Tibetan
སོགས་དང་། དུད་འགྲོའི་འུ་དང་། འབུ་དང་། འབའ་དང་། ཝཾ་དང་། ཨཾ་ལ་སོགས་པ་དང་། མིའི་ངུ་སྒྲ་དང་། སྨྲེ་ངག མྱ་ངན་གྱི་གཏམ་སོགས་དང་། ལྷ་མིན་གྱི་རྒྱོབ་སོད་དང་། ཆོད། གཏུབས། རྡུངས། ཆོམས་སོགས་དང་། ལྷའི་གླུ་གར་སོགས་དགའ་བའི་གཏམ་གྱི་མཐར། ཤིང་སྐམ་འདུག ཆུ་མིག་སྐམ་འདུག གྲོགས་གར་སོང་། རྟ་ཤི་འདུག བ་བོར་ཐལ། ང་ལ་དྲི་ངན་པ་ཞིག་བྲོའམ། ང་ཤི་ན་ངན་འགྲོར་ལྟུང་གི། ཀྱེ་ཧུད་སོགས་རིགས་དྲུག་སོ་སོའི་སྒྲ་སྐད་དང་། འབྱུང་བ་བཞིའི་སྒྲ་དང་། འཆད་རྩོད་སོགས་ཆོས་མཐུན་གྱི་གཏམ་དང་། ཞི་ཁྲོའི་འཛབ་དབྱངས་རྡོ་རྗེའི་གླུ་དང་། དྲག་པོའི་གད་མོ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་སོགས་ཅ་ཅོའི་སྒྲ་དང་སྐད་ཀྱི་བརྗོད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་སྒྲོགས་པས་རྩལ་སྦྱངས། སེམས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་དང་བདེ་བའི་ཚོགས་ཅི་ཡོད་ཐམས་ཅད་རང་ཐད་རང་ཐད་ནས་རྒྱུད་ཐོག་ཏུ་བཀལ་ཞིང་རང་ཉམས་སུ་བླངས། དགའ་མི་དགའ་བདེ་སྡུག་ཆགས་སྡང་རྟག་མི་རྟག་སོགས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་གང་དྲན་ཚད་ཀྱི་རྟོག་ཚོགས་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་སྣ་ཚོགས་བཙན་ཐབས་སུ་སློང་བས་སྙེམས་ཐག་ཆོད་པར་བྱ། ཁྱད་པར་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་སྐྱེ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བླངས་ཏེ་ལུས་རེ་རེ་ནས་རིགས་དྲུག་རང་རང་སོ་སོའི་རྣམ་འགྱུར་དང་སྤྱོད་ལམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ། ངག་གིས་སྨྲ་བའི་སྒྲ་འདིས་ཀྱང་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་བྱས། སེམས་འདི་རིག་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་དང་དབྱེར་མེད་ཡིན་ཡང་། མ་རིག་པའི་དབང་དུ་སོང་བས་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཤིང་། དེ་ཙམ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྤྱོད་ཀྱང་དོན་མེད་ཁོ་ནར་སོང་། ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་ཚབ་ཆེ་བ་འདི་འཁོར་འདས་མ་ཕྱེད་པས་ལན། ད་ནི་རུ་ཤན་ཕྱེས་ནས་འཁོར་བར་མི་འཁྱམ་པ་ཞིག་ངེས་པར་བྱ་དགོས་བསམ་པས་སྒོ་གསུམ་ངལ་དུབ་དང་སྐྱོ་བའི་རྣམ་པར་ཤར་ཚེ་རྗེས་ཤེས་ཀྱི་རང་ངོར་བལྟ་ཞིང་ངལ་གསོ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བྱས་པས་ལུས་མེད་སྙམ་པ་དང་། ལུས་ལ་ཆགས་མེད་དང་དགག་སྒྲུབ། ཚ་གྲང་དང་ན་ཚ། བཀྲེས་སྐོམ་གྱི་གདུང་བ་སོགས་མེད་པའི་ཉམས་སྐྱེ་འདུག་ན་ལུས་འཁོར་འདས་རུ་ཤན་ཕྱེད་པའི་རྟགས་ཡིན་ལ། ངག་གི་རྟགས་བླ་མའི་གདམས་ངག་རྣམས་ལ་གོ་བ་སྐྱེས་ནས་ཚིག་དོན་ཆེད་དུ་མ་བཟུང་བར་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་རང་རྡོལ་བས་གདམས་ངག་གི་ཚིག་དོན་རྣམས་ཤེས་སླ་བ་འོང་ན་ངག་རུ་ཤན་ཕྱེད་པའི་རྟགས་དང་། སེམས་ཀྱི་རྟགས་དངས་ཤིང་གསལ་ལ་འཁྲུལ་བ་མེད་
Chinese
等等，以及畜生的叫聲，蟲子的聲音，咩咩聲，വം（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，വം，聲音），ཨཾ་（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，aṃ，聲音）等等，人的哭聲，哀嚎，悲傷的話語等等，非天（阿修羅）的叫喊聲，砍，劈，打，刺等等，以及天人的歌舞等等歡樂的話語之後，樹木乾枯了，泉眼乾枯了，朋友去哪裡了？馬死了，牛丟了，我身上有臭味嗎？我死了會墮入惡道嗎？唉呀等等，六道各自的聲音，四大元素的聲音，講經辯論等等符合佛法的話語，寂靜和忿怒的咒語聲，金剛歌，猛烈的笑聲 ཧཱུྃ་（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，hūṃ，種子字），ཧཱུྃ་（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，hūṃ，種子字），ཕཊ་（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，phaṭ，摧伏），ཕཊ་（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，phaṭ，摧伏）等等嘈雜的聲音和語言的各種表達，通過發出這些聲音來練習。心中將它們各自的痛苦和快樂的集合，所有的一切，從各自的方向轉移到自己的相續中，並親自體驗。快樂不快樂，幸福痛苦，貪戀憎恨，恆常無常等等，無論想到什麼善與不善，都強行激發各種擴展和收縮的念頭，使之徹底疲憊。特別是從無始輪迴以來，經歷了無數次的轉世，從每一個身體中，六道各自體驗了各自的形態和行為的痛苦，這是不可思議的。用語言說話的聲音也成了二元對立的因緣。這個心如果認識到，就與佛陀的心沒有分別，但是由於受到無明的支配，所以在輪迴中流浪，即使經歷了這麼多痛苦的因果，也完全沒有意義。如此嚴重的錯誤是由於沒有區分輪迴和涅槃造成的。現在必須區分開來，下定決心不再在輪迴中流浪，當三門（身語意）顯現出疲憊和厭倦的狀態時，就觀看覺知（後知）的自性，並休息。像這樣反覆練習，如果產生了沒有身體的感覺，以及對身體沒有執著，沒有肯定和否定，沒有冷熱和疾病，沒有飢渴的痛苦等等的體驗，那就是身體區分了輪迴和涅槃的徵兆。語言的徵兆是對上師的教言產生了理解，不特意執著於詞句的意義，而是自發地產生由禪修而生的智慧，從而容易理解教言的詞句意義，那就是語言區分了輪迴和涅槃的徵兆。心的徵兆是清澈明亮，沒有迷惑
English
Etc., and the sounds of animals, the sounds of insects, bleating, vaṃ (Tibetan, Devanagari, vaṃ, sound), aṃ (Tibetan, Devanagari, aṃ, sound), etc., the sound of human crying, wailing, words of sorrow, etc., the shouting of Asuras, chopping, splitting, hitting, stabbing, etc., and the songs and dances of gods, etc., after words of joy, the trees are withered, the springs are dried up, where did the friends go? The horse is dead, the cow is lost, do I smell bad? If I die, will I fall into the lower realms? Alas, etc., the sounds of each of the six realms, the sounds of the four elements, Dharma-related words such as teaching and debate, peaceful and wrathful mantra sounds, vajra songs, fierce laughter hūṃ (Tibetan, Devanagari, hūṃ, seed syllable), hūṃ (Tibetan, Devanagari, hūṃ, seed syllable), phaṭ (Tibetan, Devanagari, phaṭ, subduing), phaṭ (Tibetan, Devanagari, phaṭ, subduing), etc., various expressions of noisy sounds and speech, practice by uttering these sounds. In the mind, transfer all the collections of suffering and happiness of each of them from their respective directions onto your own continuum and personally experience them. Happiness and unhappiness, pleasure and pain, attachment and hatred, permanence and impermanence, etc., whatever good or bad thoughts arise, forcibly arouse various expanding and contracting thoughts, making them thoroughly exhausted. In particular, from beginningless samsara, having taken countless rebirths, from each and every body, the six realms each experienced the suffering of their respective forms and behaviors, which is inconceivable. The sound of speaking with the tongue also became a cause and condition for dualistic clinging. If this mind is recognized, it is no different from the mind of the Buddha, but because it is dominated by ignorance, it wanders in samsara, and even though it experiences so much suffering as cause and effect, it is completely meaningless. This extremely serious mistake is due to not distinguishing between samsara and nirvana. Now it is necessary to distinguish them and resolve not to wander in samsara again. When the three doors (body, speech, and mind) show signs of fatigue and weariness, look at the nature of awareness (subsequent awareness) and rest. By doing this repeatedly, if the feeling of having no body arises, and there is no attachment to the body, no affirmation and negation, no heat and cold, no suffering of hunger and thirst, etc., then that is a sign that the body has distinguished between samsara and nirvana. The sign of speech is that understanding arises from the guru's instructions, without deliberately clinging to the meaning of the words, and wisdom arising from meditation spontaneously arises, making it easy to understand the meaning of the guru's instructions, that is a sign that speech has distinguished between samsara and nirvana. The sign of mind is that it is clear and bright, without confusion.