应许，那么对‘我’的贪著和‘我’两者都不能舍弃贪著，因为那两者都是无过患的。 与所说相违的遮破。 通过修习蕴等痛苦不能舍弃。 第一部分分为两点：陈述对方观点，阐述驳斥。 陈述对方观点： 第一点是：如果像蛇咬住的肢体通过修习痛苦的因来舍弃一样，即使有我执，通过修习对‘我’的贪著和‘我的’是痛苦的因也能舍弃，所以，‘必定贪著我’的周遍不成立。’ 阐述驳斥： 第二部分分为两点：驳斥比喻，驳斥意义。 驳斥比喻： 第一点是：蛇咬住的肢体，这是有法，你仅仅通过修习痛苦来舍弃是不成立的，因为你是通过断除‘我的’的念头才被舍弃的，反之，如果存在‘我的’的念头，你就不会被舍弃。 驳斥意义： 第二部分分为七点：如果存在‘我的’执著，就不可能舍弃；如果舍弃‘我的’，就没有‘我的’的体性；如果存在我执，就会产生对‘我的’的贪著；修习痛苦的努力将变得毫无意义；如果‘我’没有过患，就没有贪著和舍弃的对象；认识到过患也不能舍弃贪著；由于对因没有损害，所以不能舍弃。 如果存在‘我的’执著，就不可能舍弃： 第一部分分为两点：如果存在‘我的’执著，就没有贪著和舍弃；遮破断除‘我的’执著的论证。 如果存在‘我的’执著，就没有贪著和舍弃： 第一点是：认为‘我的’有过患的具有我执者，这是有法，对‘我的’的贪著和舍弃是从何而来呢？是不成立的，因为以何种方式能阻止对‘我的’的执著呢？是不能阻止的，因为蕴等‘我的’是享受的所依，被认为是对自己有益的因。周遍式： 就像从身体上脱落的头发、指甲等，因为不被认为是对自己有益的因，所以会产生厌恶之心，而对其他身体则不然。
English
Although the limb is the support, it is the cause of the mind that clings to self, so it should not be separated from attachment. If 'I' cannot be established as having faults, because if attachment to 'I' and those of 'mine' are not helpful, then 'I' alone is not the cause of suffering. Then, attachment to 'I' and so on are also subjects, and it should be accepted that 'I' is faultless like it, because if 'I' is not helpful, then you alone are not the cause of suffering. If this is accepted, then attachment to 'I' and 'I' both should not be separated from attachment, because both of them are faultless. Refuting contradictions to what was said. Suffering cannot be abandoned by meditating on aggregates etc. The first part has two points: stating the opponent's view, and explaining the refutation. Stating the opponent's view: The first point is: 'If, like abandoning a limb seized by a snake by meditating on the cause of suffering, even if there is self-grasping, it can be abandoned by meditating on attachment to 'I' and 'mine' as the cause of suffering, then the pervasion 'necessarily attached to I' is not established.' Explaining the refutation: The second part has two points: refuting the example, and refuting the meaning. Refuting the example: The first point is: This limb seized by a snake, this is a subject, it is not established that you abandon it merely by meditating on suffering, because you abandon it by destroying the thought of 'mine', and conversely, if there is a thought of 'mine', you will not abandon it. Refuting the meaning: The second part has seven points: If there is grasping of 'mine', it is impossible to abandon; if 'mine' is abandoned, there is no characteristic of 'mine'; if there is self-grasping, attachment to 'mine' will arise; the effort of meditating on suffering will become meaningless; if 'I' is faultless, there is no object of attachment and abandonment; knowing the faults cannot abandon attachment; because there is no harm to the cause, it cannot be abandoned. If there is grasping of 'mine', it is impossible to abandon: The first part has two points: if there is grasping of 'mine', there is no attachment and abandonment; refuting the argument for destroying the grasping of 'mine'. If there is grasping of 'mine', there is no attachment and abandonment: The first point is: That self-grasping person who knows that 'mine' has faults, this is a subject, from where does the attachment and abandonment of 'mine' come? It is not established, because in what way can the grasping of 'mine' be prevented? It cannot be prevented, because the aggregates etc. 'mine' are the support of enjoyment, and are considered to be the cause of benefit to oneself. The pervasion: Just like hair, nails, etc. that fall off from the body, because they are not considered to be the cause of benefit to oneself, a mind of aversion will arise, but not to other bodies. --------------------------------------------------------------------------------