Tibetan
༈ སྲེད་པ་ཁོ་ན་བཤད་པའི་རྒྱུ། གསུམ་པ་ནི། སྲེད་པ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། མི་ཤེས་ལས་དང་སྲེད་ལས་བྱུང་རིག་མཛོད། །ཅེས་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་གསུམ་པ་ཅན་དུ་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་ཤེས་པ་སྟེ་མ་རིག་པ་ཆོས་ཅན། ཡང་སྲིད་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་འདིར་མ་བརྗོད་དེ། ཡང་སྲིད་འཕེན་པར་ངེས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། སྲེད་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཉིད་སྐབས་འདིར་རྒྱུར་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཡང་སྲིད་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ནི་འཕེན་པ་སྟེ་ལེན་པ་ལ་བསྐུལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་བ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། སྐབས་འདིར་རྒྱུར་བཤད་པར་འོས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་དེ་ཡོད་ཀྱང་སྲེད་པའི་རླན་དང་བྲལ་ན་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞུང་འདི་དག་གིས་ནི་སྤྱིར་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་མི་མཐུན་གྱི་རྒྱུ་བཀག་ནས་རིགས་མཐུན་རྒྱུར་བསྒྲུབ། དེ་ལའང་མ་རིག་པ་དང་། སྲེད་པ་དང་། ལས་གསུམ་ཡོད་པ་ལས་གཞན་གཉིས་པོ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ཁོ་ནར་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ངེས་མིན་པས་འདིར་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་རྒྱུར་གྲུབ་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་ནོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་འགགས་པ་བསྒྲུབས་ཏེ་འགོག་བདེན་བཤད་པ། གསུམ་པ་སྡུག་བསྔལ་འགགས་པ་བསྒྲུབས་ཏེ་ 1-7-127b འགོག་བདེན་བཤད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་གྲོལ་ཐར་པ་བསྒྲུབ། །གྲོལ་བ་པོ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་། །གྲོལ་བའི་ཚུལ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་། །བཅིངས་ཐར་བདག་གིས་བྱེད་པ་དགག་པའོ། ། ༈ སྡུག་བསྔལ་ལས་གྲོལ་ཐར་པ་བསྒྲུབ་པ། དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། གཏན་དུ་བ་མིན་ཏེ། རྒྱུ་མ་རིག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྒྱུ་མ་རིག་པ་དེ་ལ་གེགས་དང་། རྐྱེན་མ་ཚང་བ་སོགས་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ གྲོལ་བ་པོ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ། གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། བདག་རྫས་ཡོད་ལ་བསམས་ནས་སེམས་ཅན་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་ལས་ཐར་བ་མེད་པར་ཐལ། འཁོར་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེ་དྲོ་བ་ལས་མི་ཐར་བ་བཞིན་ཞེ་ན། ཐལ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་པས་འདོད་པ་དང་རྟགས་མ་གྲུབ་པའི་ལན་དོན་མཐུན་ཐེབས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་འཁོར་བ་དང་ཐར་པ་གང་ལ་འཇོག་ཅེ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཙམ་འབའ་ཞིག་པོ་འདི་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་འཇུག་པ་ལ་འཁོར་བ་དང་། རྒྱུ་སྤངས་པས་མི་འབྱུང་བ་ཙམ་ལ་ཐར་པར་འཇོག་གོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་སྤངས་ནས་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་འབད་རྩོལ་མི་བྱེད་པར་ཐལ། འཁོར་བ་པོ་དང་། གྲོལ་བ་པོའི་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་འདོད་ཅིང་། ཐ་སྙད་ཀ
Chinese
༈ 关于唯有贪爱是因的论述。 第三，如果唯有贪爱是生起之因，那么，‘无明、业和贪爱是生起之因’（《俱舍论》）中说生起有三种因，这岂不是相矛盾吗？答：无明，即无明，是有法。虽然也是轮回生起之因，但此处未提及，因为它不一定是轮回的推动者。贪爱，是有法。您在此处被说成是因是有原因的，因为它是推动或引导轮回之蕴相续的因素，并且是紧随生起之后的因。业，也是有法。不适合在此处被说成是因，因为即使它存在，如果缺乏贪爱的滋润，也不一定会有生起。因此，这些论典总的来说是为了确立痛苦及其原因，并且通过排除不同类的原因，确立同类的原因。在这些原因中，无明、贪爱和业这三者，后两者不一定只在来世产生痛苦，因此，此处将贪爱确立为主要因素，是符合当前语境的。 ༈ 确立了痛苦的止息，从而阐述灭谛。 第三，确立了痛苦的止息，从而阐述灭谛，分为四个方面：确立从痛苦中解脱的解脱；驳斥对解脱者的争论；驳斥对解脱方式的争论；以及驳斥通过自我来完成束缚和解脱。 ༈ 确立从痛苦中解脱的解脱。 第一，导致痛苦的主要因素贪爱，是有法。它不是永恒的，因为它有无明等原因。这是普遍的，因为无明可能有障碍或缺乏条件等情况。 ༈ 驳斥对解脱者的争论。 第二，有些人说：考虑到存在实有的‘我’，那么众生，是有法。不可能从轮回中解脱，因为是轮回的法性，就像火无法从热性中解脱一样。答：这个结论，是有法。对佛教徒没有损害，因为佛教徒承认对方所说的，并且论证不成立，因为没有‘我’。那么，轮回和解脱应该如何安立呢？仅仅是痛苦之蕴及其原因的相续称为轮回，而断绝原因，不再生起则称为解脱。如果有人说：补特伽罗，是有法。不应该为了从轮回中解脱而努力，因为轮回者和解脱者都没有‘我’。答：如果从胜义谛的角度来说，我们承认；但从世俗谛的角度来说，并非如此，因为有能解脱和所解脱的差别。
English
༈ A discussion on how craving alone is the cause. Third, if craving alone is the cause of arising, then isn't it contradictory to say in the Treasury of Knowledge (Abhidharmakośa), 'Ignorance, karma, and craving are the causes of arising,' that arising has three causes? Answer: Ignorance, i.e., ignorance, is a phenomenon. Although it is also a cause of the arising of samsara, it is not mentioned here because it is not necessarily a promoter of samsara. Craving is a phenomenon. There is a reason why you are said to be the cause in this context, because it is what urges or prompts the continuum of the aggregates of samsara to be taken up, and because it is the immediate cause of arising. Karma is also a phenomenon. It is not appropriate to be said to be the cause in this context, because even if it exists, if it is devoid of the moisture of craving, it is not certain that there will be arising. Therefore, these texts generally establish suffering together with its cause, and by excluding causes of different kinds, establish causes of the same kind. Among these causes, ignorance, craving, and karma, the latter two do not necessarily produce suffering only in future lives, so here, establishing craving as the main factor in achieving the result is the point of the context. ༈ Establishing the cessation of suffering, thereby explaining the Truth of Cessation. Third, establishing the cessation of suffering, thereby explaining the Truth of Cessation, has four aspects: establishing liberation from suffering; refuting arguments against the liberator; refuting arguments against the manner of liberation; and refuting that bondage and liberation are done by a self. ༈ Establishing liberation from suffering. First, craving, the main cause of suffering, is a phenomenon. It is not eternal, because it has causes such as ignorance. This is pervasive, because there may be obstacles or lack of conditions for ignorance. ༈ Refuting arguments against the liberator. Second, some say: Considering that there is a real 'self', then sentient beings are phenomena. It is impossible to be liberated from samsara, because it is the nature of samsara, just as fire cannot be liberated from heat. Answer: That conclusion is a phenomenon. It does not harm Buddhists, because Buddhists agree with what the other party says, and the argument is not established, because there is no 'self'. So, how should samsara and liberation be established? Merely the continuum of the aggregates of suffering together with its causes is called samsara, and the mere non-arising due to the abandonment of causes is called liberation. If someone says: A person is a phenomenon. One should not strive to obtain liberation from samsara, because there is no 'self' for the one in samsara and the one who is liberated. Answer: If considered from the perspective of ultimate truth, we agree; but from the perspective of conventional truth, it is not so, because there is a difference between the one who can be liberated and the one who is liberated. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ཐ་སྙད་དུ་འཁོར་བ་སྤངས་ནས་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་འབད་རྩོལ་བྱེད་པ་འཐད་དེ། ཇི་སྲིད་བདག་ལ་ཆགས་པ་མ་བཅོམ་ཞིང་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་དེ་ནི་སྡུག་ 1-7-128a བསྔལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་གདུང་བར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་བདག་སྡུག་བསྔལ་བར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ནི་གནས་པ་མེད་པས་ཐ་སྙད་དུ་བདག་འཁོར་བ་ཡིན་ལ། གྲོལ་བ་པོའི་བདག་ནི་དོན་ལ་མེད་ན་ཡང་། བདག་དང་བདག་གིར་ལོག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་ཕུང་པོས་བརྩོན་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་བདག་བརྩོན་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། གནད་ཀྱི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། མང་པོས་བཀུར་བ་མ་གཏོགས་པ་རང་སྡེ་དངོས་སྨྲ་བ་གསུམ་ཆར་གྱིས་བདག་དང་། སྐྱེས་བུ་དང་། སེམས་ཅན་དང་། གང་ཟག་རྫས་སུ་མེད་པས་དོན་ལ་བཅིངས་ཐར་མི་འཐད་ལ་ཕུང་པོ་རྫས་སུ་ཡོད་པས་དོན་ལ་བཅིངས་ཐར་འཐད་དོ། །ཐ་སྙད་དུ་བདག་བཅིངས་ཐར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདག་སྡུག་བསྔལ་བར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕུང་པོ་སྡུག་བསྔལ་ལས་གྲོལ་བ་ལ་བདག་སྡུག་བསྔལ་ལས་གྲོལ་བར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མང་བཀུར་བ་དང་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ནི་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པས་དོན་ལ་བཅིངས་ཐར་འཐད་དོ། །ཕུང་པོ་དང་བདག་ལ་རྫས་སུ་ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་དང་། ཕུང་པོས་ལས་བྱེད་པ་དང་། རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་བདག་གིས་ལས་བྱེད་པ་དང་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བར་འཇོག་པ་ནི་གནས་སྐབས་མང་པོར་མཁོ་བའི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ། ། ༈ གྲོལ་བའི་ཚུལ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་གནས་པ་མེད་པ་སྤང་། །འཕགས་ལམ་དང་པོར་ཡང་སྲིད་མེད་པ་སྤོང་བའོ། ། ༈ འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་གནས་པ་མེད་པ་སྤང་བ། དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆགས་བྲལ་གནས་པའི་རྒྱུ་གཉིས་བཤད། །རྒྱུ་ཡི་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་། །གནས་པའི་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། ། ༈ ཆགས་བྲལ་གནས་པའི་རྒྱུ་གཉིས་བཤད་པ། དང་པོ་ནི། 1-7-128b བདག་འཛིན་ཅན་འཁོར་བར་གནས་པ་ནི་སྲེད་པའི་དབང་གིས་གནས་པ་ཡིན་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འཁོར་བ་ཇི་ལྟར་གནས་ཤེ་ན། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རེ་ཞིག་འཁོར་བར་གནས་པའི་རྒྱུ་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ལ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པ་འཁོར་བར་གནས་པ་ནི་བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའམ་ཡང་ན་ཐེག་དམན་དགྲ་བཅོམ་པ་འཁོར་བར་གནས་པ་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་ཚེ་འདིའི་ཕུང་པོ་འཕངས་ཟིན་པ་ལ་རེ་ཞིག་ལྡོག་པ་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་ཚོམ་དུ། འཆི་ལ་དགའ་བར་མི་བྱ་ཞིང་། །གསོན་པ་ལ་ཡང་དགའ་མི་བྱ། །དཔེར་ན་དབང་པོའི་གླང་བཞིན་དུ། །ཁ
Chinese
如果从自性的角度来说，这个论证是不成立的。例如，有情众生，有理由为了从轮回中解脱而努力，因为只要对自我的执着没有断除，只要具有对自我的执着的蕴（梵文：skandha，构成众生身心的五种要素），并被痛苦完全折磨，只要将自我执着于痛苦，就不会处于安乐的自性中，所以在名言上，自我是轮回的。即使从究竟意义上来说，解脱者的自我是不存在的，但为了破除对自我和属于自我的错误执着，为了使蕴在名言上被认为是自我在努力，关键在于，除了受大众敬仰者之外，所有三个小乘宗派都认为自我、补特伽罗（梵文：pudgala，意为‘人’或‘个体’）、有情和人不是实有的，因此在究竟意义上，束缚和解脱是不成立的，而蕴是实有的，因此在究竟意义上，束缚和解脱是成立的。在名言上，自我是束缚和解脱的主体，因为将蕴的痛苦执着为自我的痛苦，并将蕴从痛苦中解脱执着为自我从痛苦中解脱。受大众敬仰者和外道认为自我是实有的，因此在究竟意义上，束缚和解脱是成立的。将蕴和自我区分为实有和非实有，以及蕴行事和体验果报，而在名言上认为自我行事和体验果报，这在许多情况下都是有用的方便。 驳斥关于解脱方式的争论 第三部分分为两点：驳斥断除贪欲者不会停留于世的观点；驳斥初入圣道者不会再有轮回的观点。 驳斥断除贪欲者不会停留于世的观点 第一部分分为三点：解释断除贪欲者停留于世的两个原因；驳斥关于原因的争论；驳斥关于停留的争论。 解释断除贪欲者停留于世的两个原因 第一点： 如果执着于自我者停留在轮回中是因为贪爱的力量，那么断除贪欲者如何停留在轮回中呢？断除贪欲的有情，你有暂时停留在轮回中的原因，因为你有两种情况：大乘圣者停留在轮回中是因为慈悲和大慈悲心，或者小乘阿罗汉停留在轮回中是因为过去业力的力量，因为他们认为过去业力已经投生了今生的蕴，暂时是无法逆转的。正如《本生经》中所说：‘不应喜好死亡，也不应喜好生存，如象调顺者，'
English
If considered from the perspective of inherent existence, this reasoning is not established. For example, a person, it is reasonable to strive to abandon samsara and attain liberation, because as long as attachment to self is not overcome, and as long as the aggregates (Sanskrit: skandha, the five aggregates that constitute a sentient being's mind and body) with attachment to self are tormented by suffering, as long as self is imputed to suffering, there is no abiding in the nature of happiness, so nominally, self is in samsara. Even though the self of the liberated one does not exist ultimately, in order to destroy the false imputation of self and what belongs to self, in order for the aggregates to be nominally regarded as self striving, the key point is that, except for the one revered by many, all three Realist schools of Hinayana consider self, person (Sanskrit: pudgala, meaning 'person' or 'individual'), sentient being, and individual to be non-existent inherently, so ultimately, bondage and liberation are not established, while the aggregates are inherently existent, so ultimately, bondage and liberation are established. Nominally, self is the agent of bondage and liberation, because the suffering of the aggregates is imputed to the suffering of self, and the liberation of the aggregates from suffering is imputed to the liberation of self from suffering. The one revered by many and the non-Buddhists consider self to be inherently existent, so ultimately, bondage and liberation are established. Distinguishing between the aggregates and self as existent and non-existent inherently, and the aggregates acting and experiencing the results, while nominally regarding self as acting and experiencing the results, is a useful expedient in many situations. Refuting Disputes about the Manner of Liberation The third section has two parts: refuting the view that those who are free from attachment do not remain; refuting the view that there is no further rebirth for those who first enter the path of the noble ones. Refuting the View that Those Who Are Free from Attachment Do Not Remain The first part has three sections: explaining the two causes for those free from attachment to remain; refuting disputes about the causes; refuting disputes about remaining. Explaining the Two Causes for Those Free from Attachment to Remain The first point: If those who cling to self remain in samsara due to the power of craving, how do those who are free from attachment remain in samsara? A person who is free from attachment, you have a reason to remain in samsara temporarily, because you have two situations: a Mahayana noble one remains in samsara because of love and great compassion, or a Hinayana arhat remains in samsara because of the force of past karma, because they believe that the aggregates of this life have already been thrown by past karma and cannot be reversed temporarily. As it is said in the Collection of Intentional Sayings: 'One should not delight in death, nor should one delight in life, like an elephant tamed by a trainer,' --------------------------------------------------------------------------------