Tibetan
་ཀྱང་གཉེན་པོ་དང་བྲལ་བའི་ཚེ་སླར་ལྡོག་གོ་ཞེ་ན་བདག་མེད་གོམས་པས་ཉེས་པ་རྣམ་པར་འགགས་པའི་སེམས་རྒྱུད་ནི་ཆོས་ཅན། གསེར་གྱི་སྲ་བ་བཞིན་དུ་གཉེན་པོ་དང་བྲལ་བས་ཉེས་པ་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། གཉེན་པོ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཉེན་པོ་དང་འབྲལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མེ་དང་བྲལ་ཡང་ཐལ་བ་ཤིང་དུ་མི་ལྡོག་པ་བཞིན་དུ་གཉེན་པོ་དང་བྲལ་ན་དེའི་སྤང་བྱ་སླར་ལྡོག་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད་པ། གཉིས་པ་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདག་མེད་རྟོགས་པ་བདག་ལྟའི་གཉེན་པོར་བསྟན། །བདག་མེད་རྟོགས་པ་སྲེད་ 1-7-133b པའི་གཉེན་པོར་བསྟན། །དེ་ལས་ལོགས་སུ་ལས་ལུས་གཉེན་པོ་མེད་པའོ། ། ༈ བདག་མེད་རྟོགས་པ་བདག་ལྟའི་གཉེན་པོར་བསྟན་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདག་ལྟ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་བསྟན། །རྩ་བ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད། །དེས་ན་རྩ་བ་དབྱུང་བར་གདམས་པའོ། ། ༈ བདག་ལྟ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་བདག་མེད་རྟོགས་པ་འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་ཞེ་ན། འཁོར་བའི་རྩ་བ་ནི་བདག་ལྟ་ཡིན་ཅིང་། དེ་དང་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྩ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། བདག་ལྟ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་གྲུབ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་གང་ཞིག །ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་མཐོང་ན་བདག་དེ་ལ་ནི་ངའོ་ཞེས་རྟག་ཏུ་ཞེན་ཅིང་ཆགས་པར་འགྱུར་ཞིང་བདག་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་བདག་ཆགས་ཅན་དེ་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ལ་ཞེན་པ་དེ་ལས་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྲེད་པ་དེ་ལས་བདག་གི་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོན་རྣམས་སྒྲིབ་པར་བྱེད་ཅིང་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་བདག་གི་བ་ལ་ཡོངས་སུ་སྲེད་པའི་སྒོ་ནས་ངའི་ཞེས་འཛིན་པ་བརྟན་པོ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། བདག་བདེ་བ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ལེན་པ་དེས་ནའོ། ། ༈ རྩ་བ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདག་ལྟ་ཉེས་པའི་རྩ་བར་བསྟན། །བདག་ལྟ་ཡོད་ན་ཆགས་བྲལ་མེད། །ཆགས་བྲལ་མིན་ན་འཁོར་བར་འཁོར་བའོ། ། ༈ བདག་ལྟ་ཉེས་པའི་རྩ་བར་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། བདག་ལྟ་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་གང་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡོད་ན་ནི། དེ་ལས་གཞན་ལ་གཞན་དུ་འདུ་ཤེས་ལ་བདག་གི་ཆ་ལས་འཛིན་པ་སྟེ་ཆགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་ཆ་ལས་ཞེ་སྡང་སྐྱེ་ཞིང་ཆགས་སྡང་འདི་དག་དང་ནི་ཡོངས་སུ་འབྲེལ་བ་ལས་ཕྲག་དོག་དང་སེར་སྣ་སོགས་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ བདག་ལྟ་ཡོད་ན་ཆགས་བྲལ་མེད་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་ལྟས་ཆགས་པ་གཉིས་ཀ་བསྐྱེད། །གཉིས་པོ་སྤོང་ 1-7-134a པའི་ཐབས་གཞན་མེད་པའོ། ། ༈ བདག་ལྟས་ཆགས་པ
Chinese
问：如果（证悟空性后的）心相续在失去对治力的情况下，是否会再次退转？答：不会。因为通过串习无我，已经完全止息了过患的心相续，就像黄金一样坚固，即使失去对治力，也不会再次产生过患。这是因为已经转化为对治——证悟无我的自性，因此不会失去对治。就像灰烬不会再变回木头一样，即使失去对治，也并不意味着其所断之法一定会再次退转。 以下是确立无我是对治的论证： 第二，确立无我是对治的论证，分为三点：阐述证悟无我是我执的对治；阐述证悟无我是贪爱的对治；除此之外，没有其他对治烦恼和业的方式。 阐述证悟无我是我执的对治： 第一点又分为三部分：阐述我执是轮回的根本；确立它是根本的论证；因此劝诫要断除这个根本。 阐述我执是轮回的根本： 首先，为什么证悟无我会成为轮回的对治呢？因为我执是轮回的根本，而证悟无我与我执的执著方式直接相违。为什么说我执是根本呢？因为我执被确立为轮回的根本。如果有人将蕴聚执著为我，那么他会总是执著和贪恋这个‘我’，只要有对我强烈的贪恋，那么这个贪恋‘我’的人就会流转轮回。因为从对‘我’的执著会产生对安乐的贪爱，而贪爱会掩盖属于‘我’的事物的过失，看到功德，从而通过贪恋‘我’的事物，使得‘我的’这种执著变得牢固，因此会为了实现‘我’的安乐而努力。 确立它是根本的论证： 第二部分分为三点：阐述我执是过患的根本；如果存在我执，就不会有离贪；如果不能离贪，就会流转轮回。 阐述我执是过患的根本： 首先，我执是所有过患的根本。如果有人执著于‘我’，那么他就会将他人视为异己，从对‘我’的执著会产生贪恋，从对‘他人’的执著会产生嗔恨，而与这些贪嗔相关联，就会产生嫉妒和吝啬等所有过患。 如果存在我执，就不会有离贪： 第二部分分为两点：我执会产生贪恋和嗔恨；没有其他方法可以断除这二者。
English
Question: If the mindstream (after realizing emptiness) reverts when it loses its antidote, will it regress? Answer: No. Because through familiarizing oneself with egolessness, the mindstream that has completely ceased faults is like solid gold, even if it loses its antidote, it will not generate faults again. This is because it has transformed into the nature of the antidote—realizing egolessness—therefore it will not lose the antidote. Just as ashes do not turn back into wood, even if the antidote is lost, it does not necessarily mean that what it has abandoned will regress. The following is the argument for establishing egolessness as an antidote: Second, the argument for establishing egolessness as an antidote is divided into three points: explaining that realizing egolessness is the antidote to self-grasping; explaining that realizing egolessness is the antidote to craving; and besides that, there is no other way to counteract afflictions and karma. Explaining that realizing egolessness is the antidote to self-grasping: The first point is further divided into three parts: explaining that self-grasping is the root of samsara; establishing the argument that it is the root; therefore, advising to cut off this root. Explaining that self-grasping is the root of samsara: First, why does realizing egolessness become the antidote to samsara? Because self-grasping is the root of samsara, and realizing egolessness directly contradicts the way self-grasping clings. Why is self-grasping the root? Because self-grasping is established as the root of samsara. If someone clings to the aggregates as 'I', then he will always cling to and crave this 'I', and as long as there is strong craving for 'I', then this person who craves 'I' will wander in samsara. Because from clinging to 'I' arises craving for happiness, and craving will obscure the faults of things belonging to 'I', seeing their virtues, thereby strengthening the clinging to 'mine' through craving for things belonging to 'I', therefore striving to achieve the happiness of 'I'. Establishing the argument that it is the root: The second part is divided into three points: explaining that self-grasping is the root of faults; if self-grasping exists, there will be no detachment from craving; if there is no detachment from craving, one will wander in samsara. Explaining that self-grasping is the root of faults: First, self-grasping is the root of all faults. If someone clings to 'I', then he will regard others as different, from clinging to 'I' arises attachment, from clinging to 'others' arises hatred, and associated with these attachment and hatred, all faults such as jealousy and miserliness will arise. If self-grasping exists, there will be no detachment from craving: The second part is divided into two points: self-grasping generates both attachment and hatred; there is no other way to eliminate these two. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་གཉིས་ཀ་བསྐྱེད་པ། དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་བྲལ་དུ་འདོད་པའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་མི་འབྲལ་བར་ཐལ། ངེས་པར་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་ཉེས་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ༈ གཉིས་པོ་སྤོང་པའི་ཐབས་གཞན་མེད་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་གཞན་མེད། །བདག་གིར་ཆགས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་གཞན་མེད་པའོ། ། ༈ བདག་ལ་ཆགས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་གཞན་མེད་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་ཞེན་ཡུལ་འབྱིན་མི་ནུས། །སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་དངོས་རྒྱུ་བཟློག་མི་ནུས། །སྐྱོན་ཅན་ཉིད་ལ་ཁས་བླངས་འགལ་བ་བསྟན་པའོ། ། ༈ སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་ཞེན་ཡུལ་འབྱིན་མི་ནུས་པ། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ཉེས་མེད་དུ་མཐོང་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་སྐྱོན་བཅས་སུ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། མཐོང་བ་དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདག་ཆགས་སྐྱོན་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པ་འདིའི་ཞེན་ཡུལ་བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དེ་སུན་ཕྱུང་བ་མེད་པར་ནི་སྟེ་བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བ་གང་ཞིག །ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་། སྐྱོན་མཐོང་བ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་ཞེ་སྡང་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཕྲག་དོག་དང་སེར་སྣ་ལ་སོགས་སྤོང་བ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་དེ་དག་ཡུལ་ལ་མ་མཐོང་བས་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཚེར་མ་འདོན་པ་ལྟ་བུ་དག་གིས་སྤོང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་དངོས་རྒྱུ་བཟློག་མི་ནུས་པ། གཉིས་པ་ནི། བདག་ 1-7-134b ཆགས་སྐྱོན་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་གང་གིས་བཟློག་པར་བྱེད་དེ་བཟློག་མི་ནུས་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པའི་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་རྒྱུ་བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དེ་བདག་ལ་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་དུ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བདག་ལ་ཆགས་པ་མིན་གྱི་དོན་བདག་གི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྐྱོན་ཅན་ཉིད་ལ་ཁས་བླངས་འགལ་བ་བསྟན་པ། གསུམ་པ་ནི། བདག་ལ་ཆགས་པ་ལ་སྐྱོན་ཡང་གང་ཞིག་མཐོང་། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེས་ན་དོར་བྱ་ཡིན་ཅེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་འདི་ལ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ནའང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བ་མ
Chinese
生起二者（指对‘我’的执着和对‘我所’的执着）。 首先：认为‘我所’是独立存在的、具有我所执（认为‘我所’真实存在）的补特伽罗（藏语：གང་ཟག，梵语：pudgala，梵文罗马拟音：pudgala，字面意思：补特伽罗，指不可分割、不可言说的主体），因为他必然执着于‘我’。理由成立：具有我所执的补特伽罗，不可能不执着于‘我’，因为他认为‘我’具有无过的功德。 如果不能断除二者，则没有其他方法。 第二点分为两部分：没有其他方法可以断除对‘我’的执着；没有其他方法可以断除对‘我所’的执着。 没有其他方法可以断除对‘我’的执着。 第一部分分为三点：仅仅认识到过患并不能去除贪执的对象；仅仅认识到过患并不能阻止生起贪执的因；指出仅仅认识到过患本身就存在自相矛盾。 仅仅认识到过患并不能去除贪执的对象。 首先：如果认为即使‘我’是无过的，但对‘我’的执着是有过患的，那么，这样认为会有什么结果呢？难道会因此断除对‘我’的执着吗？如果这样认为，那么，认识到对‘我’的执着有过患的补特伽罗，实际上并不能断除对‘我’的执着，因为他对‘我’的执着的对境——具有功德的‘我’并没有被推翻，也就是说，他仍然认为‘我’具有功德。这是普遍成立的。因为对‘我’的执着是源于认为‘我’具有功德。对于与认识到功德相关的对境会产生贪执，对于与认识到过患相关的对境会产生嗔恨，同样，断除嫉妒和吝啬等烦恼，是因为没有在对境上看到功德和过患，而不是像拔刺一样通过外在的方式来断除。 仅仅认识到过患并不能阻止生起贪执的因。 第二点：对于认识到对‘我’的执着有过患的具有我执者来说，什么能够阻止产生对‘我’的执着呢？实际上是无法阻止的，因为存在着使对‘我’的执着得以产生的圆满的因——认为‘我’具有功德。认为‘我’具有功德是产生对‘我’的执着的原因，因为对‘我’的执着本身就是因为认为‘我’具有功德，也就是说，因为看到‘我’的功德才会执着于‘我’。 指出仅仅认识到过患本身就存在自相矛盾。 第三点：在对‘我’的执着中看到了什么过患呢？如果说因为它是痛苦的根源，所以应该舍弃，那么，对于对‘我’的执着来说，即使它是痛苦的根源，也不应该断除。
English
Generating both (referring to the attachment to 'I' and the attachment to 'mine'). Firstly: The pudgala (Tibetan: གང་ཟག, Sanskrit: pudgala, Devanagari: पुद्गल, Romanized Sanskrit: pudgala, literal meaning: pudgala, referring to an indivisible, inexpressible subject) who considers 'mine' to be independent and possesses the grasping at 'mine' (believing 'mine' to be truly existent), because he necessarily clings to 'I'. The reason is established: A pudgala with grasping at 'mine' cannot not cling to 'I', because he considers 'I' to have faultless qualities. If one cannot eliminate both, there is no other method. The second point is divided into two parts: There is no other method to eliminate the attachment to 'I'; there is no other method to eliminate the attachment to 'mine'. There is no other method to eliminate the attachment to 'I'. The first part is divided into three points: Merely recognizing faults cannot remove the object of clinging; merely recognizing faults cannot prevent the cause of clinging from arising; pointing out that merely recognizing faults itself is contradictory. Merely recognizing faults cannot remove the object of clinging. Firstly: If one thinks that even if 'I' is faultless, the attachment to 'I' is faulty, then what will be the result of thinking so? Will it eliminate the attachment to 'I'? If one thinks so, then the pudgala who recognizes the attachment to 'I' as faulty actually cannot eliminate the attachment to 'I', because the object of his attachment to 'I'—the 'I' with qualities—has not been refuted, that is, he still considers 'I' to have qualities. This is universally established. Because the attachment to 'I' arises from thinking that 'I' has qualities. For objects related to recognizing qualities, attachment arises; for objects related to recognizing faults, hatred arises; similarly, eliminating afflictions such as jealousy and stinginess is because one does not see qualities and faults in the object, rather than eliminating them through external means like removing a thorn. Merely recognizing faults cannot prevent the cause of clinging from arising. Secondly: For the one with self-grasping who recognizes the attachment to 'I' as faulty, what can prevent the arising of attachment to 'I'? In reality, it cannot be prevented, because there exists the complete cause for the attachment to 'I' to arise—the belief that 'I' has qualities. Believing that 'I' has qualities is the cause of attachment to 'I', because the attachment to 'I' itself is because one believes that 'I' has qualities, that is, one clings to 'I' because one sees the qualities of 'I'. Pointing out that merely recognizing faults itself is contradictory. Thirdly: What faults are seen in the attachment to 'I'? If one says that because it is the root of suffering, it should be abandoned, then, for the attachment to 'I', even if it is the root of suffering, it should not be eliminated. --------------------------------------------------------------------------------