Tibetan
ི་སྒྲ་རྣམས་དོན་གང་ནའང་འཇུག་རུང་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དེ་ཡོད་པ་ནི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ནའོ། གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གཞན་དབང་ཙམ་གྱིས་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ཚུལ་དེས་རིགས་ཅན་གཞན་ཡང་ཁེགས་པ། གསུམ་པ་ནི། སྒྲ་ཙམ་ལས་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་མི་ནུས་པར་བསྟན་པ་འདིས་ནི་ཆོས་ཅན། སེར་སྐྱ་སྟེ་གྲངས་ཅན་དང་། ལ་སོགས་པ་གཅེར་བུ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རིམ་པ་ལྟར་བློ་བདེ་ཆོས་ཅན། སེམས་མེད་དང་སོགས་པ་ནང་མ་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་པ་དང་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པ་དང་། ཤིང་ཆོས་ཅན། སེམས་ལྡན་ཡིན་ཏེ། ཤུན་པ་བཤུས་ན་ནི་འཆི་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པ་ལ་སྐྱོན་དཔྱད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་ཙམ་གྲུབ་ཀྱང་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་ལ། རྟགས་ཀྱི་དོན་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་རང་ཉིད་ལ་མ་གྲུབ་ཅིང་། ཤིང་ལ་སྲོག་འགག་པའི་འཆི་བ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་ལ་མ་གྲུབ་ 1-7-90a ལ། འཆི་བའི་སྒྲ་རྟགས་སུ་འགོད་ན་མར་མེ་ལ་སོགས་པས་མ་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ དེ་ཡིས་གྲུབ་པའི་འཕྲོས་དོན་བཤད་པ། བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཙོ་བོར་གྲུབ། །མིང་ལས་དོན་ཉིད་གཙོ་བོར་གྲུབ་པའོ། ། ༈ རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཙོ་བོར་གྲུབ་པ། དང་པོ་ནི་རྟགས་སུ་དགོད་བྱའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་སྟེ་དོན་རྩོད་གཞི་ལ་མ་གྲུབ་ན། ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་འདི་ཡིན་ཀྱང་རྟགས་སུ་དགོད་བྱའི་དོན་བྱས་པ་ལྟ་བུ་རྩོད་གཞི་ལ་གྲུབ་ན་དེའི་ཁྱད་པར་སྒྲ་དང་བུམ་པའི་བྱས་པ་ལྟ་བུ་རྩོད་གཞི་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་། ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པ་དེས་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་ཆོས་ཅན་སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྒོལ་བ་འགའ་ཞིག་གིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པའི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་དེ་དང་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་བྱས་པ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཕྱོགས་ཆོས་འགྲུབ་པ་ལ་མི་གནོད་པ་བཞིན་ནོ། ། ༈ མིང་ལས་དོན་ཉིད་གཙོ་བོར་གྲུབ་པ། གཉིས་པ་ནི་རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་སྟེ་མིང་འགའ་ཞིག་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀས་རྩོད་གཞི་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་རྟགས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟེ་དོན་ནི་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀྱིས་རྩོད་གཞི་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་ན་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འུག་པ་བ་སྟེ་རྡུལ་ཕྲན་རྟག་པར་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སངས་རྒྱས་པས་རྡུལ་ཕྲན་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་སྟེ། ལུས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སོགས་པ་ཐོགས་བཅས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཤད་པ་ནི། བྱེ་བྲག་པས་ལུས་ཅན་གྱི་མིང་འབྱུང་བཞིའི་རྡུལ་ཕྲན་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་དོན་རེག་བྱ་ཅན་གྲུབ་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའ
Chinese
因为声音并非在任何意义上都不能适用，所以，这个前提是成立的。发声的存在是为了表达意义。理由成立，因为声音的使用完全取决于说话者的意愿。 因此，其他类型的推理也被驳斥。 第三点：通过揭示仅凭声音无法推断意义，驳斥了其他观点。例如，数论者（塞瓦拉，Samkhya）和裸体派（耆那教，Jainas）认为，‘智慧’（buddhi）是无意识的，因为它是无常的，并且具有生灭的特性。他们还认为，树木是有意识的，因为剥皮会导致死亡。’这种说法是有缺陷的，因为仅仅确立了作为理由的声音，并不能保证普遍有效性。作为理由的生灭的意义，在自身上并不成立。而且，佛教徒不承认树木会因生命停止而死亡。如果将‘死亡’作为理由，那么它与灯等事物并不确定。 通过以上论述，解释了已成立论点的含义。 第四点分为两部分：理由的本质主要在于成立，以及从名称中得出的意义主要在于成立。 首先，如果作为理由的事物本质在争论的主题上不成立，这就是‘不成立的宗法’。然而，如果作为理由的事物（如‘所作’）在争论的主题上成立，即使其特性（如声音和瓶子的‘所作’）在争论的主题上不成立，也不会妨碍论证的成立。例如，在证明‘声音是无常的’时，如果论敌认为‘所作’的特性依赖于虚空的属性，即使这种‘所作’不成立，也不会妨碍宗法的成立。 第二，即使作为理由的声音（名称）对论辩双方来说在争论的主题上不明显，但如果作为理由的事物（意义）对论辩双方来说在争论的主题上是明显的，那么宗法就会成立。例如，对于胜论派（Vaisheshika）中认为原子是常存的猫头鹰派（ulukas），佛教徒会说：‘原子是无常的，因为它们是有身体的’，或者‘因为它们是有障碍的’。即使胜论派不承认‘有身体的’这个名称适用于四大元素的原子，但由于可触知的意义是成立的，所以这就是一个有效的论证。’
English
Since sounds are not inapplicable to any meaning, the pervasion is admitted. The existence of the expression is because the expressed meaning is accomplished. The reason is established because the use of sounds depends entirely on the will of the speaker. Thus, other types of reasoning are also refuted. The third point: By showing that meaning cannot be inferred from sound alone, other views are refuted. For example, the Samkhyas (Enumerators) and the Jainas (Naked Ones) assert that 'buddhi' (intellect) is unconscious because it is impermanent and has the characteristic of arising and ceasing. They also assert that trees are conscious because peeling their bark causes death.' This assertion is flawed because merely establishing the sound as a reason does not guarantee universal validity. The meaning of arising and ceasing as a reason is not established in itself. Moreover, Buddhists do not accept that trees die from the cessation of life. If 'death' is posited as a reason, it is uncertain with things like lamps. Through the above discussion, the implications of the established argument are explained. The fourth point is divided into two parts: the essence of the reason is mainly established, and the meaning derived from the name is mainly established. First, if the essence of the object to be posited as a reason is not established in the subject of the argument, this is the 'unestablished subject-property'. However, if the object to be posited as a reason (such as 'made') is established in the subject of the argument, even if its characteristics (such as the 'made' of sound and pot) are not established in the subject of the argument, it does not hinder the establishment of the argument. For example, in proving that 'sound is impermanent', if the opponent argues that the characteristic of 'made' depends on the attribute of space, even if this 'made' is not established, it does not hinder the establishment of the subject-property. Second, even if the sound (name) of the reason is not manifestly established in the subject of the argument for both the proponent and the opponent, if the object (meaning) of the reason is manifestly established in the subject of the argument for both the proponent and the opponent, then the subject-property will be established. For example, to the Ulukas (owl-like ones) of the Vaisheshika school who believe that atoms are permanent, the Buddhist would say: 'Atoms are impermanent because they are embodied,' or 'because they are obstructive.' Even if the Vaisheshikas do not admit that the name 'embodied' applies to the atoms of the four great elements, since the meaning of being tangible is established, this is a valid argument.' --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ང་བྱེ་བྲག་པས་རྫས་ནི་གཉིས་ཏེ། བདག་དང་ཡིད་དང་། 1-7-90b ཕྱོགས་དང་དུས་དང་ནམ་མཁའ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའི་རྫས་ཡིན་ལ། ས་སོགས་འབྱུང་བ་བཞི་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྫས་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྫས་ཀྱི་ཚད་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་ནང་ཚན་ཡིན་ཅིང་། དེ་ལ་ལུས་ཅན་གྱི་མིང་ཁས་ལེན། རྡུལ་ཕྲན་ལ་ཁས་མི་ལེན་པས་མིང་མ་གྲུབ་ཀྱང་དོན་རེག་བྱ་ཅན་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀྱི་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པས་ལུས་ཅན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བའོ། །དེས་ན་རྟགས་ཀྱི་དོན་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་དང་ལ་སོགས་པ་མ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ན། རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་ལྡན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྟགས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟེ་དོན་གཉིས་ལས་བསྒྲུབ་བྱའི་དངོས་པོ་སྟེ་དོན་ནི་གྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་འཁྲུལ་པ་མེད་ཀྱང་དོན་འཁྲུལ་པའི་དཔེ་ནི་བ་ཁ་མོ་ཆོས་ཅན། རྭ་ཅན་ཡིན་ཏེ། འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། གླང་པོ་ཆེའི་ཕྲུ་གུ་ཆོས་ཅན། གླང་པོ་ཆེ་ཡིན་ཏེ། ལག་ལྡན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་ན་འགྲོ་བ་དང་ལག་ལྡན་ཞེས་པ་གཉིས་པོ་འདི་ཡི་སྒྲ་ཡི་བརྗོད་བྱ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་བ་གླང་དང་། གླང་པོ་ཆེ་ཁོ་ན་ལ་གྲགས་པས་རྭ་ཅན་དང་གླང་པོ་ཆེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་གོ་བ་ཡིན་གྱི། ཚིག་དེས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དོན་འགྲོ་བ་དང་ལག་ལྡན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡིན་ན། རྭ་ཅན་དང་གླང་པོ་ཆེར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་ཡང་ཁྱོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། ། ༈ རང་བྱུང་ཉིད་ཀྱི་བྱེད་ལས་དགག་པ། བཞི་པ་ལ་བཞི་སྟེ། གཅིག་ལ་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་མིན་འགལ། །ལྡོག་པ་མེད་པས་རྒྱུར་མི་འཐད། །རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་རྒྱུར་མི་འཐད། །སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་སྤང་བའོ། ། ༈ གཅིག་ལ་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་མིན་འགལ་བ། དང་པོ་ནི། 1-7-91a དབང་ཕྱུག་རྟག་པ་གཅིག་གིས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་འདོད་ན། དབང་ཕྱུག་གི་དངོས་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་དུས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འབྲས་བུའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་གང་གི་ཚེ་རྒྱུ་མིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། འགྱུར་བའི་སྐབས་མི་སྲིད་པར་ཐལ། འབྲས་བུའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་རྟག་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གསལ་ཁས་བླངས་སོ། །ཡང་དབང་ཕྱུག་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་གང་གིས་རྒྱུར་འདོད་པའི་གནས་སྐབས་ལ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་མི་འདོད་དེ་འདོད་དགོས་པར་ཐལ། རྒྱུར་འདོད་པའི་སྐབས་ནའང་རྒྱུ་མིན་པའི་སྐབས་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་མེད་ན། ནག་པའི་ལུས་ཀྱི་རྨ་སོས་སྐྱེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་སྡོང་དུམ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ནི་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དེ་བྱེད་རིགས་པར་ཐལ། རྒྱུ་མིན་ལས་རང་
Chinese
我，胜论派认为，实体有两种：自我（Ātman）和意（Manas）。 方位（Dik）、时间（Kāla）和虚空（Ākāśa）是遍一切处的实体，而地（Pṛthvī）等四大元素（Mahābhūta）则不是遍一切处的实体。非遍一切处之实体的量是 गुण (藏文：ཡོན་ཏན།，梵文天城体：गुṇ，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण) 的一部分，并且承认其为有身之物。由于不承认 परमाणु (藏文：རྡུལ་ཕྲན།，梵文天城体：परमाणु，梵文罗马拟音：paramāṇu，汉语字面意思： परमाणु)，因此名称未成立，但由于其意义是可触的，为了反驳，在正反双方的共同显现中成立，因此有身之物的意义成为正确的论证。因此，如果作为理由的意义本身是错误的、未成立的或矛盾的，那么如果作为理由的声音没有错误，也应知晓论证是有缺陷的，因为作为理由的事物，即意义，必须成立被证明的事物，即意义。 即使作为理由的声音没有错误，但意义错误的例子是：母牛是具有牛角的，因为它会走动。大象的幼崽是大象，因为它有手臂。当将走动和有手臂作为论证时，这两者的声音所表达的意义在世间只被认为是牛和大象所独有的，因此理解为牛角和象。如果词语想要表达的意义是走动和有手臂的事物，那么你，作为有牛角和大象的确定性是不确定的，因为人也是你。 驳斥自生论者的行为： 第四部分有四个方面：单一事物具有原因和非原因的矛盾性；没有逆转，因此不合理作为原因；没有随同发生，因此不合理作为原因；以及避免先前的论证不确定性。 单一事物具有原因和非原因的矛盾性： 第一点是：如果自在天（Īśvara）是常恒的，并且通过一个实体创造一切众生，那么自在天的那个事物，当它在某个时候是结果的原因时，它怎么会在某个时候不是原因呢？因为转变的情况是不可能的，因为它永远是结果的原因。这个论点是明确承认的。此外，自在天，在什么特殊情况下，你认为它是原因，而不是非原因呢？因为即使在被认为是原因的情况下，它也与非原因的情况没有本质上的区别。如果没有普遍性，那么黑色的身体上的伤口愈合，为什么你不会认为与你无关的树桩也是你的原因呢？因为有理由认为它会成为原因，因为它与非原因没有本质上的区别。
English
I, the Vaiśeṣika, believe that there are two substances: Self (Ātman) and Mind (Manas). Direction (Dik), Time (Kāla), and Space (Ākāśa) are substances that pervade all places, while the four elements (Mahābhūta) such as Earth (Pṛthvī) are not substances that pervade all places. The measure of substances that do not pervade all places is part of गुण (Tibetan: ཡོན་ཏན།, Sanskrit Devanagari: गुण, Sanskrit Romanization: guṇa, Chinese literal meaning: गुण), and it is acknowledged as having a body. Since परमाणु (Tibetan: རྡུལ་ཕྲན།, Sanskrit Devanagari: परमाणु, Sanskrit Romanization: paramāṇu, Chinese literal meaning: परमाणु) is not acknowledged, the name is not established, but since its meaning is tangible, in order to refute, it is established in the common appearance of both the affirmative and negative sides, so the meaning of having a body becomes a correct argument. Therefore, if the meaning of the reason itself is wrong, unestablished, or contradictory, then even if the sound of the reason is not wrong, it should be known that the argument is flawed, because the thing that is the reason, that is, the meaning, must establish the thing to be proven, that is, the meaning. Even if the sound of the reason is not wrong, an example of the meaning being wrong is: a cow is horned because it moves. An elephant calf is an elephant because it has arms. When moving and having arms are used as arguments, the meaning expressed by the sound of these two is only considered unique to cows and elephants in the world, so it is understood as horns and elephants. If the meaning that the word wants to express is the thing that moves and has arms, then you, as the certainty of having horns and elephants, are uncertain, because a person is also you. Refuting the actions of the Svabhāvavādins (those who believe in self-origination): The fourth part has four aspects: the contradiction of a single thing having cause and non-cause; there is no reversal, therefore it is unreasonable as a cause; there is no co-occurrence, therefore it is unreasonable as a cause; and avoiding the uncertainty of the previous argument. The contradiction of a single thing having cause and non-cause: The first point is: if Īśvara (the自在天) is constant and creates all beings through one entity, then that thing of Īśvara, when it is the cause of the result at some time, how can it not be the cause at some time? Because the situation of transformation is impossible, because it is always the cause of the result. This argument is explicitly acknowledged. Furthermore, Īśvara, in what special case do you consider it to be the cause and not the non-cause? Because even in the case of being considered the cause, it is not essentially different from the case of being the non-cause. If there is no universality, then why wouldn't you consider the stump that is unrelated to you to be your cause as well, when the wound on the black body heals? Because there is reason to believe that it would become the cause, because it is not essentially different from the non-cause. --------------------------------------------------------------------------------