Tibetan
ྐྱེ་ཞེ་ན། ལུས་ཅན་གཅིག་ལ་ཆོས་ཅན། སྔ་མ་དེ་རྒྱུ་རྟག་ཏུ་ཉེ་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་བཞིན་དུ་དབང་པོ་རིགས་འདྲ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དབང་པོ་རིགས་འདྲ་དུ་མའི་དངོས་རྒྱུ་ལུས་རྟག་པ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སེམས་ལས་ཚེ་འདིའི་དབང་པོ་ལྔ་སྐྱེ་ཞེ་ན། ལུས་གཞན་ཚེ་ཕྱི་མའི་དབང་པོ་ལྔ་ཡང་ཆོས་ཅན། སེམས་འདི་ཉིད་ལས་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཚེ་འདིའི་དབང་པོ་སེམས་ལས་སྐྱེ་བ་དང་རྒྱུ་མཚན་ 1-7-113a མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ བཀག་པས་གྲུབ་པའི་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པ། བཞི་པ་བཀག་པས་གྲུབ་པའི་མཇུག་བསྡུད་བསྟན་པ་ནི། ཐ་མལ་པ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་འཆི་ཁ་ཐ་མ་ཡི་ནི་སེམས་རྣམས་ཀུན་ཆོས་ཅན། ལུས་དང་དབུགས་སེམས་ཀྱི་ཉེར་ལེན་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ལུས་སམ་དབུགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་རྟགས་སུ་བཀོད་པས་ཁྱོད་རིག་པ་ཕྱི་མར་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་འགྲུབ་པ་མིན་ཏེ། ལུས་དང་དབུགས་སེམས་ཀྱི་ཉེར་ལེན་མིན་པ་དེས་ནའོ། །གཏན་ཚིགས་དེས་མཚམས་སྦྱོར་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་དང་འདྲ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་འཆི་སེམས་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། སྔར་གྱི་ཆོས་ཅན་ལ་རིག་པ་ཕྱི་མ་མཚམས་མི་སྦྱོར་བར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་མིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་སྲིད་པའི་ལྷག་ལྡན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྲིད་ཀྱང་རང་བཞིན་ལས་འདས་མིན་པ་སྤང་བ། གཉིས་པ་སྲིད་ཀྱང་རང་བཞིན་ལས་འདས་མིན་པ་སྤོང་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། དཔེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྩོད་པ་དགོད། །གཞན་གྱིས་བཀོད་པའི་དཔེ་དོན་དགག །རང་ཕྱོགས་འཐད་པའི་དཔེ་ཉིད་བཤད་པའོ། ། ༈ དཔེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྩོད་པ་དགོད་པ། དང་པོ་ནི། སྙིང་རྗེ་གོམས་པ་ལས་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་འགྱུར་དུ་ཆུག་ནའང་སྔར་གྱི་རང་བཞིན་ལས་འདས་ནས་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་མིན་ཏེ། མཆོངས་པ་དང་ཆུ་ཡི་དྲོད་གོམས་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་ན་ཡང་ཚད་མེད་དུ་མི་འཕེལ་བ་བཞིན་དུའོ་ཞེ་ན། ༈ གཞན་གྱིས་བཀོད་པའི་དཔེ་དོན་དགག་པ། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དཔེ་ལ་མཐའ་མེད་འཕེལ་བའི་ཁྱད་པར་མེད། །དོན་ལ་མཐའ་མེད་འཕེལ་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད། །དཔེ་ལ་དོན་དང་མཚུངས་པའི་རྩོད་པ་སྤོང་། །དོན་ལ་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། ། ༈ དཔེ་ལ་མཐའ་མེད་འཕེལ་བའི་ཁྱད་པར་མེད་པ། དང་པོ་ནི། མཆོངས་ 1-7-113b པ་དང་ཆུའི་དྲོད་ཆོས་ཅན། སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་དེ་དང་འདྲ་བར་མཐའ་མེད་དུ་འཕེལ་བའང་མ་ཡིན་ཏེ། གོམས་པ་ལས་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་འཕེལ་ཡང་རང་གི་ངང་གིས་འཕེལ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། མཆོངས་པ་དེ་ལ་ཕན་འདོགས་པར་ནུས་པའི་རྩོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ཕྱི་མ་དག་ལ་ནི་མཐའ་མེད་ད
Chinese
问：如果从一个有情（lusz can，指众生）的角度来说，法（chos，指事物）的自性，就像‘因为前者是常有的近取因’那样，那么就会导致许多同类的根识（dbang po，指感觉器官）同时产生，因为许多同类根识的直接原因——身体，是常有的，并且总是存在的。 又问：如果从心（sems，指意识）中产生今生的五根识，那么其他身体来世的五根识也同样，应该会从这个心识中产生，因为今生的根识从心识中产生的原因相同。 第四，阐述通过遮止而成立的结论： 无论是凡夫还是阿罗汉临终时的最后心识，都具有这样的性质：由于身体和呼吸是心识的近取因，因此，如果以‘心识的因与身体或呼吸分离’作为理由，那么你（指对方）就无法证明后世的意识没有连接，因为身体和呼吸不是心识的近取因。 由于这个理由无法证明没有连接，因此，与此相似的论证——临终心识，也同样具有这样的性质：对于先前的法，无法证明后世的意识没有连接，因为人们认为它具有周遍不定的过失，即可能出现在与所证相违之处。 第二，驳斥即使存在，也不会超越自性的观点，这包含三个方面：确立依赖于例子的辩论；驳斥他人提出的例子的意义；阐述自己所赞同的恰当例子。 首先：即使通过串习（gom pa，指习惯）使慈悲（snying rje，指同情）产生些许变化，也不会超越先前的自性，而变成具有自行运作的特征，就像跳跃和水的温度，即使通过串习产生变化，也不会无限增长一样。 第二部分包含四个方面：例子不具备无限增长的特点；意义具备无限增长的特点；驳斥例子与意义相同的辩论；驳斥意义上过于极端的辩论。 首先：跳跃和水的温度具有这样的性质：它们不像慈悲的自性那样，可以无限增长，即使通过串习产生些许增长，也不是自行增长的自性。这个理由是成立的，因为能够对跳跃产生助益的努力，对于后续的变化来说，并不是无限的。
English
Question: If, from the perspective of a sentient being (lusz can, referring to beings), the nature of a dharma (chos, referring to things), is like 'because the former is always the proximate cause,' then it would follow that many similar sense faculties (dbang po, referring to sense organs) would arise simultaneously, because the direct cause of many similar sense faculties—the body—is constant and always exists. Also, if the five sense faculties of this life arise from the mind (sems, referring to consciousness), then the five sense faculties of other bodies in future lives should also arise from this consciousness, because the reason for the sense faculties of this life arising from consciousness is the same. Fourth, explaining the conclusion established through negation: Whether it is the last mind of an ordinary person or an Arhat at the time of death, all minds have the nature that, since the body and breath are the proximate causes of the mind, if one posits 'the cause of the mind is separated from the body or breath' as the reason, then you (the opponent) cannot prove that there is no connection to the subsequent consciousness, because the body and breath are not the proximate causes of the mind. Since that reason cannot prove the absence of connection, therefore, another proof similar to it—the dying mind—also has the nature that it is not a valid reason to prove that the subsequent consciousness is not connected to the previous dharma, because it is considered to have the flaw of being inclusive of the dissimilar side, i.e., it may occur in a place contrary to what is being proven. Second, refuting the view that even if it exists, it will not transcend its own nature, which includes three aspects: establishing the debate based on examples; refuting the meaning of the examples presented by others; explaining the appropriate example that one agrees with. First: Even if compassion (snying rje, referring to compassion) changes slightly through habituation (gom pa, referring to habit), it will not transcend its previous nature and become characterized by self-operating, just as jumping and the temperature of water, even if they change through habituation, do not increase infinitely. The second part includes four aspects: the example does not have the characteristic of infinite growth; the meaning has the characteristic of infinite growth; refuting the debate that the example is the same as the meaning; refuting the debate that the meaning is too extreme. First: Jumping and the temperature of water have the nature that they do not increase infinitely like the nature of compassion, even if they increase slightly through habituation, they are not of the nature of self-increasing. This reason is established, because the efforts that can benefit jumping are not infinite for subsequent changes. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ུ་འཕེལ་བར་བསྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆུའི་དྲོད་ཀྱི་རྟེན་ཆུ་དེ་རྟག་ཏུ་གནས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ་ལན་ཅིག་གོམས་པར་བྱས་པ་དེ་གལ་ཏེ་སླར་ཡང་ནི་འབད་རྩོལ་ཕྱི་མ་ལ་ནི་ལྟོས་པར་འགྱུར་རམ་རྟེན་མི་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་གོམས་བྱའི་དངོས་པོ་དེའི་ཁྱད་པར་ཕྱི་མ་དག་ནི་མཐའ་མེད་དུ་མི་འཕེལ་བས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ནའོ། ། ༈ དོན་ལ་མཐའ་མེད་འཕེལ་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ། གཉིས་པ་ནི། བརྩེ་སོགས་ཆོས་ཅན། གོམས་རྐྱེན་དང་མ་བྲལ་བར་གོམས་པར་བྱས་ན་ཁྱད་པར་ཕྱི་མ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ལུས་ཀྱི་འབད་རྩོལ་ལ་མི་ལྟོས་པར་སེམས་ལ་གོམས་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མེ་ལ་སོགས་པས་ཤིང་བསྲེགས་པའི་ཚེ་འགལ་རྐྱེན་མེད་ན་རྩོལ་བ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཤིང་དག་ལ་ངང་གིས་འཇུག་པ་དང་། དངུལ་ཆུ་དང་ནི་གསེར་སོགས་འདུལ་བ་ན་རྩོལ་བ་ལན་ཅིག་བྱས་པས་རྩོལ་བ་ཕྱི་མ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་གི་ངང་གིས་འདུལ་བར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། གང་གི་ཚེ་ལན་ཅིག་གོམས་པར་བྱས་པར་གྱུར་པ་དེ་སླར་ཡང་འབད་རྩོལ་ལ་ལྟོས་པར་མི་འགྱུར་ན་རྩོལ་བ་སྔ་མ་དེས་རྩོལ་བ་གཞན་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་མཆོངས་པ་གོམས་པ་དང་མི་མཚུངས་པར་བསྟན་ནོ། །རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པའི་དཔེ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་བརྩེ་བ་ལ་ 1-7-114a སོགས་པའི་བློ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། གོམས་རྐྱེན་དང་མ་བྲལ་བར་གོམས་པར་གྱུར་ན་ཚད་ཅན་དུ་གང་ན་གནས་ཏེ་མི་གནས་པར་ཐལ། གང་གི་ཕྱིར་ན་རང་གི་རིགས་མཐུན་སྔ་མའི་ས་བོན་ལས་ནི་འཕེལ་བ་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། གོམས་པ་དེ་དག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡོན་ཏན་དེ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པ་དེས་ན་རྩོལ་བ་སྔ་མ་དེས་ཁྱད་པར་ཕྱི་མ་དང་ཕྱི་མ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ཆུའི་དྲོད་དང་མི་མཚུངས་པར་བསྟན་ནོ། ། ༈ དཔེ་ལ་དོན་དང་མཚུངས་པའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ། གསུམ་པ་ནི། བརྩེ་སོགས་མཐའ་མེད་དུ་འཕེལ་ན་མཆོངས་པའང་མཐའ་མེད་དུ་འཕེལ་བར་མཚུངས་སོ་ཤེ་ན། མཆོངས་པ་ཆོས་ཅན། ཚད་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དེའི་རྒྱུ་ལུས་ཀྱི་སྟོབས་དང་འབད་རྩོལ་དག་གི་ནུས་པ་ཚད་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། བརྩེ་སོགས་རིགས་འདྲ་སྔ་མ་ལས་འཕེལ་བ་དེ་ལྟར་མཆོངས་པ་སྔ་མ་ཉིད་ལས་མཆོངས་པ་ཕྱི་མ་འཕེལ་བ་མིན་པར་སྔ་ཕྱི་རེ་རེ་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱི་འབད་རྩོལ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་དང་པོ་མ་སྦྱངས་པའི་དུས་ནས་ཕྱིས་སྦྱངས་པ་བཞིན་དུ་མཆོངས་ནུས་པར་ཐལ། རྒྱུ་སྟོབས་དང་འབད་རྩོལ་སྔ་ཕྱི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མཆོངས་པ་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དང་པོ་
Chinese
因为没有能力使水温增长，而且水的温度所依赖的水并非恒常存在。存在周遍关系，如果一次习惯之后，还需要依赖后续的努力，或者变得不稳定，那么习惯的事物的后续差别就不会无限增长，因为存在周遍关系。 第二，关于具有无限增长差别的意义：慈爱等法，如果与习惯的因不分离而习惯，那么后续的差别会自然而然地产生，因为这是从心中习惯而产生的功德，不依赖于身体的努力。例如，火等燃烧木材时，如果没有障碍，就会不依赖努力而自然地进入木材。又如，调伏水银和黄金等时，一次努力之后，不需要依赖其他的后续努力，就会自然而然地被调伏。存在周遍关系，如果一次习惯之后不再需要依赖努力，那么之前的努力就会使其他的努力变得特殊。这表明它与跳跃的习惯不同。因为存在自然而然进入的例子，所以慈爱等心识，如果与习惯的因不分离而习惯，那么在何处存在而不会达到极限呢？因为这是从同类先前的种子中增长的心识功德。存在周遍关系，因为从这些习惯中产生的功德是心识的自性功德，所以之前的努力会使后续的差别变得特殊，反之亦然。这表明它与水的温度不同。 第三，关于驳斥例子与意义相同的争论：如果慈爱等无限增长，那么跳跃也应该同样无限增长。跳跃的法，具有确定的限度，因为你的原因——身体的力量和努力的能力是确定的。存在周遍关系，慈爱等是从同类先前增长的，但跳跃并非从先前的跳跃增长，而是每一次都需要依赖身体的努力。那么，是否会从最初未练习时就能像后来练习一样跳跃呢？因为力量和努力前后没有差别。跳跃的人，最初
English
Because there is no ability to increase the water's temperature, and because the water upon which the water's temperature depends is not constant. There is pervasion, if once accustomed, it still relies on subsequent effort, or becomes unstable, then the subsequent differences of the accustomed object will not infinitely increase, because there is pervasion. Second, regarding the meaning of having infinitely increasing differences: Loving-kindness, etc., if accustomed without being separated from the cause of habit, then subsequent differences will naturally arise, because this is a virtue born from habit in the mind, not relying on physical effort. For example, when fire, etc., burns wood, if there are no obstacles, it will naturally enter the wood without relying on effort. Also, when taming mercury and gold, etc., after one effort, it does not rely on other subsequent efforts, but is naturally tamed. There is pervasion, if once accustomed, it no longer needs to rely on effort, then the previous effort will make other efforts special. This shows that it is different from the habit of jumping. Because there is an example of naturally entering, therefore, thoughts of loving-kindness, etc., if accustomed without being separated from the cause of habit, then where will it exist without reaching a limit? Because this is a virtue of mind that increases from the seed of the same kind as before. There is pervasion, because the virtue born from these habits is the virtue of the nature of mind, so the previous effort makes the subsequent difference special, and vice versa. This shows that it is different from the temperature of water. Third, regarding refuting the argument that the example is the same as the meaning: If loving-kindness, etc., infinitely increase, then jumping should also infinitely increase. The phenomenon of jumping has a definite limit, because your cause—the power of the body and the ability of effort—is definite. There is pervasion, loving-kindness, etc., increases from the same kind as before, but jumping does not increase from the previous jump, but each time it needs to rely on the effort of the body. Then, will it be possible to jump from the time when one has not practiced as well as when one has practiced later? Because there is no difference in strength and effort before and after. The person who jumps, initially --------------------------------------------------------------------------------