Tibetan
ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་དང་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་དམིགས་ཤིང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ དམིགས་རྣམ་གོམས་པ་སྟོན་པར་བསྟན་པ། གསུམ་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་ཐབས་ཏེ་ལམ་བདག་མེད་མཐོང་བ་དེ་རྣམ་པ་དུ་མར་མང་པོ་སྟེ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཡུན་རིང་དུས་སུ་གོམས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་འབྲས་དུས་ཀྱི་སྟོན་པ་འབྱུང་སྟེ། ཁྱོད་ལས་སྤང་བྱ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་དང་། གཉེན་པོ་བདག་མེད་མཐོང་བ་དེ་ལ་རིམ་པ་ལྟར་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དག་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འཁོར་འདས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོན་ཐམས་ཅད་གསལ་བ་དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལས་སུ་མི་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐུགས་ཀྱང་གསལ་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 1-7-116a དེས་ན་ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་གཞན་དོན་ལ་ངང་གིས་འཇུག་པ་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཅན། བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་རང་སངས་རྒྱས་དང་། ལ་སོགས་པ་ཉན་ཐོས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་ཤིང་འཁོར་འདས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོན་མཐའ་དག་མཁྱེན་པ་འདི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་ཐབས་གོམས་པར་མཛད་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་སྟོན་པ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། གཞན་ལ་ལམ་སྟོན་པ་དེའི་རྒྱུའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། ། ༈ དེས་ན་བསམ་སྦྱོར་རྒྱུ་རུ་གྲུབ་པ། བཞི་པ་ནི། བསམ་པ་འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ་དང་། སྦྱོར་བ་ཐབས་གོམས་པའི་སྟོན་པ་གཉིས་པོ་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། བདེར་གཤེགས་དང་སྟོན་པའི་རྒྱུ་རུ་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་ལས་བཤད་དེ། མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་རང་གཞན་གྱི་དོན་གྲུབ་པའི་བདེར་གཤེགས་དང་སྐྱོབ་པ་ལས་དང་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ དེ་ལས་བདེ་གཤེགས་འབྱུང་བའི་ཚུལ། གསུམ་པ་དེ་ལས་བདེར་གཤེགས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་བདེ་བར་གཤེགས་སུ་བསྟན། །སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་མེད་པའི་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། ། ༈ སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་བདེ་བར་གཤེགས་སུ་བསྟན་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། ། ༈ མདོར་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྐད་དོད་སུ་ག་ཏ་ཞེས་པ་ཡིན་ལ། སུ་ཞེས་པ་ལེགས་པ་སོགས་དང་། ག་ཏ་སྤོང་བ་ལ་འཇུག་པ་ལྟར་ན་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཡུན་རིང་དུས་སུ་གོམས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བདེར་གཤེགས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་གསུམ་ལྡན་གྱི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ རྒྱས་པར་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལེགས་པར་སྤངས་པ། སླར་མི་ 1-7-116b ལྡོག་པར་སྤངས་པ། མ་ལུས་པར་སྤངས་པའོ། ། ༈ ལེགས་པར་སྤངས་པ། དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས
Chinese
因此，痛苦的根源在于我执，以及所缘和执持方式的矛盾。 接下来，展示了对所缘行相的串习。 第三，平息痛苦的方法，即证悟无我的道，以多种方式、持续不断地长期串习。这种串习具有从因到果的指示作用，因为它能清晰地揭示轮回的因果以及对治无我的证悟，各自所具有的过患和功德。由于所有轮回和涅槃的过患和功德都显现出来，因此，世尊断除了痛苦之因——烦恼的习气，以及身语意三门的不善行，因为他的智慧达到了究竟的清明。 因此，伟大的导师，自然而然地利益他人的佛陀，超越了像犀牛一样的独觉，以及声闻等，因为他断除了烦恼的习气，并且了知轮回和涅槃的所有过患和功德。之前串习的方法本身，被认为是经部的供养赞颂中所展示的内容，因为它具有引导他人走上道路的因的作用。 因此，思维和行为是成因。 第四，思维—— желать добра другим （希望利益他人），以及行为——串习方法的展示，这两者是如来和导师的成因，正如经部的供养赞颂中所说，因为在经部的供养赞颂中，首先出现了成就自他利益的如来和救护者。 从那之中，如来产生的道理。 第三，从那之中如来产生的道理分为两部分：展示圆满断证的安乐逝，以及破除没有圆满断证的争论。 展示圆满断证的安乐逝。 第一部分分为两部分：简略地展示，以及详细地解释。 简略地展示。 第一，‘安乐逝’的梵语是‘Sugata’（सुगत）。‘Su’（सु）表示‘良好’等，‘gata’（गत）表示‘断除’，因此，长期串习证悟无我，从而断除包括习气在内的痛苦之因的断证，就是如来本身，因为它具有三种功德。 详细地解释。 第二部分分为三部分：善妙地断除，不再 退转地断除，以及完全地断除。 善妙地断除。 第一，佛陀
English
Therefore, the cause of suffering is self-grasping, and the contradiction between the object and the manner of grasping. Next, it shows the familiarization with the aspects of the object. Third, the method of pacifying suffering, which is the path of seeing selflessness, is to familiarize oneself with it in many ways, continuously, and for a long time. This familiarization has the function of indicating from cause to effect, because it clearly reveals the faults and merits of the cause and effect of samsara to be abandoned, and the antidote of seeing selflessness, respectively. Because all the faults and merits of samsara and nirvana are revealed, therefore, the Bhagavan has abandoned the cause of suffering—the habitual tendencies of the afflictions, and the non-virtuous actions of body, speech, and mind, because his mind has reached the ultimate clarity. Therefore, the great sage, the Buddha who naturally engages in benefiting others, is superior to the Pratyekabuddhas like rhinoceroses, and the Shravakas, because he has abandoned the habitual tendencies of the afflictions and knows all the faults and merits of samsara and nirvana. The method of familiarizing oneself with the means before is considered to be what is shown in the praise of offering in the Sutra, because it has the function of the cause of guiding others on the path. Therefore, thought and action are established as causes. Fourth, thought—wishing good for others, and action—the demonstration of familiarizing oneself with the means, these two are the cause of the Sugata and the teacher, as stated in the praise of offering in the Sutra, because in the praise of offering in the Sutra, the Sugata and the protector who accomplish the benefit of oneself and others appear first. The way in which the Sugata arises from that. Third, the way in which the Sugata arises from that is divided into two parts: showing the well-gone as the perfection of abandonment and realization, and refuting the dispute of not having the perfection of abandonment and realization. Showing the well-gone as the perfection of abandonment and realization. The first part is divided into two parts: briefly showing, and explaining in detail. Briefly showing. First, the Sanskrit word for 'Well-gone' is 'Sugata'. 'Su' means 'good' etc., and 'gata' means 'abandoning', so the abandonment of the cause of suffering, including habitual tendencies, from the long-term familiarization with seeing selflessness, is the Sugata itself, because it has three qualities. Explaining in detail. The second part is divided into three parts: abandoning well, abandoning without regression, and abandoning completely. Abandoning well. First, the Buddha --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་ཀྱི་སྤངས་པ་ཆོས་ཅན། ལེགས་པར་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཟག་བཅས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་མིན་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཕྱི་རོལ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་གྲུབ་སྟེ། སྤངས་པ་དེ་ནི་བདག་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའམ་དེའི་ཐབས་ལ་སྦྱོར་བ་ལས་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སླར་མི་ལྡོག་པར་སྤངས་པ། གཉིས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤངས་པ་ཆོས་ཅན། སླར་མི་གཤེགས་པར་སྤངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཐེག་དམན་སློབ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་གྲུབ་སྟེ། ཐེག་དམན་སློབ་པ་ལ་སྐྱེ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་དང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ནི་ཀུན་འབྱུང་བ་དག་ལན་གཅིག་སྤངས་ཀྱང་སླར་ཡང་ལྡོག་ཅེས་བཤད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤངས་པ་དེའི་རྒྱུ་གང་ཞེ་ན། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཆོས་ཅན། སླར་མི་ལྡོག་པར་སྤངས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་རྣམ་བདེན་པ་སྟེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང་བདག་འཛིན་དང་འཛིན་སྟངས་ཐ་དད་པ་སྟེ་འགལ་བ་དང་། སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། ༈ མ་ལུས་པར་སྤངས་པ། གསུམ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤངས་པ་ཆོས་ཅན། མ་ལུས་པ་སྤངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དུ་མར་ཐབས་མང་པོ་ཡུན་རིང་དུས་སུ་གོམས་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་གྲུབ་སྟེ། དེ་དག་ལ་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་མེད་པ་དང་། འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ནད་མེད་པ་ཡིན་ཀྱང་ཐེག་པ་གསུམ་ 1-7-117a གྱི་ལམ་བཤད་པ་ལ་ཐུགས་མི་གསལ་བ་ཉིད་ལུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་པ་ན་སྤྲེའུ་ལྟར་མཆོངས་བྱེད་པ་དང་། ངག་གི་གནས་ངན་ལེན་འགའ་ཞིག་ལ་དམངས་རིགས་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་དང་། སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་རེས་འགའ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་མེད་པའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། ། ༈ རྩོད་པ། དང་པོ་ནི། རྒྱལ་དཔོག་པ་ཁ་ཅིག །ཐུབ་པ་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཟད་པ་མིན་ཏེ། ངག་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེས་བུ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་ནའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ༈ ལན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ལྷག་ལྡན་ཉིད་དུ་བསྟན། །བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། ། ༈ སྒྲུབ་བྱེད་ལྷག་ལྡན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། ངག་སྨྲ་སོགས་འདི་ཆོས་ཅན། ཐུབ་པ་སྐྱོན་ཟད་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་འཁྲུལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པ་ལ་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པ། གཉིས་པ་ནི། སྐྱོན་རྣམས་མི་ཟད་པ་ཉིད་ཅ
Chinese
关于断灭之法：佛陀的断灭是善妙的断灭，因为它是断灭了有漏的痛苦之根源。这证明了它超越了外道，因为这种断灭来自于直接证悟无我，或通过修习无我的方法。 不再退转的断灭：佛陀的断灭是不再退转的断灭，因为它是断灭了我见之种子的断灭。这证明了它超越了小乘的修行者，因为小乘的修行者即使一次断灭了轮回、痛苦的真谛以及贪欲等过患的生起之因，据说仍然会退转。那么，这种断灭的原因是什么呢？证悟无我的智慧是不再退转的断灭之因，因为它的目标和形态是真理，即不颠倒，并且与我执和执持的方式不同，即是相违的，并且心的自性已经成为了本性。 完全断灭：佛陀的断灭是完全的断灭，因为它是通过多种方式、多种方法，长期串习而断灭了烦恼习气的断灭。这证明了它超越了声闻和缘觉的阿罗汉，因为他们虽然没有烦恼之因，也没有痛苦之果，但对于三乘道的阐释并不清楚，并且身体的恶行表现在乞食时像猴子一样跳跃，语言的恶行表现在说某些人为贱民，心的恶行表现在有时不能保持平静，处于未被预言的心之状态。 驳斥关于断灭不圆满的争论：分为两部分：争论和回答。 争论：一些论师说：‘佛陀不是断尽了过失，因为他说话，并且是士夫。’ 回答：分为两部分：指出论证存在不足，通过考察所要证明的意义进行反驳。 指出论证存在不足：说话等法，在证明佛陀没有断尽过失时是错误的，因为这样论证会让人怀疑是否会适得其反。 通过考察所要证明的意义进行反驳：过失没有断尽
English
Regarding abandonment: The Buddha's abandonment is a well-abandoned abandonment, because it is an abandonment that is not a basis for suffering with outflows. This proves that it surpasses outsiders, because that abandonment is from directly seeing selflessness or applying the means to it. Abandonment without returning: The Buddha's abandonment is indeed an abandonment without returning, because it is an abandonment that abandons the seed of the view of self. This proves that it surpasses the lesser vehicle's trainees, because it is said that even if the lesser vehicle's trainees abandon the truth of suffering of birth and the faults of attachment, etc., which are the origin, once, they still return. What is the cause of that abandonment? The wisdom that realizes selflessness is the cause of abandonment without returning, because its object and form are truth, that is, not inverted, and different from the grasping of self and the manner of grasping, that is, contradictory, and the nature of the mind itself has become the nature. Abandonment without remainder: The Buddha's abandonment is indeed an abandonment without remainder, because it is an abandonment that abandons the imprints of afflictions from habituating in many ways, with many methods, for a long time. This proves that it surpasses the Shravaka and Pratyekabuddha Arhats, because although they do not have the cause of afflictions and do not have the disease of the fruit of suffering, they are not clear about the explanation of the path of the three vehicles, and the bad conduct of the body is that when going for alms, they jump like monkeys, and the bad conduct of speech is like saying that some people are of the lower class, and the bad conduct of the mind is that sometimes they do not remain in equanimity, and they possess a state of mind that is not predicted. Refuting the argument that abandonment is not perfect: There are two parts: the argument and the answer. Argument: Some logicians say: 'The Thubpa (Buddha) is not without faults, because he speaks and is a person.' Answer: There are two parts: showing that the proof is deficient, and refuting by examining the meaning of what is to be proven. Showing that the proof is deficient: This speaking, etc., is mistaken in proving that the Thubpa (Buddha) is not without faults, because arguing in this way makes one doubt whether it will backfire. Refuting by examining the meaning of what is to be proven: The faults are not exhausted --------------------------------------------------------------------------------