Tibetan
ག་བསྔལ་གྱིས་འཆིང་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་བདག་རྟག་པ་ལ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་བ་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེད་པ་སྟེ་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བདག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་སོགས་འགའི་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ༈ བརྗོད་དུ་མེད་པས་བྱེད་པ་དགག་པ། གཉིས་པ་ནི། གནས་མ་བུ་པ་ན་རེ། བདག་རྟག་པ་ལ་བཅིངས་ཐར་མི་འཐད་ཀྱང་རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ལ་བཅིངས་ཐར་འཐད་ 1-7-130b དོ་ཞེ་ན། རྟག་མི་རྟག་ཏུ་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ལའང་ཆོས་ཅན། བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་ཅི་ལྟ་བུར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡོག་པ་གང་གི་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ཐལ། མི་འཇིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཆོས་གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་པ་མེད་པ་དེ་ལ་མཁས་རྣམས་རྟག་ཅེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་མ་བུ་པ་ཆོས་ཅན། བདག་རྟག་མི་རྟག་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཞེས་པ་ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི་སྤོངས་ལ་བདག་དེ་ནི་རྟག་པར་སྨྲོས་ཤིག་སྟེ། བདག་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ནའོ། ། ༈ བདག་ལྟའི་གཉེན་པོ་བསྒྲུབས་ཏེ་ལམ་བདེན་བཤད་པ། བཞི་པ་བདག་ལྟའི་གཉེན་པོ་བསྒྲུབས་ཏེ་ལམ་བདེན་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་མེད་རྟོགས་པ་གཉེན་པོར་བསྟན། །གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད་པའོ། ། ༈ བདག་མེད་རྟོགས་པ་གཉེན་པོར་བསྟན་པ། དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདག་མེད་གོམས་པས་གནས་གྱུར་ཐོབ་པར་བསྟན། །གནས་གྱུར་ཐོབ་ཀྱང་སྤང་བྱས་འཇོམས་པ་དགག །གནས་གྱུར་ཐོབ་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། ། ༈ བདག་མེད་གོམས་པས་གནས་གྱུར་ཐོབ་པར་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། སྔར་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་པའི་བདག་མེད་མཐོང་བའི་ལམ་དེ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གོམས་པ་ལས་བསྒོམས་པ་རྫོགས་པ་ན་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་དེའི་རྒྱུན་ཉེས་པའི་རྟེན་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་གྱུར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ གནས་གྱུར་ཐོབ་ཀྱང་སྤང་བྱས་འཇོམས་པ་དགག་པ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤང་བྱས་འཇོམས་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་བསྟན། །ནུས་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་རྒྱས་པར་བཤད། །སྒྲུབ་བྱེད་འཛིན་སྟངས་འགལ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། ། ༈ སྤང་བྱས་འཇོམས་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་དེ་ཉེས་མེད་དུ་ལན་གཅིག་གནས་གྱུར་སྲི
Chinese
因为痛苦的束缚是产生痛苦的原因。 又，以‘我’是常法为理由，从痛苦中解脱是从何而来？并非如此，因为不是痛苦止息的原因。这是普遍的，从痛苦中解脱是不产生痛苦，是止息的原因。为什么不是这两者的原因呢？因为‘我’是什么，它也不是痛苦等的原因，因为无法说它是不常。 第二，住经部师说，‘我’是常法，束缚和解脱不合理，但对于常与无常都无法言说的‘我’来说，束缚和解脱是合理的。对于常与无常都无法言说的‘我’来说，束缚和解脱无论如何都不存在，因为它不是产生痛苦和止息痛苦的原因。‘我’是常法，因为不会毁灭。这是普遍的，任何事物的自性不毁灭，智者都称之为常。住经部师，请放弃‘我’既不是常也不是无常的这种无耻的观点，请说‘我’是常，因为‘我’不是无常。 第四，通过确立‘我’见的对治法来阐述道谛，分为两部分：显示证悟无我是对治法；阐述作为对治法的理由。 第一部分分为三点：显示通过串习无我获得转依；驳斥即使获得转依也能摧毁所断；驳斥没有获得转依的理由。 第一点是，先前在导师的章节中已经阐述过的见无我的道，是轮回的对治法，因为当你从串习中圆满修习时，修习者的心识之流，作为过患的所依，完全转变并获得安住于证悟无我的自性的转依道。 第二部分分为三点：显示没有摧毁所断的能力；详细阐述没有能力的原因；驳斥对理由的执着方式的争论。 第一点是，如果与过患一起的心识，一次性地转变为无过患的状态...
English
Because the bondage of suffering is the very cause of the arising of suffering. Furthermore, given that 'I' is permanent, from what does liberation from suffering come? It does not, because it is not the cause of the cessation of suffering. This is universal, liberation from suffering is not generating suffering, it is the very cause of cessation. Why is it not the cause of both? Because whatever 'I' is, it is not the cause of suffering, etc., because it cannot be said to be impermanent. Secondly, the Sthavira school says, 'If 'I' is permanent, bondage and liberation are not reasonable, but for an 'I' that cannot be spoken of as either permanent or impermanent, bondage and liberation are reasonable.' For an 'I' that cannot be spoken of as either permanent or impermanent, bondage and liberation do not exist in any way, because it is not the cause of either the arising or cessation of suffering. 'I' is permanent, because it does not perish. This is universal, whatever's nature does not perish, the wise call it permanent. Sthavira school, abandon this shameless view that 'I' is neither permanent nor impermanent, and say that 'I' is permanent, because 'I' is not impermanent. Fourth, explaining the Truth of the Path by establishing the antidote to the view of self, which has two parts: Showing that realizing selflessness is the antidote; Explaining the reason for being the antidote. The first part has three points: Showing that transformation is attained by familiarizing oneself with selflessness; Refuting that even if transformation is attained, what is to be abandoned is destroyed; Refuting the reason for not attaining transformation. The first point is: The path of seeing selflessness, which was already explained in the chapter of the Teacher, is the antidote to samsara, because when you complete the practice from familiarization, the stream of the mind of the practitioner, as the basis of faults, is completely transformed and attains the path of transformation that abides in the nature of realizing selflessness. The second part has three points: Showing that there is no power to destroy what is to be abandoned; Explaining in detail the reason for not having the power; Refuting the argument against the way of holding the reason. The first point is: If the mind with faults transforms once into a state without faults... -------------------------------------------------------------------------------- ད་ཀྱང་ 1-7-131a
Tibetan
སེམས་དེ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་སོགས་སྐྱོན་ནི་སླར་ཡང་འབྱུང་བས་འཁོར་བ་ལས་གཏན་གྲོལ་བ་མེད་དེ། དཔེར་ན་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ལ་ལམ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། ལམ་གོམས་པ་ལས་གནས་གྱུར་པའི་སེམས་ལ་ཆོས་ཅན། ཉེས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ནུས་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་རྒྱས་པར་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྤང་གཉེན་འཛིན་སྟངས་འགལ་ཤིང་གཉེན་པོ་དོན་ལ་ཞུགས། །རང་བཞིན་གློ་བུར་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་སྔར་ནུས་མེད། །ནུས་ཡོད་ན་ཡང་གཉེན་པོ་འབད་མེད་བསྐྱེད་པར་ནུས། །ཁྱད་པར་སུམ་ལྡན་གཉེན་པོ་འབད་ཀྱང་བཟློག་མི་ནུས་པའོ། ། ༈ སྤང་གཉེན་འཛིན་སྟངས་འགལ་ཤིང་གཉེན་པོ་དོན་ལ་ཞུགས་པ། དང་པོ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ནུས་པ་མེད་ཅེ་ན། ལམ་བསྒོམས་པས་གནས་གྱུར་པའི་སེམས་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་བདག་འཛིན་སོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་སླར་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་མེད་དེ། སྤྱིར་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་རྣམ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བས་ཡུལ་འཛིན་པའི་ཆོས་སམ་གནས་ལུགས་ནི་ཡུལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་རྣམ་པ་དེ་འཛིན་པ་དང་། ཡུལ་དེ་ཡང་རང་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་དེ་རྣམ་ཤེས་འདི་ཡི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའང་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་བས་ཡུལ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཁྱོད་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཅིང་། ཁྱོད་འདི་ལས་བདག་འཛིན་དེ་གློ་བུར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ནི་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་འཛིན་པ་ལས་གོལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་བཟློག་པ་ལ་ནི་རྐྱེན་རང་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་སེམས་རྒྱུད་ལ་མི་བརྟན་པ་གློ་བུར་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་བྱུང་ཞིང་འབྲལ་དུ་རུང་བ་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་གྱི་བློ་བཞིན་ནོ། ། 1-7-131b ༈ རང་བཞིན་གློ་བུར་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་སྔར་ནུས་མེད་པ། གཉིས་པ་ནི། དྲི་མ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ལམ་གོམས་པས་སེམས་རྒྱུད་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ལ་ཕྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་དེ། སྔར་བདག་མེད་མ་མཐོང་བའི་དུས་སུ་ཡང་སེམས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་སྔར་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་དུས་སུ་རང་བཞིན་གྱིས་གནོད་པའི་ནུས་པ་མེད་པས་ཕྱིས་གློ་བུར་དྲི་བྲལ་གྱི་དུས་སུ་གློ་བུར་དུ་གནོད་པའི་ནུས་པ་མེད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། སྔར་བདག་མེད་མཐོང་མ་ཐག་པའི་དུས་སུ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་ཚིག་རྐང་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་ནུས་པ་མ་ཐོན་ནོ། ། ༈ ནུས་ཡོད་ན་ཡང་གཉེན་པོ་འབད་མེད་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ། གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཉེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་དུ་ཆུག་ན་ཡང་གནས་གྱུར
Chinese
现在 1-7-131a 如果认为，心执著于‘我’和‘我的’等过失会再次产生，因此无法从轮回中彻底解脱。例如，如同有罪过的心也能生起道一样。那么，对于通过修道而转变的心来说，不应再次产生罪过，因为罪过没有再次产生的力量。 ༈ 详细解释无有力量的理由： 分为四点：所断与对治的执著方式相违，且对治已实际生效；自性和暂时的差别导致先前无力；即使有力量，也能毫不费力地生起对治；具备三种特点的对治，即使努力也无法逆转。 ༈ 所断与对治的执著方式相违，且对治已实际生效： 第一点是：为什么没有力量呢？对于通过修道而转变的这颗心来说，你没有再次产生我执等过失的力量，因为一般来说，按照经部宗的观点，不错误的识执著于境的法或事物规律，是执著于境如其所是的显现方式，而境也如其所是地成为识的生起之因。因此，你具有这种不错误的识执著于境的自性。而你，从这方面来说，我执是由于暂时的因缘而偏离了执著境的事物规律，要遣除它，需要依赖于能损害因缘本身的量（ प्रमाण ）。例如，不稳定的心由于暂时的因缘而产生，并且容易分离，就像绳子上的蛇的错觉一样。 1-7-131b ༈ 自性和暂时的差别导致先前无力： 第二点是：烦恼，对于通过修道，心相续转变为证悟无我的自性之心来说，后来没有损害的力量，因为在先前未见无我之时，心也本来没有损害的力量。理由成立，因为心的自性是光明，而烦恼是暂时的。这表明，先前在自性清净的时候，没有自性损害的力量，因此后来在远离暂时烦恼的时候，也没有暂时损害的力量。如果解释为先前刚刚见到无我的时候，就不能体现前两句的意义了。 ༈ 即使有力量，也能毫不费力地生起对治： 第三点是：假设有产生罪过的力量，那么转变之后...
English
Now, 1-7-131a If it is thought that the faults such as clinging to the mind as 'I' and 'mine' will arise again, and therefore there is no permanent liberation from samsara. For example, just as the path arises in a mind with faults. Then, for the mind that has been transformed through the practice of the path, faults should not arise again, because faults do not have the power to arise again. ༈ Explaining in detail the reason for having no power: It is divided into four points: the ways of clinging to what is to be abandoned and the antidote are contradictory, and the antidote has actually taken effect; the difference between inherent nature and what is adventitious causes the previous lack of power; even if there is power, one can effortlessly generate the antidote; the antidote with three characteristics cannot be reversed even with effort. ༈ The ways of clinging to what is to be abandoned and the antidote are contradictory, and the antidote has actually taken effect: The first point is: Why is there no power? For this mind that has been transformed through the practice of the path, you do not have the power to generate faults such as clinging to self again, because in general, according to the Sautrantika school, the non-erroneous consciousness clinging to an object, the dharma or the nature of things, is clinging to the way the object appears as it is, and the object as it is becomes the cause of the arising of this consciousness. Therefore, you have this nature of non-erroneous consciousness clinging to the object. And you, from this point of view, clinging to self is due to temporary causes deviating from clinging to the nature of things, and to remove it, one needs to rely on a valid cognition ( प्रमाण ) that can harm the causes themselves. For example, an unstable mind arises due to temporary causes and is easy to separate, just like the illusion of a snake on a rope. 1-7-131b ༈ The difference between inherent nature and what is adventitious causes the previous lack of power: The second point is: Defilements, for the mind continuum that has been transformed into the nature of realizing selflessness through the practice of the path, there is no power to harm later, because even when selflessness was not seen before, the mind originally had no power to harm. The reason is established, because the nature of the mind is luminosity, and defilements are adventitious. This shows that previously, in the state of inherent purity, there was no power to harm inherently, so later, in the state of being free from adventitious defilements, there is no power to harm adventitiously. If it is explained as the time when one has just seen selflessness, it cannot reflect the meaning of the first two phrases. ༈ Even if there is power, one can effortlessly generate the antidote: The third point is: If there is power to generate faults, then after transformation... --------------------------------------------------------------------------------