Tibetan
ཟབ་ལམ་བསྒོམ་པ་དངོས་གཞིའི་ཁྲིད། ཟབ་ལམ་བསྒོམ་པ་དངོས་གཞིའི་ཁྲིད། ཀ་དག་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་ཟབ་ལམ། ངེས་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་དངོས་གཞི་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན། བར་དུ་དགེ་བའི་དོན་ཁྲིད་ཀྱི་ས་བཅད་གཉིས་པ་ཟབ་ལམ་བསྒོམ་པ་དངོས་གཞིའི་ཁྲིད་ལ། ཀ་དག་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་ཟབ་ལམ་དང་། ལྷུན་གྲུབ་ཐོད་རྒལ་གྱི་ཟབ་ལམ་གཉིས། དང་པོ་ཀ་དག་གི་གནས་ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བསྟན་ནས་དབང་པོ་རྣོན་པོ་བསྒོམ་དུ་མེད་ཀྱང་ལ་བཟླ་བས་གྲོལ་བ་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་ལམ་ཟབ་མོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་གནད་རྣམས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་ལུགས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་མ་ནོར་བར་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་ཅེས་ན་སྤར་ཏེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ལ་ངོ་སྤྲོད་དང་། རྩལ་སྦྱོང་གཉིས་སུ་མ་འདུས་པ་མེད་ཀྱང་། ཁྲིད་ཚུལ་བཞིར་དབྱེ་ན་བདེ་བས། རྒྱུ་མཚན། གཏན་འབེབས། ངོ་སྤྲོད། རྩལ་སྦྱོང་ངོ། །དང་པོ་ངེས་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་དངོས་གཞི་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཟབ་གསལ་དང་སྣང་སྟོང་སོགས་གཅིག་ལ་གཅིག་འབྲེལ་གྱི་ཚིག་ཙམ་ལ་ལྟ་སྒོམ་དུ་ཡིད་བརྟེན་འཆའ་བ་ལྷ་ཁང་མཐོང་ཡང་རྟེན་གསུམ་མ་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་གཞི་ཡིན་ལ་དངོས་མ་ཡིན་པ་དང་། མུ་བཞིའམ་མཐའ་བརྒྱད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་གོ་ཡང་མྱོང་ཐོག་ཏུ་མ་ཆགས་པའི་པྲ་ཡས་པ་རྟེན་གསུམ་མཐོང་ཡང་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པ་ལྟ་བུ་དངོས་ཡིན་ལ་གཞི་མ་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས་ཡིད་དཔྱོད་ཙམ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ལས་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཅར་ཕོག་ཏུ་ངོ་མ་འཕྲོད་པས་འཆི་ཁར་ཐ་མལ་དུ་ལུས་པ་ལྷ་ཁང་དང་རྟེན་གསུམ་གང་ཡང་མ་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་དངོས་གཞི་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར། འདིར་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་ཐེག་པ་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་བཟང་། ལྟ་སྒོམ་ཡིན་སྙམ་ལ་རགས་མ་ལས་པར་རང་གྲོལ་མངོན་སུམ་པར་སྟོན་པས་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་གནས་ཚུལ་ཇི་བཞིན་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་དང་འདྲ་བ་དངོས་དང་གཞི་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་འདི་ནི་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གཞི་བླ་ན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཀློང་ཆེན་ནམ་མཁའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གསུངས་སོ།། གནས་ལུགས་གཏན་ལ་འབེབས་པ། རྟོག་པ་རྩད་བཅད་པ། གཉིས་པ་གནས་ལུགས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ། འདས་རྗེས་དོན་ཁྲིད་ལས། དང་པོ་རྟོག་པ་རྩད་བཅད། བར་དུ་སེམས་ཀྱི་མཚང་བཙལ། དེ་ནས་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ལ་བརྟགས། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ
Chinese
甚深道修持正行引导。 甚深道修持正行引导。 本来清净立断之甚深道。 以定义之门成为正行的理由。 中间善妙义引导之第二部分，甚深道修持正行引导中，有本来清净立断之甚深道和任运顿超之甚深道两种。首先，于本来清净之实相，以离戏的方式开示，对于根器敏锐者，虽无修持，然以啦字反复念诵而解脱，此立断之甚深道，其要点乃以止观双运之方式，对离戏之实相，不错谬地如实生起，即是说，令其增长，于相续中生起，其中虽无不包含认识和练习二者，然若分为四种引导方式则易于理解，即：理由、确定、认识、练习。第一，以定义之门成为正行的理由是：仅对甚深明和显空等彼此关联之词句，执着于见修，犹如虽见寺庙却未见三所依一样，是基础而非真实。远离四句或八边之戏论，虽以分别思维修理解，然未于体验上稳固，犹如虽见三所依却未确定其体性一样，是真实而非基础。仅以心识之分别作为道路，却未真正认识到无自性之体性，以至于临终时仍处于庸常状态，犹如既未见寺庙也未见三所依一样，并非二者皆非之宗派。此处，金刚藏无上乘，自性大圆满之殊胜见解，不执着于自认为是见修之粗浅部分，而是直接显现自解脱，犹如如实确定所依和能依之状态一样，此二者皆是基础和真实，此乃以果为道，是所有成佛之道中最无上的正行，克隆钦绕降巴（龙钦巴）如是说。
English
Profound Path Meditation: The Actual Practice Guidance. Profound Path Meditation: The Actual Practice Guidance. The Profound Path of Kadag Trekchö (Primordial Purity Cutting Through). The Reason for Being the Actual Practice Through the Door of Definition. In the middle, the second section of the virtuous meaning guidance, within the Profound Path Meditation: The Actual Practice Guidance, there are two: the Profound Path of Kadag Trekchö and the Profound Path of Lhündrub Tögal (Spontaneous Presence Leaping Over). First, by showing the state of Kadag as free from elaboration, for those with sharp faculties, although there is no meditation, liberation is attained by repeating the syllable 'la'. The key points of this profound path of Trekchö are to accurately generate the meaning of the state free from elaboration, without error, by integrating shamatha (calm abiding) and vipassanā (insight). That is to say, to increase and generate it in the continuum, which includes both introduction and practice. However, if divided into four guidance methods, it is easier to understand: reason, determination, introduction, and practice. First, the reason for being the actual practice through the door of definition is: merely relying on words that are interconnected, such as profound clarity and appearance-emptiness, as view and meditation, is like seeing a temple but not seeing the three supports (body, speech, and mind of the Buddha), which is a basis but not the actual. Being free from the elaboration of the four extremes or eight limits, although understood by conceptual analysis, it is not established in experience, like a 'prayasapa' (one who has studied but not practiced) who sees the three supports but has not determined their characteristics, which is actual but not a basis. Merely taking conceptual thought as the path, saying that all phenomena are without inherent existence, but not directly realizing the nature of non-inherent existence, so that one remains ordinary at the time of death, like not seeing either the temple or the three supports, is not like a philosophical extreme that is neither of the two. Here, the excellent view of the Vajra Essence, the unsurpassed vehicle, the Great Perfection of Natural Perfection, without clinging to the coarse aspects of what is thought to be view and meditation, directly reveals self-liberation, like truly determining the state of the support and the supported. This, which is both the actual and the basis, is taking the result as the path, the unsurpassed actual practice of all the paths to Buddhahood, as stated by Longchen Namkhai Naljor (Longchenpa). Establishing the Nature of Reality. Cutting Through Thoughts. Second, regarding establishing the nature of reality, from the 'After-Death Meaning Guidance': First, cut through thoughts. In the middle, seek the flaw of the mind. Then, investigate the three sources of arising, abiding, and ceasing, as it is said.
Tibetan
ར་གསུམ་ལས། དང་པོ་རྟོག་པ་རྩད་བཅད་པ་ནི། ཐོག་མར་བདེ་སྡུག་གི་མྱོང་རྟོག་མཁན་དགག་སྒྲུབ་ལེགས་ཉེས་ཀྱི་བྱེད་པོ་དེ་སུ་ཞིག འཁྲུལ་ནས་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་བརྒྱུད་མར་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཤིང་། གྲོལ་ནས་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པའི་བྱེད་པོ་དེ་གང་ཡིན། སྒོ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པས་སམ་ཐ་དད་དུ། སུས་བྱེད་པ་སོགས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས་ཀུན་གྱི་གཙོ་བོ་རྩ་བ་སེམས་རྟོག་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རྩར་ཆོད་པ་ནི་རྐུན་པོ་ངོས་ཟིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཀློང་གསལ་ལས། ཉག་གཅིག་འཁོར་འདས་ཀུན་གྱི་གཞི། ཞེས་དང་། གསང་བའི་སྙིང་པོ་ལས། གཞི་རྩ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ནི། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ་དོ་ཧ་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཏེ། གང་ལས་སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་འགྲོ་བ། སོགས་གསུངས་པ་དང་དགོངས་པ་གཅིག་གོ ། སེམས་ཀྱི་མཚང་བཙལ་བ། གཉིས་པ་སེམས་ཀྱི་མཚང་བཙལ་བ་ནི། སེམས་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་ལུས་དང་ངག ང་ཁྱོད་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་སེམས་དང་གསུམ་པོ་འདི་ཡང་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་ལུས་ངག་བཞིན་སེམས་ཀྱང་མཐོང་ཐོས་སུ་འགྱུར་དགོས། ཡང་ན་སེམས་བཞིན་ལུས་ངག་ཀྱང་མཐོང་ཐོས་སུ་མི་རུང་མོད། དེ་མིན་ཐ་དད་ན་སྒོ་གསུམ་གྱི་བདེ་སྡུག་སོགས་གཅིག་དོན་དེ་ཅི་ཡིན། ཞེས་བརྟགས་ནས་ལུས་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད། ངག་བརྗོད་མེད་རང་ཡལ། སེམས་བྱ་ལམ་རྗེས་མེད་དུ་སོང་རྗེས་སུ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་མཚོན། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་སྐྱེ་འགག་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་རྟག་ཆད་སོགས་སོ་སོར་བརྟགས་པས་ཐམས་ཅད་བློ་ལས་འདས་ཤིང་སེམས་ཀྱིས་བཟོས་པ་ལས་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་མཚང་བརྡོལ་ཞིང་། ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཕྱོགས་སུའང་མ་ལྷུང་བའི་ཤེས་རིག་གསལ་དངས། ཇི་བཞིན་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཉིད། འཁྲུལ་དང་གྲོལ་བའི་མཚན་མ་ཀ་ནས་དག་པར་ཤེས་པ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཐོག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཀ་དག་ལ། །འཁྲུལ་ཞེས་ཙམ་དུ་བརྗོད་དུ་མེད། །དེ་བཞིན་མ་འཁྲུལ་བ་ཡང་ཅི། །དེ་ཕྱིར་འཁྲུལ་བ་གདོད་ནས་དག གསུངས་པ་ལྟར་རོ།། བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་བརྟག་པ། གསུམ་པ་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་བརྟག་པ་ནི། དེ་ལྟར་དོན་མེད་ལ་ང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་སེམས་འདིའི་ཡུལ་དང་བྱ་བྱེད་མ་གྲུབ་ཅིང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཙམ་རྟོགས་ཀྱང་། ད་དུང་རང་ལ་རང་གིས་བལྟ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་རིག་གི་ངོ་བོ་འདི་དང་པོ་གང་ནས་ཇི་ལྟར་བྱུང་། བར་དུ་གང་ན་ཇི་ལྟར་གནས། མཐར་གང་དུ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་ཞིང་འགག
Chinese
三事中，第一，考察念头：最初感受苦乐者，是作否定肯定、好坏之业者，那是谁？迷乱而于前后世世代代中流转轮回者，解脱而获得成佛者，那是谁？身语意三门是集合为一，还是各自不同？由谁来做等等，通过考察分析，确定一切之主、根本唯是心念，犹如认出盗贼一般。《虚空光明》中说：“唯一者，轮回涅槃一切之基。”《秘密藏续》中说：“无基之自性心，是诸法一切之根本。”同样，《多哈》中也说：“唯一心性乃一切之种子，从彼生起有寂与涅槃。”等等所说，意义相同。 探寻心的弱点： 第二，探寻心的弱点：与心相关的身体和语言，以及执著我你和自我的心，这三者是一还是异？若是一，则如身体和语言一样，心也应能被见闻；或者如心一样，身体和语言也不应能被见闻。若非如此而是异体，则三门之苦乐等同一作用是什么？如此考察后，身体分解为不可分的微尘，语言无言自灭，心如飞鸟般无迹可寻，之后一和异都无法成立，以此为例。对境与有境、生灭、有无、是与非、常与断等分别考察，一切皆超离思维，除了心所造之外，没有独立存在的弱点暴露出来。什么也不是，也不落于任何一方的明澈觉性，是超越如实言说的境界。了知迷乱与解脱的特征，从本初即已清净，如《摩尼宝鬘》中所说：“于最初之本初清净中，说迷乱亦不可说，同样不迷乱又是何？因此迷乱本初即清净。” 考察生处、住处、灭处三者： 第三，考察生处、住处、灭处三者：如是，仅仅了知这无意义且执著我为自我的心，其境与作用皆不成立且无自性。现在，以自己观察自己的方式，此心识的体性，最初从何处如何产生？中间在何处如何安住？最终往何处如何去并灭亡？
English
Among the three topics, first, examining thoughts: Who is the one who initially experiences pleasure and pain, who performs the actions of affirmation and negation, good and bad? Who is it that, being deluded, wanders in samsara through successive lifetimes, and who is it that, being liberated, attains Buddhahood? Are the three doors of body, speech, and mind assembled as one, or are they distinct? By whom are they enacted? Through investigation and analysis, it is determined that the chief and root of all is solely the mind, just as one recognizes a thief. As it is said in "Vast Expanse of Clarity": "The sole basis of all samsara and nirvana." And in the "Guhyagarbha Tantra": "The very nature of mind, without a basis, is the root of all phenomena." Similarly, it is also said in the Dohas: "The sole nature of mind is the seed of all; from it arise existence, peace, and passing beyond sorrow." The meaning of these statements is the same. Searching for the Weakness of the Mind: Second, searching for the weakness of the mind: Are the body and speech, which are related to the mind, and the mind that grasps at "I," "you," and "self," one or different? If they are one, then like the body and speech, the mind should also be seen and heard; or like the mind, the body and speech should not be seen and heard. If they are different, then what is the single function of the pleasure and pain of the three doors? After such investigation, the body is reduced to indivisible particles, speech vanishes without utterance, and the mind disappears like a bird leaving no trace. After that, neither oneness nor difference can be established, as an example. By examining objects and subjects, arising and ceasing, existence and non-existence, affirmation and negation, permanence and annihilation, separately, it is revealed that all are beyond the intellect and that there is no independent existence apart from what is created by the mind. It is nothing at all, and the clear awareness that does not fall into any extreme is beyond the realm of accurate expression. Knowing that the characteristics of delusion and liberation are pure from the very beginning, as it is said in "Garland of Pearls": "In the primordial purity of the very beginning, delusion cannot even be spoken of. Likewise, what is non-delusion? Therefore, delusion is primordially pure." Examining the Three Places of Origin, Abiding, and Going: Third, examining the three places of origin, abiding, and going: Thus, even if one realizes that this meaningless mind that grasps at "I" as the self has no basis for its objects and actions and is without inherent existence, still, in the manner of observing oneself, from where and how does this essence of mind-awareness initially arise? Where and how does it abide in the middle? And finally, where and how does it go and cease?