Tibetan
རྒྱུ་བྱས། ཕྱི་གཟུང་བའི་ཡུལ་གྱིས་རྐྱེན་བྱས་ཏེ་འཁོར་བ་མཐའ་མེད་དུ་འཁྱམས་པ་ཡིན་ལ། ད་ལྟ་བླ་མའི་གདམས་ངག་གིས་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མའི་མཚང་རིག་པ་ཙམ་ནས་ཡིན་ལུགས་ཀྱི་ཐོག་ཏུ་བཟོ་མི་འཆོས་ཤིང་མ་ཡེངས་མི་བསྒོམ་པར་འཇོག་པ་འདི་ཁོ་ན་གདོད་མའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་དགོངས་པའི་མཐིལ་ལྷག་གེར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། རྟག་ཆད་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །བཟང་ངན་བྲལ་བའི་སྣང་བ་ནི། །སྤང་བླང་བྲལ་བའི་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །བླང་དོར་མེད་པ འི་སེམས་ཉིད་ལ། །ཕྱོགས་མེད་རང་གྲོལ་སྣང་བ་ནི། །ཁྱབ་བརྡལ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །བྱིང་རྒོད་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་ནི། །ཚོགས་དྲུག་ལྷུག་པའི་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། །ཡ་ང་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །རེ་དོགས་བྲལ་བའི་སྣང་བ་ནི། །ཡེ་བཞག་གདེངས་ལྡན་དགོངས་པ་ཞེས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། ཅེས་དང་། རིན་ཆེན་སྤུངས་པ་ལས། གཞི་རྩ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་འདི། །མ་བཙལ་བཞག་པ་ངོ་མཚར་ཆེ། །འགྲོ་དང་འོང་བའི་རིག་པ་ལ། །ཐུག་པ་མེད་པ་ངོ་མཚར་ཆེ། །ཡེ་གནས་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ལ། །གཉེན་པོ་མེད་པ་ངོ་མཚར་ཆེ། ཞེས་དང། ཀུན་བྱེད་ལས། སྔ་རབས་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། །རང་གི་སེམས་ལས་གཞན་དུ་ཆོས་བཙལ་མེད། །ཇི་བཞིན་པ་ལས་འཆོས་པར་བྱེད་མ་མྱོང་། །ཏིང་འཛིན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྒོམ་མ་མྱོང་། །རང་སེམས་མི་རྟོག་པ་ཡིས་འགྲུབ་པ་ཡིན། །ད་ལྟར་བཞུགས་དང་སླད་ཀྱིས་འབྱོན་པ་ཡང་། །རྟོག་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ཞེས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་པོ་ཉིད་ནས་རང་གྲོལ་ཆེན་པོར་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ངོ་ཤེས་པ་ནི་རིག་པ་སྟེ། དེའི་རྒྱུན་བསྐྱངས་བས་བཙན་ཐབས་སུ་སངས་རྒྱས་པའི་ཕྱིར་ལམ་གཞན་ལས་མྱུར་བ་ཡིན་པས་སྤྲོ་བར་གྱིས་ཤིག ཅེས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་དོ།། དོགས་པ་བསལ་ཞིང་གེགས་སྒྲོལ་བ། གསུམ་པ་དོགས་པ་བསལ་ཞིང་གེགས་སྒྲོལ་བ་ནི། དེ་ལྟར་གནས་ལུགས་རང་གནས་ཆེན་པོའི་རྒྱུན་བསྐྱངས་པའི་ཚེ་རིག་པ་དེའི་ངོ་བོ་སྟོང་པར་འདུག་སྙམ་ན། སྟོང་པར་འདོགས་མཁན་བློ་ཡིན་པས་གཏད་སོ་ཡོད་ལ་གཏད་སོ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སངས་མི་རྒྱ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་སྒྲིབ་བྱེད་མཐའ་གྲོལ་ཆེན་པོར་སྤང་དགོས་པ་དང་། ཡོད་མེད་སོགས་མཐའ་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོའི་བཞུགས་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུའོ་སྙམ་པར་གདེངས་འཆའ་བ་དེ་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་བཅིངས་པའི་རང་སའི་སྒྲིབ་པ་རྔམ་པོ་ཆེ་ཡིན་པའི་ཚུལ། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། བསམ་གཏན་བསྒོམ་པས་ཆོས་ཉིད་དོན་མི་མཐོང་། །རང་སྣང་ཏིང་འཛིན་བསམ་པའི་ཕྱོགས་དང་བྲལ། །སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་མཉམ། །དམིགས་པ་དག་གི་ཡུལ་ལ་འཛི ན་རྟོག་མེད། །མཐའ་བཞི་བྲལ་བའི་སངས་རྒྱས་རང་རིག་ཡིན། །ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ཞེས་དང་། ཁྱུང་ཆེན་ལྡིང་པ་ལས། །མུ་མཐའ་མེད་པར་རྩོལ་བ་གང་ཡིན་པ། །བྱ་ལོང་ནམ་མཁའི་མཐའ་ཚོལ་འདྲ་སྟེ་རྙེད་པ་མིན། །མི་རྙེད་དོན་འདི་རྙེད་ལ་སུས་ཀྱང་བཅོས་སུ་མེད། །ཤེས་བྱ་སྤྲོས་མེད་འདི་ལ་མཐའ་མ་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་སྣང་སོགས་དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་གང་ལ་དགེ་མི་དགེ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཤར་བ་དེ་ལ་ཆེད་དུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་། ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ཐེག་པ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་དང་། མ་ཡིན་དགག་ལ་སོགས་པའི་བློ་ཡི་ཆོས་ཀྱིས་ཡུལ་སྣང་ཆེད་དུ་བཀག་པ་ཙམ་གྱིས་སངས་མི་རྒྱ་བ་དང་། དེ་ལྟ་ན་སྣང་བ་དང་སྣང་ཡུལ་མ་ཕྱེད་པས་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་དྲི་བཅས་སུ་ཉེའོ་སྙམ་ན། མིན་ཏེ། དངོས་པོ་གང་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོར་དེའོ་སྙམ་པ་སོ་སྐྱེའི་ལམ་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་དབང་མེད་ཀྱང་། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པར་དེའི་རང་བཞིན་ལ་དཔྱོད་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་རྩལ་རྫོགས་པས་རྣམ་རྟོག་སྔ་མ་རང་ཡལ་རྗེས་མེད་དུ་སོང་ནས་དངོས་པོའི་སྣང་ཆ་མ་འགག་ཀྱང་། དེར་འཛིན་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཉིད་གོམས་པས། ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་དུ་དག་ནས་སྣང་སེམས་འདྲེས་པ་ནི། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་མ་ནོར་བ་སྟེ། ཀུན་བྱེད་ལས། དབང་པོ་དྲུག་ལ་ཡུལ་དྲུག་སྣང་བ་ལས། །སྡུག་བསྔལ་མཐོང་ནས་དབང་པོ་འགག་པར་བྱེད། །དེས་ནི་ཀུན་བྱེད་བྱས་པ་མི་ཆ་བས། །སྐྱེ་འགག་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་དེ་ལ་མེད། ཅེས་དང་། རིག་འཛིན་དགའ་རབ་རྡོ་རྗེས། ཤར་བའི་དུས་ན་མཉམ་ཤར་བཟང་ངན་མེད། །གྲོལ་བའི་དུས་ན་མཉམ་གྲོལ་བཟང་ངན་མེད། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཁམས་ཀྱི་དྲི་མ་བླང་དོར་གྱི་ངལ་དུབ་དང་བཅས་པས་སྦྱང་བརྩོན་ལ་མི་ལྟོས་ཤིང་། བསྲུང་བསྒོམ་སློབ་ཉམས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དམ་པོས་དཀྲིས་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་བསླབ་སྤྱོད་ལས་ཆེས་འཕགས་པ། རང་བཞིན་ཐེག་མཆོག་རྒྱལ་པོའི་དགོངས་པ་བྱ་རྩོལ་བློ་འདས་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་གྱི་ཐབས་སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛི
Chinese
因于外在所执之境为缘，故于轮回中无尽漂泊。如今，仅凭上师之窍诀，于刹那间识自本觉之空性，安住于本然之境，不作修整，不散乱，不修习，此即彻底揭示了原始佛普贤王如来之意旨精髓。如《虚空藏六法》所云：无常断之心性中，离善恶之显现，乃是离取舍之意旨，普贤王如是宣说。于无取舍之心性中，无偏袒自解脱之显现，乃是广大遍布之意旨，普贤王如是宣说。于无沉浮之心性中，大平等之意旨，乃是六识自在之意旨，普贤王如是宣说。于无畏惧之心性中，离希冀恐惧之显现，乃是本初安住具足证悟之意旨，普贤王如是宣说。又如《宝积经》所云：此无根之法性，不寻自得甚稀奇，于来去之觉性中，无有穷尽甚稀奇，于本具大之智慧中，无有对治甚稀奇。又如《普作王续》所云：往昔诸佛亦如是，未曾于自心外觅法，未曾于如是性中作修整，未曾修习于定中作分别，自心不作分别即能成就，如今安住及未来诸佛亦将由无分别平等性而成就。故而，了知心之自性本初即具之大自解脱，即是觉性。守护此觉性之流，较之他道，能更迅速成佛，故当欢喜。如是生起欢喜。
English
Caused by external perceived objects as conditions, one wanders endlessly in samsara. Now, through the guru's instructions, merely recognizing the instant of awareness's flaw, one rests in the state of suchness without alteration, without distraction, and without cultivation. This alone clearly reveals the essence of the primordial Buddha Samantabhadra's intention. As stated in the 'Six Spaces': In the mind-essence without permanence or annihilation, the appearance free from good or bad, is the intention free from acceptance or rejection, thus Samantabhadra declares. In the mind-essence without acceptance or rejection, the appearance of impartial self-liberation, is the intention of vast expanse, thus Samantabhadra declares. In the mind-essence without sinking or rising, the intention of great equanimity, is the intention of the six aggregates being relaxed, thus Samantabhadra declares. In the mind-essence without fear, the appearance free from hope or dread, is the intention of original abiding, confident realization, thus Samantabhadra declares. Furthermore, as stated in the 'Heap of Jewels': This nature of reality without a root, is wonderfully found without searching. In the awareness of going and coming, it is wonderfully without end. In the primordial great wisdom, it is wonderfully without an antidote. Furthermore, as stated in the 'All-Creating King': The Buddhas of the past also, never sought the Dharma outside their own minds, never altered what is as it is, never meditated on conceptualizing samadhi, one achieves by not conceptualizing one's own mind. Those who abide now and those who will come in the future will also achieve through non-conceptual equality. Therefore, recognizing that the nature of mind is inherently the great self-liberation, is awareness. Maintaining the continuity of this awareness is faster than other paths for forcibly attaining Buddhahood, so rejoice! Thus, joy is generated.
Chinese
執著於能詮是為以定解束縛自性的巨大障礙之理。如《獅子奮迅》中說：『以禪定修習，不見法性義，自顯之定，遠離思維方。離戲法性，等同虛空邊，於諸對境之境，無有執取念。離四邊之佛，是自明自覺，超越有無邊，是法身。』又如《大鵬金翅鳥》中說：『於無邊際而勤作，如盲鳥尋覓虛空邊，不能得。不得此義，得已誰亦不能改。此無戲論之所知，無有邊際。』如是，對於色相等六根之境，無論生起善與非善等分別念，即使並非特意執著，然如依循唯識宗的理路，僅僅以空性之無遮與非遮等心之法，刻意遮止外境之顯現，亦不能成佛。若如是，則因未能區分顯現與顯現之境，恐將落入有垢之唯識宗。然並非如此，於見到事物之第一剎那，雖無法避免如凡夫般生起『是彼』之念，然於第二剎那，以能辨析彼之自性的心及心所之力量，使先前之分別念自然消逝無痕，即使事物之顯現未曾止息，然因已習慣安住於無執之法性中，故能於生起與解脫之同時清淨，而使顯現與心識融合，此乃未曾錯謬之自性大圓滿道。如《普作王》中說：『於六根顯現六境時，見痛苦而令諸根止息，如是不知普作王所作，故於彼無有生滅之果。』又如持明噶饒多傑說：『生起之時，同時生起無有善惡，解脫之時，同時解脫無有善惡。』因此，不需以取捨之勞苦來淨治界之垢染，且遠勝於以守護、修習、學習、體驗等概念所纏縛之有漏學處，此乃自性大圓滿王之見地，是超越勤作與思維之唯一明點，與波羅蜜多道之方便行持，以及智慧之三摩地
English
The way in which clinging to what can be expressed is a formidable obscuration of one's own nature, bound by definitive understanding. As it says in 'Perfect Lion's Strength': 'By meditating on contemplation, one does not see the meaning of reality. Self-appearing samadhi is separate from the side of thought. Reality, free from elaboration, is equal to the edge of the sky. There is no grasping thought in the realm of objects of focus. The Buddha, free from the four extremes, is self-knowing awareness. The Dharmakaya transcends the extremes of existence and non-existence.' And as it says in 'Great Garuda Soaring': 'Whatever effort is made without limit, is like a blind bird seeking the edge of the sky, it is not found. This meaning that is not found, no one can change once it is found. There is no end to this knowable, free from elaboration.' Likewise, even if one does not intentionally cling to whatever thoughts of good or bad arise in the realm of the six senses, such as visual appearances, according to the reasoning of the Mind-Only school, merely blocking the appearance of objects with mental constructs such as emptiness's negation and non-affirmation will not lead to Buddhahood. If that were the case, then not distinguishing between appearance and the object of appearance would lead to the Mind-Only school with its defiled true appearances. But it is not so. Although it is unavoidable that the thought 'it is that' arises in the first moment of seeing something, like on the path of ordinary beings, in the second moment, the power of mind and mental factors that analyze its nature causes the previous thought to vanish without a trace. Even though the appearance of the object does not cease, one becomes accustomed to abiding in the nature of reality without clinging. Thus, arising and liberation are simultaneously purified, and the mixing of appearance and mind is the unmistaken path of the Great Perfection of self-nature. As it says in 'The All-Creating King': 'When the six senses perceive the six objects, seeing suffering causes the senses to cease. Thus, one does not understand what the All-Creating King has done, and there is no result of arising and ceasing.' And as Rigdzin Garab Dorje said: 'At the time of arising, there is simultaneous arising, without good or bad. At the time of liberation, there is simultaneous liberation, without good or bad.' Therefore, one does not need to rely on purification efforts accompanied by the toil of accepting and rejecting the impurities of the elements. It is far superior to the contaminated disciplines and practices entangled with the notions of guarding, meditating, learning, and experiencing. This is the view of the King of the Supreme Vehicle of Self-Nature, the single bindu beyond effort and thought, and the skillful means of the path of the perfections, and the samadhi of wisdom.