Tibetan
དག་གི་གནས་ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བསྟན་ནས་དབང་པོ་རྣོན་པོ་བསྒོམ་དུ་མེད་ཀྱང་ལ་བཟླ་བས་གྲོལ་བ་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་ལམ་ཟབ་མོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་གནད་རྣམས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་ལུགས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་མ་ནོར་བར་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་ཅེས་ན་སྤར་ཏེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ལ་ངོ་སྤྲོད་དང་། རྩལ་སྦྱོང་གཉིས་སུ་མ་འདུས་པ་མེད་ཀྱང་། ཁྲིད་ཚུལ་བཞིར་དབྱེ་ན་བདེ་བས། རྒྱུ་མཚན། གཏན་འབེབས། ངོ་སྤྲོད། རྩལ་སྦྱོང་ངོ། །དང་པོ་ངེས་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་དངོས་གཞི་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཟབ་གསལ་དང་སྣང་སྟོང་སོགས་གཅིག་ལ་གཅིག་འབྲེལ་གྱི་ཚིག་ཙམ་ལ་ལྟ་སྒོམ་དུ་ཡིད་བརྟེན་འཆའ་བ་ལྷ་ཁང་མཐོང་ཡང་རྟེན་གསུམ་མ་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་གཞི་ཡིན་ལ་དངོས་མ་ཡིན་པ་དང་། མུ་བཞིའམ་མཐའ་བརྒྱད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་གོ་ཡང་མྱོང་ཐོག་ཏུ་མ་ཆགས་པའི་པྲ་ཡས་པ་རྟེན་གསུམ་མཐོང་ཡང་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པ་ལྟ་བུ་དངོས་ཡིན་ལ་གཞི་མ་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས་ཡིད་དཔྱོད་ཙམ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ལས་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཅར་ཕོག་ཏུ་ངོ་མ་འཕྲོད་པས་འཆི་ཁར་ཐ་མལ་དུ་ལུས་པ་ལྷ་ཁང་དང་རྟེན་གསུམ་གང་ཡང་མ་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་དངོས་གཞི་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར། འདིར་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་བླ་ན་མེད་པའི་ཐེག་པ་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་བཟང་། ལྟ་སྒོམ་ཡིན་སྙམ་ལ་རགས་མ་ལས་པར་རང་གྲོལ་མངོན་སུམ་པར་སྟོན་པས་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་གནས་ཚུལ་ཇི་བཞིན་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་དང་འདྲ་བ་དངོས་དང་གཞི་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་འདི་ནི་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གཞི་བླ་ན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཀློང་ཆེན་ནམ་མཁའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གསུངས་སོ།། གནས་ལུགས་གཏན་ལ་འབེབས་པ། རྟོག་པ་རྩད་བཅད་པ། གཉིས་པ་གནས་ལུགས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ། འདས་རྗེས་དོན་ཁྲིད་ལས། དང་པོ་རྟོག་པ་རྩད་བཅད། བར་དུ་སེམས་ཀྱི་མཚང་བཙལ། དེ་ནས་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ལ་བརྟགས། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གསུམ་ལས། དང་པོ་རྟོག་པ་རྩད་བཅད་པ་ནི། ཐོག་མར་བདེ་སྡུག་གི་མྱོང་རྟོག་མཁན་དགག་སྒྲུབ་ལེགས་ཉེས་ཀྱི་བྱེད་པོ་དེ་སུ་ཞིག འཁྲུལ་ནས་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་བརྒྱུད་མར་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཤིང་། གྲོལ་ནས་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པའི་བྱེད་པོ་དེ་གང་ཡིན། སྒོ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པས་སམ་ཐ་དད་དུ། སུས་བྱེད་པ་སོགས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་
Chinese
如是开示离戏之实相，纵然根器利者无需修习，然依诀即能解脱，此乃妥噶深道之要，以寂止与胜观双运之方式，令实相离戏之义无谬而如实生起，即为增上，令于相续中生起，虽无不摄于介绍与勤修二者之中，然若分四种引导方式则易于理解：即理由、决定、介绍、勤修。初，以定义之门，成为真实基础之理由是：深明与显空等，仅于一者关联之词句上，即于见修生起信赖，犹如见到寺庙却未见三所依，是为基础而非真实。远离四句或八边之戏论，虽以分别能理解，然未于体验上稳固，如普拉亚斯，犹如见到三所依，然未善立宗义。以及，诸法皆无自性，仅以分别念作为道用，然未于无自性之体性当下照见，故临终时仍如凡夫，犹如寺庙与三所依皆未见，如是并非二者皆非之宗派。于此，金刚藏无上乘，自性大圆满之妙意，不执著于粗略之见修，而显现自解脱，如实安立所依与能依之状态，犹如真实与基础二者皆是，此乃以果为道，是诸佛道之无上真实，为龙钦虚空瑜伽者所说。 安立实相。 断除分别。 二、安立实相。于断证顿入诀中云：初断除分别，中寻觅心之漏洞，其后观察生处、住处、去处三者。如是所说之三者中，初、断除分别者：首先，感受苦乐之体验者，取舍善恶之作者是谁？迷乱而于前后世世代代中流转轮回者是谁？解脱而能成佛之作者又是谁？身语意三者一体聚集而作，抑或各自而作？由谁而作等，应作观察与分析。
English
Thus, the reality of non-duality is shown. Although those with sharp faculties do not need to meditate, liberation can be attained through mere recitation. This is the essence of the profound path of Trekchö, which, through the union of calm abiding and insight, correctly and accurately generates the meaning of the reality free from elaboration. This is enhancement, causing it to arise in the mindstream. Although there is nothing that is not included in the two, introduction and practice, it is easier to understand if divided into four types of guidance: namely, reason, determination, introduction, and practice. First, the reason for being the actual basis from the perspective of definition is: relying on words that are interconnected, such as profound clarity and appearance-emptiness, as view and meditation, is like seeing a temple but not seeing the three supports, which is a basis but not the real thing. Being free from the elaboration of the four extremes or eight limits, although understood by discernment, is not established in experience, like a Prayasa, like seeing the three supports but not establishing the characteristics. And, taking the mere thought that all phenomena are without inherent existence as the path, without directly recognizing the essence of non-inherent existence, one remains ordinary at the time of death, like not seeing either the temple or the three supports, like a philosophical extreme that is neither of the two. Here, the excellent intention of the Vajra Essence Unsurpassed Vehicle, the Great Perfection of Natural Perfection, without clinging to the coarse view and meditation, directly reveals self-liberation, and establishes the state of the support and the supported as they are, like both the real and the basis. This is taking the result as the path, the unsurpassed reality of all the Buddha's paths, as said by Longchen Namkhai Naljor. Establishing the Reality. Cutting off Thoughts. Second, establishing the reality. In the Sudden Entry Instructions of Cutting Through, it says: First, cut off thoughts; in the middle, look for the flaws in the mind; then, examine the three places of origin, dwelling, and going. Among the three as stated, first, cutting off thoughts: Initially, who is the experiencer of pleasure and pain, the actor of acceptance and rejection, good and bad? Who is the one who wanders in samsara through past and future lives due to delusion? Who is the actor who attains Buddhahood through liberation? Do the three doors gather together as one, or are they separate? By whom is it done? One should investigate and analyze such things.
Tibetan
པས་ཀུན་གྱི་གཙོ་བོ་རྩ་བ་སེམས་རྟོག་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རྩར་ཆོད་པ་ནི་རྐུན་པོ་ངོས་ཟིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཀློང་གསལ་ལས། ཉག་གཅིག་འཁོར་འདས་ཀུན་གྱི་གཞི། ཞེས་དང་། གསང་བའི་སྙིང་པོ་ལས། གཞི་རྩ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ནི། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ་དོ་ཧ་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཏེ། གང་ལས་སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་འགྲོ་བ། སོགས་གསུངས་པ་དང་དགོངས་པ་གཅིག་གོ ། སེམས་ཀྱི་མཚང་བཙལ་བ། གཉིས་པ་སེམས་ཀྱི་མཚང་བཙལ་བ་ནི། སེམས་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་ལུས་དང་ངག ང་ཁྱོད་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་སེམས་དང་གསུམ་པོ་འདི་ཡང་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་ལུས་ངག་བཞིན་སེམས་ཀྱང་མཐོང་ཐོས་སུ་འགྱུར་དགོས། ཡང་ན་སེམས་བཞིན་ལུས་ངག་ཀྱང་མཐོང་ཐོས་སུ་མི་རུང་མོད། དེ་མིན་ཐ་དད་ན་སྒོ་གསུམ་གྱི་བདེ་སྡུག་སོགས་གཅིག་དོན་དེ་ཅི་ཡིན། ཞེས་བརྟགས་ནས་ལུས་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད། ངག་བརྗོད་མེད་རང་ཡལ། སེམས་བྱ་ལམ་རྗེས་མེད་དུ་སོང་རྗེས་སུ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་མཚོན། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་སྐྱེ་འགག་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་རྟག་ཆད་སོགས་སོ་སོར་བརྟགས་པས་ཐམས་ཅད་བློ་ལས་འདས་ཤིང་སེམས་ཀྱིས་བཟོས་པ་ལས་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་མཚང་བརྡོལ་ཞིང་། ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཕྱོགས་སུའང་མ་ལྷུང་བའི་ཤེས་རིག་གསལ་དངས། ཇི་བཞིན་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཉིད། འཁྲུལ་དང་གྲོལ་བའི་མཚན་མ་ཀ་ནས་དག་པར་ཤེས་པ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཐོག་མ་ཉིད་ཀྱི་ཀ་དག་ལ། །འཁྲུལ་ཞེས་ཙམ་དུ་བརྗོད་དུ་མེད། །དེ་བཞིན་མ་འཁྲུལ་བ་ཡང་ཅི། །དེ་ཕྱིར་འཁྲུལ་བ་གདོད་ནས་དག གསུངས་པ་ལྟར་རོ།། བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་བརྟག་པ། གསུམ་པ་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་བརྟག་པ་ནི། དེ་ལྟར་དོན་མེད་ལ་ང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་སེམས་འདིའི་ཡུལ་དང་བྱ་བྱེད་མ་གྲུབ་ཅིང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཙམ་རྟོགས་ཀྱང་། ད་དུང་རང་ལ་རང་གིས་བལྟ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་རིག་གི་ངོ་བོ་འདི་དང་པོ་གང་ནས་ཇི་ལྟར་བྱུང་། བར་དུ་གང་ན་ཇི་ལྟར་གནས། མཐར་གང་དུ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་ཞིང་འགག ཅེས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས་དེ་རྣམས་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་ཅིང་། ལྟ་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་སླེབ་ཚེ་བལྟ་བྱའི་ཡུལ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་རྩ་བྲལ་དུ་དག ལྟ་བྱེད་ཀྱི་རིག་པ་འདི་ཞེས་མཚོན་དུ་མེད་པ། སོ་སོ་རང་རིག་གི་ངོ་བོ་གདོད་ནས་དག་ཅིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་རང་ཤར། དེའི་དུས་སུ་འགྲོ་བའམ་གནས་པ་གང་ཡིན། དེའི་ངོ་
Chinese
因此，确定一切之主、根本是心念，就像认出盗贼一样。《虚空光明》中说：“唯一者，轮回涅槃一切之基。”《秘密藏续》中说：“无有基根之心性，乃一切法之根本。”同样，《多哈》中也说：“唯一心性乃一切之种子，从中产生轮回与寂灭。”等等，意义相同。 寻找心的漏洞。 第二，寻找心的漏洞：与心相关的身体和语言，以及执着于你我的心，这三者是一还是他异？若是一，则如身体和语言一样，心也应能被见闻；或者如心一样，身体和语言也不应能被见闻。若非如此，而是他异，那么三门（身语意）的苦乐等同一作用是什么？这样考察后，身体是不可分割的微尘，语言是无言自灭，心如飞鸟无迹可寻，之后，一和异都无法成立。以比喻来说，对境和有境、生灭、有无、是与非、常断等分别考察，一切都超出了思维，除了心所造之外，没有独立成立的漏洞被揭示出来。什么也不是，也不落于任何一方的明澈觉性，超越了如实言说的境地。了知迷惑和解脱的标志从一开始就是清净的。如《珍珠鬘》中所说：“于初始之本净，不可仅言为迷乱，如是无迷乱又是何？是故迷乱本初净。” 考察生处、住处、去处三者。 第三，考察生处、住处、去处三者：如是，即使仅仅了知这无意义且执着于我之心的对境和作用未成立且无自性，但仍然以自己观察自己的方式，这个心识的体性最初从何处如何产生？中间在何处如何存在？最终往何处如何去并灭亡？这样考察和分析，这些在任何地方都未成立。当观察者的对治出现时，被观察的对境自性空性，连根拔除。这个观察者的觉性，无法指明，各自自明的体性，从一开始就是清净且任运成就的智慧中自然显现。那时，去往或存在于何处？它的体性
English
Therefore, determining that the chief of all, the root, is only mind-thought, is like recognizing a thief. As the "Luminous Expanse" says: "The single one, the basis of all samsara and nirvana." And the "Secret Essence Tantra" says: "The mind-essence without a basis or root, is the root of all phenomena." Similarly, the "Doha" also says: "The single mind-essence is the seed of all; from which arise existence and passing beyond sorrow." And so forth, the meaning is the same. Searching for the flaws of the mind. Second, searching for the flaws of the mind: The body and speech related to the mind, and the mind that grasps at "I" and "you," are these three one or different? If one, then like body and speech, the mind should also be seen and heard. Or, like the mind, the body and speech should not be seen and heard. If they are different, then what is the single function of the three doors (body, speech, and mind) such as pleasure and pain? Having investigated thus, the body is indivisible particles, speech vanishes without utterance, and the mind, like a bird, goes without leaving a trace. Afterwards, neither one nor different is established. By way of example, by examining objects and subjects, arising and ceasing, existence and non-existence, being and non-being, permanence and annihilation, separately, all are beyond the intellect, and the flaws are revealed that nothing is established apart from what is made by the mind. It is nothing at all, and the clear awareness that does not fall to any side, is beyond the realm of accurate expression. Knowing that the signs of delusion and liberation are pure from the beginning. As the "String of Pearls" says: "In the primordially pure original purity, it cannot merely be said to be delusion. Likewise, what is non-delusion? Therefore, delusion is primordially pure." Examining the three sources, abodes, and destinations. Third, examining the three sources, abodes, and destinations: Thus, even if one only realizes that the object and function of this meaningless mind that grasps at "I" are not established and without self-nature, still, in the manner of looking at oneself with oneself, from where and how did this essence of mind-awareness first arise? In the middle, where and how does it abide? Finally, where and how does it go and cease? Having investigated and analyzed thus, none of these are established anywhere. When the antidote of the observer arrives, the self-nature of the observed object is emptiness, eradicated from the root. This awareness of the observer, which cannot be pointed out, the nature of self-knowing, naturally arises as primordial purity and spontaneously accomplished wisdom. At that time, where is the going or abiding? Its nature