Tibetan
དིའི་དོན་དུ་མི་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་ཐ་མལ་པ་ཆོས་ཅན། སྲེད་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་སྲིད་པ་སྟེ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་རྟེན་ཡིན་ཏེ། བདག་ཏུ་ཆགས་པའི་སྲེད་པས་རྒྱུ་བྱས་པ་ཉིད་ལས་བདེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་ཤིང་། བདེ་བ་ལ་སྲེད་པས་ཡུལ་བཟང་ངན་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་ཅིང་ལེན་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ དེ་ལ་ལུང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད་པ། གཉིས་ 1-7-126b པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། ། ༈ དངོས། དང་པོ་ནི། ཆགས་བྲལ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་ཆགས་པ་ནི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་ནི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་གང་གི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་སྐྱེས་བུ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བ་དེའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། ༈ རྩོད་པ་སྤོང་བ། གཉིས་པ་ནི། རྒྱང་འཕེན་པ་ན་རེ། འོ་ན་ལུས་ལས་ཀྱང་ནི་འདོད་ཆགས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ལུས་མེད་ལ་ཆགས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ལུས་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །འོ་ན་སྔར་རྒྱུ་ཡིན་པ་བཀག་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ལུས་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་པ་སྔར་བཀག་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་འདོད་ཆགས་ཕྱི་མའི་ཉེར་ལེན་ཉིད་ནི་སྔར་བསལ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆགས་བྲལ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་རིགས་པ་འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ལུས་མེད་ཆགས་པ་མ་མཐོང་བས་ལུས་ཀྱང་ཆགས་པའི་རྒྱུར་འདོད་ན་ནི་རྒྱང་འཕེན་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་འདོད་པ་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མེད་པ་ལ་གནོད་པ་སྨྲས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་ལུས་དང་ཆགས་པ་སྔ་མ་ཆགས་པ་དང་ལུས་ཕྱི་མའི་རྒྱུར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཆགས་པ་ཆོས་ཅན། ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་མིན་ཏེ། ལུས་སྐྱེ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ལུས་སྐྱེ་བ་ལ་ཁྱོད་མཐོང་གི་དེའི་སྔར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ 1-7-127a ཞེ་ན། འོ་ན་ལུས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། ཆགས་པའི་རྒྱུ་མིན་པར་ཐལ། ཆགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན་ཆགས་པ་རྒྱུ་མེད་མ་ཡིན་ཞིང་རྒྱུ་གཞན་ལུས་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བས་རིགས་འདྲའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བར་གྲུབ་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཚེ་འདིའི་ཆགས་པ་དང་པོ་ཆོས་ཅན། རང་གི་སྔར་རིགས་འདྲ་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཐལ། སྐལ་མཉམ་སྟེ་རིགས་འདྲའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྲེད་པ་ཁོ་ན་བཤད་པའི་རྒྱུ། གསུམ་པ་ནི། སྲེད་པ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། མི་ཤེས་ལས་དང་སྲེད་ལ
Chinese
因此，愚昧之人，这三种贪爱是轮回中出生的根源，因为执着于自我的贪爱导致他们将非安乐的有漏安乐视为安乐，并且因为贪爱安乐，他们会完全沉浸并获取所有好坏事物。 为了证明这一点，以下是经文中的论证： 有两种论证：直接论证和驳斥争论。 直接论证： 第一种是，由于没有看到离贪之人的出生，因此导师们说贪爱是出生的原因。正如导师世亲所说：‘因为没有看到离贪之人出生，所以出生是贪爱的结果。’ 驳斥争论： 第二种是，顺世外道说：‘那么，身体也会产生贪爱，因为没有看到没有身体的贪爱，’这与你的说法相似。对此，我们认为先前的身体只是后来贪爱的因，因为我们承认它是后来贪爱的条件或共同原因。如果这样，这与先前否认它是原因相矛盾。’对此，我们认为你先前并没有否认先前的身体只是后来贪爱的因，而只是排除了它是后来贪爱的近取因。如果遵循‘由于没有看到离贪之人的出生，因此贪爱是出生的原因’的逻辑，并认为由于没有看到没有身体的贪爱，因此身体也是贪爱的因，那么顺世外道就会自相矛盾，因为先前你已承认没有前世后世，但后来又说身体和贪爱是先前贪爱和后来身体的原因。如果贪爱不是身体的原因，因为身体和出生同时产生，因为你看到身体出生，但在此之前没有看到贪爱， 那么，身体也不是贪爱的原因，因为贪爱和身体同时产生。如果你承认这一点，那么贪爱并非无因，并且贪爱不是从身体产生的，而是从同类因产生的。这样，今生的第一个贪爱一定是先前已存在的同类因所产生的，因为它是由同类因产生的。
English
Therefore, ordinary beings, these three types of craving are the basis for being born in existence, i.e., samsara, because due to craving that clings to self, they perceive non-blissful contaminated bliss as bliss, and because of craving for bliss, they become completely immersed in and acquire all good and bad things. To establish this, here are scriptural proofs: There are two proofs: direct and refuting arguments. Direct Proof: The first is that since the birth of those without attachment is not seen, the teachers say that attachment is the cause of birth. As teacher Vasubandhu said, 'Because the birth of those without attachment is not seen, therefore, birth has attachment as its cause.' Refuting Arguments: The second is, the Lokayata says, 'Then, the body will also arise from attachment, since attachment without a body is not seen,' which is similar. To this, we assert that the previous body is merely the cause of the later attachment, because we accept it as the condition or co-operative cause of the later attachment. 'If so, this contradicts the previous denial of it being the cause.' To this, we assert that you did not previously deny that the previous body is merely the cause of the later attachment, but only excluded it as the immediate cause of the later attachment. If, following the reasoning that 'since the birth of those without attachment is not seen, attachment is the cause of birth,' one asserts that since attachment without a body is not seen, the body is also the cause of attachment, then the Lokayata would be contradicting themselves, because previously you had asserted that there is no previous or subsequent birth, but later you said that the body and attachment are the cause of the previous attachment and the later body. If attachment is not the cause of the body, because the body and birth occur simultaneously, because you see the body being born, but did not see attachment before that, then the body is also not the cause of attachment, because attachment and the body occur simultaneously. If you accept this, then attachment is not without a cause, and since it does not arise from the body, it is established that it arises from a cause of the same kind. Thus, the first attachment in this life must have been established as having a similar cause before it, because it is born from a cause of the same kind. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ས་བྱུང་རིག་མཛོད། །ཅེས་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་གསུམ་པ་ཅན་དུ་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་ཤེས་པ་སྟེ་མ་རིག་པ་ཆོས་ཅན། ཡང་སྲིད་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་འདིར་མ་བརྗོད་དེ། ཡང་སྲིད་འཕེན་པར་ངེས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། སྲེད་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཉིད་སྐབས་འདིར་རྒྱུར་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཡང་སྲིད་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ནི་འཕེན་པ་སྟེ་ལེན་པ་ལ་བསྐུལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་བ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། སྐབས་འདིར་རྒྱུར་བཤད་པར་འོས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་དེ་ཡོད་ཀྱང་སྲེད་པའི་རླན་དང་བྲལ་ན་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞུང་འདི་དག་གིས་ནི་སྤྱིར་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་མི་མཐུན་གྱི་རྒྱུ་བཀག་ནས་རིགས་མཐུན་རྒྱུར་བསྒྲུབ། དེ་ལའང་མ་རིག་པ་དང་། སྲེད་པ་དང་། ལས་གསུམ་ཡོད་པ་ལས་གཞན་གཉིས་པོ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ཁོ་ནར་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ངེས་མིན་པས་འདིར་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་རྒྱུར་གྲུབ་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་ནོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་འགགས་པ་བསྒྲུབས་ཏེ་འགོག་བདེན་བཤད་པ། གསུམ་པ་སྡུག་བསྔལ་འགགས་པ་བསྒྲུབས་ཏེ་ 1-7-127b འགོག་བདེན་བཤད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་གྲོལ་ཐར་པ་བསྒྲུབ། །གྲོལ་བ་པོ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་། །གྲོལ་བའི་ཚུལ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་། །བཅིངས་ཐར་བདག་གིས་བྱེད་པ་དགག་པའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་ལས་གྲོལ་ཐར་པ་བསྒྲུབ་པ། དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། གཏན་དུ་བ་མིན་ཏེ། རྒྱུ་མ་རིག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྒྱུ་མ་རིག་པ་དེ་ལ་གེགས་དང་། རྐྱེན་མ་ཚང་བ་སོགས་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ གྲོལ་བ་པོ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ། གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། བདག་རྫས་ཡོད་ལ་བསམས་ནས་སེམས་ཅན་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་ལས་ཐར་བ་མེད་པར་ཐལ། འཁོར་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེ་དྲོ་བ་ལས་མི་ཐར་བ་བཞིན་ཞེ་ན། ཐལ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་པས་འདོད་པ་དང་རྟགས་མ་གྲུབ་པའི་ལན་དོན་མཐུན་ཐེབས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་འཁོར་བ་དང་ཐར་པ་གང་ལ་འཇོག་ཅེ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཙམ་འབའ་ཞིག་པོ་འདི་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་འཇུག་པ་ལ་འཁོར་བ་དང་། རྒྱུ་སྤངས་པས་མི་འབྱུང་བ་ཙམ་ལ་ཐར་པར་འཇོག་གོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་སྤངས་ནས་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་འབད་རྩོལ་མི་བྱེད་པར་ཐལ། འཁོར་བ་པོ་དང་། གྲོལ་བ་པོའི་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་འདོད་ཅིང་། ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ཐ་སྙད་དུ་འཁོར་བ་སྤངས་ནས་ཐར་པ་ཐོབ
Chinese
如果有人问，‘《地生宝藏论》中说，‘生’是具有三种原因的，’这是否矛盾呢？’答：不矛盾。无明（藏文：མ་རིག་པ་，梵文天城体：अविद्या，梵文罗马拟音：avidyā，汉语字面意思：无知）是有法，虽然它也是轮回转世的原因，但这里没有提及，因为它不一定是推动轮回的因素。贪爱（藏文：སྲེད་པ་，梵文天城体：तृष्णा，梵文罗马拟音：tṛṣṇā，汉语字面意思：渴爱）是有法，你在此处被说成是原因是有理由的，因为你是推动或促使轮回之蕴相续的因素，并且是紧随其后的‘生’的原因。业也是有法，你不适合在此处被说成是原因，因为即使你存在，如果缺乏贪爱的滋润，也不能保证会有‘生’。因此，这些论典普遍确立了痛苦及其原因，通过排除不同类的原因，确立同类的原因。在无明、贪爱和业这三者中，后两者不一定只在来世产生痛苦，因此，在此处，贪爱作为实现目标的关键因素被确立为原因，这才是本处的重点。 接下来，通过确立痛苦的止息来阐述灭谛。 第三，通过确立痛苦的止息来阐述灭谛，分为四个部分：确立从痛苦中解脱的解脱；驳斥关于解脱者的争论；驳斥关于解脱方式的争论；以及驳斥通过自我来完成束缚和解脱。 首先，确立从痛苦中解脱的解脱：痛苦的主要原因——贪爱是有法，它不是永恒的，因为它有无明等原因。这是普遍适用的，因为无明等原因可能会有障碍或不完整的条件等情况。 其次，驳斥关于解脱者的争论：有些人说，‘考虑到存在实有的我，众生是有法，他们不可能从轮回中解脱，因为他们是轮回的本性，就像火无法从温暖中解脱一样。’对于这种说法，这种推论对佛教徒没有损害，因为佛教徒所承认的和我（藏文：བདག་，梵文天城体：आत्म，梵文罗马拟音：ātman，汉语字面意思：自我）是不存在的，因此前提和理由都不成立。那么，轮回和解脱应该如何安立呢？仅仅是痛苦之蕴的集合，以及其原因的持续存在，就被称为轮回；而仅仅是断除了原因，使其不再产生，就被称为解脱。如果有人说，‘补特伽罗（藏文：སྐྱེས་བུ་，梵文天城体：पुरुष，梵文罗马拟音：puruṣa，汉语字面意思：人）是有法，他不应该为了从轮回中解脱而努力，因为轮回者和解脱者都不存在我。’如果从胜义谛的角度来看，这是可以接受的；但如果从世俗谛的角度来看，这个理由是不成立的。因为，补特伽罗是有法，在世俗谛中，他为了从轮回中解脱而努力。
English
If someone asks, 'Isn't it contradictory that the 'Treasure Trove of Earth Arising' states that 'birth' has three causes?' The answer is no. Ignorance (Sanskrit: avidya) is a dharma; although it is also a cause of rebirth, it is not mentioned here because it is not necessarily a factor that propels samsara. Craving (Sanskrit: trsna) is a dharma; there is a reason why you are said to be a cause here, because you are the factor that promotes or urges the continuation of the aggregates of samsara, and you are the immediate cause of 'birth'. Karma is also a dharma; you are not suitable to be said to be a cause here, because even if you exist, if you lack the moisture of craving, there is no guarantee that there will be 'birth'. Therefore, these treatises generally establish suffering and its causes, and by excluding causes of different kinds, they establish causes of the same kind. Among ignorance, craving, and karma, the latter two do not necessarily produce suffering only in the next life. Therefore, here, craving, as the key factor in achieving the goal, is established as the cause, which is the focus of this passage. Next, by establishing the cessation of suffering, the Truth of Cessation is explained. Third, explaining the Truth of Cessation by establishing the cessation of suffering is divided into four parts: establishing liberation from suffering; refuting disputes about the liberator; refuting disputes about the mode of liberation; and refuting the accomplishment of bondage and liberation through the self. First, establishing liberation from suffering: The main cause of suffering—craving—is a dharma; it is not eternal, because it has causes such as ignorance. This is universally applicable, because causes such as ignorance may have obstacles or incomplete conditions, etc. Second, refuting disputes about the liberator: Some say, 'Considering that there is a real self, sentient beings are dharmas; they cannot be liberated from samsara, because they are of the nature of samsara, just as fire cannot be liberated from warmth.' To this, this inference does not harm Buddhists, because the self (Sanskrit: atman) that Buddhists acknowledge does not exist, so the premise and reason are not established. Then, how should samsara and liberation be established? Merely the collection of aggregates of suffering, and the continued existence of its causes, is called samsara; and merely cutting off the causes, so that they no longer arise, is called liberation. If someone says, 'The person (Sanskrit: purusa) is a dharma; he should not strive to be liberated from samsara, because neither the samsaric being nor the liberated being has a self.' If viewed from the ultimate truth, this is acceptable; but if viewed from the conventional truth, this reason is not established. Because, the person is a dharma; in the conventional truth, he strives to be liberated from samsara. --------------------------------------------------------------------------------