Tibetan
་གཉེན་པོས་གཅུན་མི་དགོས་ཤིང་། སེམས་སྡེ་ལྟར་རྒྱས་མི་འདེབས། ཀློང་སྡེ་ལྟར་དབྱིངས་ལ་མི་གཏོད་པར་མན་ངག་སྡེ་པའི་རང་བབས་དམིགས་བསམ་ལས་འདས་པའི་མྱོང་ཐོག་ཏུ་ལ་བཟླ་ཞིང་། དེར་གོམས་པ་ན་རིག་པ་སྦྱང་བསྒྲོད་མེད་པའི་ས་ལ་དཔལ་ཡོན་མ་ལུས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་གཅིག་བཟླུམས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུ་དང་། སྔགས་ཕྱི་ནང་གི་བསྐྱེད་རྫོགས་རྩོལ་སྒྲུབ་གྱིས་ས་ལམ་སྒོས་སུ་སྦྱང་བརྩོན་མི་དགོས་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། མ་བསྒྱུར་མ་སྦྱངས་རིག་པ་ལྷུན་རྫོགས་པ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚེ། སྤྱིར་ཐུན་མོང་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། བསམ་གཏན་གྱི་གེགས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ངོས་བཟུང་སྟེ། དེ་སྤོང་བྱེད་གྱི་གཉེན་པོ་བརྟེན་དགོས་པས། དེ་ཡང་རྒྱལ་སྲས་མ་ཕམ་པས། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང་། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །དེ་དག་ཉེས་པ་ལྔ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པས་གེགས་དང་། དེ་སྤོང་འདུ་བྱེད་རྣམ་པ་བརྒྱད། །གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང་། །བྱིང་དང་རྒོད་དང་རྟོག་པ་དང་། །དེ་སྤང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང་། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འདུག་པའོ། །ཞེས་པས་གཉེན་པོ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་མཉམ་པར་བཞག་ཚེ་རྣམ་རྟོག་སྔར་ལས་མང་དུ་སོང་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཧ་ཕྱད་དེ་བ་ལ་རེས་གནས་རེས་མི་གནས་པ་དང་། གནས་ཀྱང་གཏིིང་ན་ཡིད་བྱེད་ཕྲ་མོ་མི་ཁེག་པ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་གསུམ་ཀ་གནས་པར་རྩོམ་པའི་ལྟས་ཡིན། རྟོག་པ་འཕྲོ་བ་བཀག་པས་མི་ཁེག་ཏེ། མཐའ་མེད་དུ་སྤྲོས་ནས་ཨར་ལ་གཏད་པས་མཐུ་རྡུགས་པའམ། དྲན་ཤེས་ཡེངས་མེད་ཀྱིས་འཕྲོ་བ་རྒྱུན་ཆད་ནས་གནས་པའི་རང་སོ་ཟིན་པ་ཞིག་འོང་བ་ན་དེའི་ངང་ལ་འཇོག་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རྫིང་ལས་འཕུར་བའི་བྱ་རོག་བཞིན། །བསྐོར་ཞིང་བསྐོར་ཞིང་སླར་ཡང་དེ་རུ་འབབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཡང་བྱིང་ན་རླུང་རོ་བསལ། ལུས་གནད་སྒྲིམ་ཞིང་ལྟ་སྟངས་གཟེངས་བསྟོད། ཤེས་པ་ངར་བཏགས་ཤིང་རིག་པ་ཧུར་བཏོན་པས་གསེང། རྒོད་ན་ལུས་གནད་ལྷོད་ཅིང་ལྟ་སྟངས་དམད། སེམས་རིག་གློད་ལ་རང་བབས་སུ་འཇོག་པས་དབབ། ལྟངས་ན་ཞི་ལྷག་སོ་སོར་རྩལ་སྦྱངས་ཤིང་། སྐབས་རེར་ནམ་མཁའ་སྤྲིན་མེད་དངས་པའི་ཚེ། ཉི་མ་ལ་རྒྱབ་ཕྱོགས་པས་ནམ་མཁའི་མཐོངས་སུ་ལྟ་སྟངས་གཅུན་ནས་བལྟས་པས། དཔེ་ཕྱིའི་ནམ་མཁའ་སྟོང་མདངས་ཀྱི་སྒོ་ཕྱེ
Chinese
不需要用对治来调伏，不像心部那样广为发展，不像界部那样投入于法界，而是在诀窍部的自性中，超越了观想的体验中反复练习。如果习惯了，在觉性不需勤奋修习之地，一切功德自然成就的智慧自性中，融为一体而圆满，因此不需要菩萨的十地，以及内外密咒的生圆次第的勤奋修习。如《普贤密意根本续》所说：“不需改变，不需修习，觉性自然圆满。” 像这样修持道的时候，总的来说，共同需要了解的是，必须认识到禅定的障碍并加以避免，因此需要依靠对治。对此，玛帕玛大菩萨说：“懒惰和诀窍，遗忘和沉没、掉举，不作和作意，这些是五种过失。”这是障碍。以及，避免这些的八种作意：“安住和安住于此，原因和结果本身。不忘记所缘，沉没和掉举、分别念，以及避免这些的作意，寂止时如实安住。”如是宣说了对治。也就是说，在入定的时候，如果分别念比以前更多，或者一会儿安住一会儿不安住，或者安住的时候，深处有一种微细的作意无法控制，这三种都是试图安住的征兆。如果阻止分别念的散乱，就无法控制，因为无边地扩展并交付于“阿”，力量就会减弱。或者，以不散乱的忆念和正知，使散乱的延续中断，从而把握安住的自性，就在那种状态中安住。如经中所说：“就像从水池中飞起的乌鸦，盘旋又盘旋，最终仍落回那里。” 同样，沉没时，排除浊气，身体正直，目光上扬，使觉知锐利，使觉性专注，从而提升。掉举时，身体放松，目光下垂，放松心识，安住于自性，从而降伏。观看时，分别修习止观，有时在无云晴空中，背对太阳，收摄目光，观看天空的广阔，例如打开外观虚空空明的门。
English
There is no need to subdue with antidotes, not to develop extensively like the Mind Series, not to cast into the expanse like the Space Series, but to practice repeatedly in the experience beyond the object of focus and thought in the natural state of the Instruction Series. When one is accustomed to this, in the ground where awareness does not need to be cultivated, in the nature of wisdom where all glories are spontaneously accomplished, one is perfected in a single integration. Therefore, there is no need to cultivate the ten Bodhisattva grounds and the generation and completion stages of outer and inner mantras separately. As stated in the Kunjed Gyalpo Tantra: "Without transforming, without cultivating, awareness is spontaneously perfect." When practicing the path in this way, in general, what needs to be known in common is that one must identify and avoid the obstacles to meditation, and therefore one must rely on the antidote. Regarding this, the prince Mapampa said: "Laziness and instructions, forgetfulness, sinking, and agitation, non-application and application, these are the five faults." These are obstacles. And, the eight applications that avoid these: "Abiding and abiding in it, cause and effect itself. Not forgetting the object of focus, sinking and agitation, conceptual thought, and the application that avoids these, abiding naturally in peace." Thus, the antidote is taught. That is, when one is in equipoise, if conceptual thoughts increase more than before, or if one abides and does not abide alternately, or if even when one abides, there is a subtle mental activity deep inside that cannot be controlled, these three are signs of attempting to abide. If one blocks the scattering of thoughts, one cannot control it, because by expanding limitlessly and entrusting it to "Ar," the power diminishes. Or, by uninterrupted mindfulness and awareness, the continuation of scattering is cut off, and thus one grasps the self-nature of abiding, and one abides in that state. As it is said: "Just like a crow that flies up from a pond, circling and circling, it returns there again." Also, when sinking, expel stale air, straighten the body, raise the gaze, sharpen awareness, and focus the mind, thereby elevating. When agitated, relax the body, lower the gaze, loosen the mind, and abide in the natural state, thereby subduing. When viewing, cultivate shamatha and vipashyana separately, and sometimes when the sky is clear and cloudless, with one's back to the sun, restrain the gaze and look at the expanse of the sky, for example, opening the door of the empty clarity of the outer sky.