Tibetan
་མོངས་པའི་ངོ་བོ་ཡུལ་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་སོང་བའི་འགྱུར་བ་གནས་དག་གི་དགོངས་པ་བསྐྱང་ཏེ་འབད་པས་བསྒོམ་ཞིང་རྩལ་སྦྱང་ངོ། །དབང་རྣོན་བློ་ཆེ་བ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་རང་ས་ནས་གྲོལ་བའི་གནད་ཀྱིས་ཉོན་རྟོག་གང་སྐྱེས་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ཚུགས་མི་ཐུབ་པར་རྟ་རྔའི་མདུད་པ་རང་གྲོལ་བ་བཞིན། ཤར་གྲོལ་རིས་མེད་དུ་སངས་པས་སླར་གཉེན་པོས་གཅུན་མི་དགོས་ཤིང་། སེམས་སྡེ་ལྟར་རྒྱས་མི་འདེབས། ཀློང་སྡེ་ལྟར་དབྱིངས་ལ་མི་གཏོད་པར་མན་ངག་སྡེ་པའི་རང་བབས་དམིགས་བསམ་ལས་འདས་པའི་མྱོང་ཐོག་ཏུ་ལ་བཟླ་ཞིང་། དེར་གོམས་པ་ན་རིག་པ་སྦྱང་བསྒྲོད་མེད་པའི་ས་ལ་དཔལ་ཡོན་མ་ལུས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་གཅིག་བཟླུམས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུ་དང་། སྔགས་ཕྱི་ནང་གི་བསྐྱེད་རྫོགས་རྩོལ་སྒྲུབ་གྱིས་ས་ལམ་སྒོས་སུ་སྦྱང་བརྩོན་མི་དགོས་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། མ་བསྒྱུར་མ་སྦྱངས་རིག་པ་ལྷུན་རྫོགས་པ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚེ། སྤྱིར་ཐུན་མོང་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། བསམ་གཏན་གྱི་གེགས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ངོས་བཟུང་སྟེ། དེ་སྤོང་བྱེད་གྱི་གཉེན་པོ་བརྟེན་དགོས་པས། དེ་ཡང་རྒྱལ་སྲས་མ་ཕམ་པས། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང་། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །དེ་དག་ཉེས་པ་ལྔ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པས་གེགས་དང་། དེ་སྤོང་འདུ་བྱེད་རྣམ་པ་བརྒྱད། །གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང་། །བྱིང་དང་རྒོད་དང་རྟོག་པ་དང་། །དེ་སྤང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང་། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འདུག་པའོ། །ཞེས་པས་གཉེན་པོ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་མཉམ་པར་བཞག་ཚེ་རྣམ་རྟོག་སྔར་ལས་མང་དུ་སོང་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཧ་ཕྱད་དེ་བ་ལ་རེས་གནས་རེས་མི་གནས་པ་དང་། གནས་ཀྱང་གཏིིང་ན་ཡིད་བྱེད་ཕྲ་མོ་མི་ཁེག་པ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་གསུམ་ཀ་གནས་པར་རྩོམ་པའི་ལྟས་ཡིན། རྟོག་པ་འཕྲོ་བ་བཀག་པས་མི་ཁེག་ཏེ། མཐའ་མེད་དུ་སྤྲོས་ནས་ཨར་ལ་གཏད་པས་མཐུ་རྡུགས་པའམ། དྲན་ཤེས་ཡེངས་མེད་ཀྱིས་འཕྲོ་བ་རྒྱུན་ཆད་ནས་གནས་པའི་རང་སོ་ཟིན་པ་ཞིག་འོང་བ་ན་དེའི་ངང་ལ་འཇོག་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རྫིང་ལས་འཕུར་བའི་བྱ་རོག་བཞིན། །བསྐོར་ཞིང་བསྐོར་ཞིང་སླར་ཡང་དེ་རུ་འབབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཡང་བྱིང་ན་རླུང་རོ་བསལ། ལུས་གནད་སྒྲིམ་ཞིང་ལྟ་སྟངས་གཟེངས་བསྟོད། ཤེས་པ་ངར་བཏགས་ཤི
Chinese
当烦恼的自性变为无处可寻、无根可依的状态时，应遵循清净之地的意旨，努力修行并锻炼。对于根器敏锐、智慧广博的人来说，凭借法性自解脱的关键，无论生起何种烦恼念头，都无法保持其自性，就像马尾结自然解开一样。由于是自然解脱，因此无需再次用对治法来压制，也不像心部那样进行扩展，不像界部那样安住于法界中，而是在诀窍部的自性状态中，超越能想所想的体验中进行修持。当习惯于此，便能在无需勤奋修持的境界中，一切功德自然成就的智慧自性中融为一体，圆满究竟，因此无需特别修持菩萨的十地以及内外密咒的生圆次第，因为《普贤根本续》中说：“未改变，未修习，觉性自然圆满。”因此，在修持道时，首先要普遍了解的是，要认识到禅定的障碍，并依靠对治法来消除它们。正如嘉瓦玛帕所说：“懒惰以及诀窍等，遗忘、昏沉与掉举，不作意与作意，这些是五种过患。”这里讲了障碍。以及“消除它们的八种作意，是处所和安住于处所，原因和结果本身。不忘记对境，昏沉与掉举和念头，消除它们的现观作意，以及寂止时如实安住。”这里讲了对治法。也就是说，在入定的时候，如果发现念头比以前更多，或者有时能安住，有时不能安住，或者即使能安住，但在深处仍然存在一种微细的作意无法消除，这三种情况都是正在努力安住的征兆。如果念头纷飞无法阻止，因为无边无际地散乱而变得虚弱，或者通过毫不动摇的觉知使念头停止流动，从而把握住安住的本性，那么就安住于这种状态中。正如所说：“就像从池塘中飞起的乌鸦，盘旋又盘旋，最终又落回原处。”此外，如果昏沉，则应排除浊气，端正身姿，抬高视线，使觉知更加敏锐。
English
When the nature of afflictions transforms into a state where there is nowhere to be found and nothing to rely on, one should follow the intention of the pure realms, diligently practice and train. For those with sharp faculties and great wisdom, by the key of the self-liberation of the nature of reality, no matter what afflictive thoughts arise, they cannot maintain their own nature, just like a knot in a horse's tail that unravels on its own. Because it is naturally liberated, there is no need to suppress it again with antidotes, nor to expand it like the Mind Series, nor to fix it in the expanse like the Space Series, but to practice in the self-nature of the Instruction Series, in the experience beyond conceptualization. When one becomes accustomed to this, one can merge into the wisdom nature where all virtues are naturally accomplished in the state where there is no need for diligent practice, and become completely perfect. Therefore, there is no need to specifically practice the ten bhumis of the Bodhisattva and the generation and completion stages of inner and outer mantras, because the Kunjed Gyalpo Tantra says, 'Without transformation, without practice, awareness is naturally perfect.' Therefore, when practicing the path, what should be generally understood is that one must recognize the obstacles to meditation and rely on antidotes to eliminate them. As Gyalse Ngulchu Thogme said, 'Laziness and instructions, forgetting, sinking, and agitation, non-application and application, these are the five faults.' Here, obstacles are discussed. And 'The eight applications that eliminate them are the place and abiding in that place, the cause and the result itself. Not forgetting the object, sinking and agitation and thoughts, the manifest application that eliminates them, and abiding peacefully when calm.' Here, antidotes are discussed. That is to say, when one is in meditation, if one finds that there are more thoughts than before, or sometimes one can abide and sometimes one cannot, or even if one can abide, but there is still a subtle intention in the depths that cannot be eliminated, these three situations are signs that one is trying to abide. If the flow of thoughts cannot be stopped, because it is scattered limitlessly and becomes weak, or by unwavering awareness, the flow of thoughts is stopped, and one grasps the nature of abiding, then one abides in that state. As it is said, 'Like a crow flying from a pond, circling and circling, and then returning to the same place.' Furthermore, if one is drowsy, one should expel impure air, straighten the body, raise the gaze, and make awareness more acute.
Tibetan
ང་རིག་པ་ཧུར་བཏོན་པས་གསེང། རྒོད་ན་ལུས་གནད་ལྷོད་ཅིང་ལྟ་སྟངས་དམད། སེམས་རིག་གློད་ལ་རང་བབས་སུ་འཇོག་པས་དབབ། ལྟངས་ན་ཞི་ལྷག་སོ་སོར་རྩལ་སྦྱངས་ཤིང་། སྐབས་རེར་ནམ་མཁའ་སྤྲིན་མེད་དངས་པའི་ཚེ། ཉི་མ་ལ་རྒྱབ་ཕྱོགས་པས་ནམ་མཁའི་མཐོངས་སུ་ལྟ་སྟངས་གཅུན་ནས་བལྟས་པས། དཔེ་ཕྱིའི་ནམ་མཁའ་སྟོང་མདངས་ཀྱི་སྒོ་ཕྱེས་ནས་དཔེ་ཅན་ནང་ཤེས་པའི་ནམ་མཁའ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ། གསང་བ་འོད་གསལ་སྙིང་པོའི་ནམ་མཁའ་གསལ་སྟོང་མཐའ་དབུས་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་སྐད་ཅིག་ལ་འཆར། ཉམས་ལེན་ལ་ཅུང་ཟད་གོམས་ཤིང་བརྟན་པ་ཐོབ་པ་ན་སྤྱོད་ལམ་ཀུན་དང་བསྲེ་ཞིང་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས་དང་བསྲེ། དེས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རོལ་པར་འཆར། མཉམ་རྗེས་དབྱེར་མེད་རེ་དོགས་ཀྱི་རྩིས་ལས་འདས་ཏེ་ཆོས་ཟད་ཀ་དག་གི་དགོངས་པར་གྲོལ་ལོ། །དེའི་ཚེ་རྣམ་རྟོག་མ་སྤང་གཞི་ནས་གྲོལ་བས་བསྐྱར་ནས་གྲོལ་བྱེད་ཀྱི་འབད་རྩོལ་ཞིག གང་ཤར་རང་སར་གྲོལ་བས་དྲན་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོ་མེད། ཡུལ་དྲུག་གཅེར་མཐོང་དུ་རང་གྲོལ་བས་ཤེས་པ་སྔ་ཕྱིའི་འཛིན་པ་དང་བྲལ། བཟང་ངན་ཡོངས་གྲོལ་དུ་ཤེས་པས་ཕྱོགས་འཛིན་དང་བླང་དོར་ཟད་པའི་གདེངས་ཐོབ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། རང་རིག་རྟོག་པ་ཀུན་བྲལ་བ། །གྲོལ་ལུགས་ཆེན་པོ་བཞི་དང་བཅས། །ཡེ་ནས་གྲོལ་བས་བསྐྱར་གཞི་མེད། །ངང་གིས་གྲོལ་བས་གཉེན་པོ་མེད། །ཅེར་གྱིས་གྲོལ་བས་མཐོང་སར་ཡལ། །ཡོངས་སུ་གྲོལ་བས་འབད་རྩོལ་མེད། ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་གྲོལ་བ་ཞེས་སུ་བཏགས་པའི་ཤེས་པའམ་རྟོག་པ་ཡང་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་གང་དུ་ཡང་མི་འགྲོ། གང་ནས་ཀྱང་མ་འོང་། རྒྱུ་རྐྱེན་ཡུལ་འདས། སྟོང་གསལ་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་གཞི་ལ་ཕན་གནོད་མེད་པར་ཕྱོགས་རིས་དང་འཛིན་རྩོལ་གྱི་གཟའ་གཏད་བྲལ་བའི་གང་ཤར་གཏད་མེད་རྩ་བྲལ་གྱི་རིག་པ་རང་ཐོག་ཉིད་དུ་རང་ཤར་དུ་འདུག་པས་རང་གྲོལ་དུ་གྲོལ། །ངེས་མེད་དུ་འདུག་པས་འཛིན་མེད་དུ་གྲོལ། ཡེ་གྲོལ་དུ་འདུག་པས་གཞི་བྲལ་དུ་གྲོལ། ཐོག་བབ་ཏུ་འདུག་པས་བཅར་ཕོག་ཏུ་གྲོལ། ཤར་ཐོག་ཏུ་འདུག་པས་སྣང་སྟོང་དུ་གྲོལ་ནས་ཤར་གྲོལ་རིས་མེད་མཉམ་པ་ཆེན་པོར་མ་བསྒོམ་ཀ་དག་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་མངོན་གྱུར་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ཡང་ཐལ་འགྱུར་ལས། རང་སེམས་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། །གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་སོང་བ་མེད། །གང་གིས་བཀྲོལ་བ་མེད་པའི་སེམས། །གཞི་ནས་རྫོགས་པས་འགྲོ་འོང་མེད། །བརྟགས་པས་མ་རྙེད་རྒྱུན་ཆད་མེད། །གཞི་རྩ་བྲལ་བས་སྟོང
Chinese
我努力运用智慧而得以放松，如果过于用力，身体姿势就会僵硬，视线也会变得呆滞。放松心识，让它自然安住，这样就能得到自在。观察时，分别修习止观。有时，当天空晴朗无云时，背对太阳，收敛视线仰望天空。这时，譬如外在的虚空开启了空明的门户，譬如内在觉性的虚空变得清净。秘密光明心髓的虚空，显现出超越一切边际和中心的法性，只在刹那间。如果对修行稍微熟悉并获得稳固，就将它与一切行为和各种境缘融合。这样，一切都会显现为法性的游舞。在无有分别的禅定和后得之间，超越希望和恐惧的算计，解脱于法尽原始清净的境界。那时，不舍弃分别念，而是从根本上解脱，因此不再需要再次解脱的努力。任何显现都在其自身处解脱，因此没有对治回忆和执着的对治法。六境赤裸显现时，自性解脱，因此觉性脱离了先后执着。在好坏完全解脱中，觉性获得定解，因此对偏执、取舍的执着耗尽。如《摧毁金刚》中所说： “自性觉性远离一切分别， 具备四种伟大的解脱方式。 由于本初解脱，没有再次解脱的基础。 由于自然解脱，没有对治。 由于赤裸解脱，在所见之处消失。 由于完全解脱，没有努力。” 因此，被称为解脱的觉性或分别念，也只是假立的名词，哪里也不去，从哪里也不来，超越因缘和对境。如同虚空明镜中的影像，无论如何显现，对根本没有利益和损害，脱离了偏袒和执着的束缚，任何显现都是无有依凭、断绝根本的觉性，在自身处自然显现，因此是自性解脱。安住于无有定准，因此是无执解脱。安住于本初解脱，因此是无基解脱。安住于当下，因此是当下解脱。显现于当下，因此是显空解脱，在显现解脱无有分别的大平等中，不需修习，原始清净的本来面目就会显现而解脱。这也是《摧毁金刚》中所说： “所谓的自心解脱， 不是从一处到另一处。 没有谁能解脱的心， 由于从根本上圆满，没有来去。 无法通过观察找到，没有间断。 由于根基断绝而空。
English
I relax by diligently applying wisdom. If I strain, my body posture becomes stiff and my gaze becomes dull. I attain freedom by loosening my mind and letting it rest naturally. When observing, I separately practice shamatha and vipassanā. Sometimes, when the sky is clear and cloudless, I turn my back to the sun and narrow my gaze to look at the expanse of the sky. At that time, like the outer space opening the door to emptiness and clarity, the inner space of awareness becomes pure. The nature of reality, which transcends all boundaries and centers, appears in an instant in the secret, luminous essence of the sky. When I become somewhat familiar with and stable in practice, I mix it with all activities and various circumstances. In this way, everything appears as a play of reality. Without distinguishing between meditation and post-meditation, transcending the calculations of hope and fear, I am liberated into the state of exhaustion of phenomena, primordial purity. At that time, without abandoning conceptual thoughts, they are liberated from the ground, so there is no need for effort to liberate again. Whatever arises is liberated in its own place, so there is no antidote to memory and grasping. When the six objects appear nakedly, they are self-liberated, so awareness is free from prior and subsequent grasping. In the complete liberation of good and bad, awareness gains certainty, so the clinging to bias and acceptance and rejection is exhausted. As it says in the Vajra Cutter: "Self-awareness is free from all concepts, Endowed with four great modes of liberation. Since it is primordially liberated, there is no basis for re-liberation. Since it is naturally liberated, there is no antidote. Since it is nakedly liberated, it vanishes in the place of seeing. Since it is completely liberated, there is no effort." Therefore, the awareness or conceptual thought that is called liberation is also just a nominal term. It does not go anywhere, nor does it come from anywhere. It transcends causes, conditions, and objects. Like the image in a clear, empty mirror, no matter how it appears, it does not benefit or harm the ground. It is free from partiality and the grip of clinging. Whatever arises is unattached, rootless awareness, naturally appearing in its own place, so it is self-liberated. It abides without certainty, so it is liberated without clinging. It abides in primordial liberation, so it is liberated without a basis. It abides in the present moment, so it is liberated in the present moment. It appears in the present moment, so it is liberated in appearance and emptiness. In the great equality of appearance and liberation without distinction, without practice, the original face of primordial purity will be revealed and liberated. This is also what the Vajra Cutter says: "The so-called liberation of one's own mind, Is not going from one place to another. The mind that no one can liberate, Since it is complete from the ground, there is no coming or going. It cannot be found by examination, there is no interruption. Since the root is severed, it is empty."