Tibetan
ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་གྱི་ལྷག་མ་དང་བྲལ་བ་ནི་མིན་ལ། དབུ་མ་པ་རྣམས་ ནི་དེ་དག་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དྲི་མེད་འོད་ལས། རྒྱུ་ འདིས་སངས་རྒྱས་པ་བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱི་གང་ཟག་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ གང་ཟག་མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པ་སངས་རྒྱས་སོ། །དོན་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ས་ལ་སོགས་པའི་ཟད་ པར་བསྒོམ་པ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་ཏིང་ངེ་ 1-347 འཛིན་དང་། དབུ་མ་པ་རྣམས་ལ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་འགྱུར་བ་མེད་ཅིང་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ་པ་སྟེ་དེ་ ལྟར་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའོ། ། རྒྱུ་དེས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པའི་དབང་གི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་བསྟན་པ་ ནི། བྱེ་བྲག་དུ་སྨྲ་བ་དང་། མདོ་སྡེ་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་དང་། དབུ་མ་པའོ། །དེ་རྣམས་ ལས་བྱེ་བྲག་དུ་སྨྲ་བ་ནི་ཆ་ཤས་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བསྟན་ བཅོས་སོ། །མདོ་སྡེ་པ་ནི། དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་ སྤྱོད་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་སོ། །དབུ་མ་པ་ ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཏེ་རིང་ བའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་དང་། ཉེ་བའི་སྐལ་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གྱི་ བསམ་པའི་དབང་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུངས་སོ། །ཞེས་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་། མདོ་སྡེ་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་ པའོ། །དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྷག་མ་དང་བྲལ་བ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ སྟེ། མཚན་བརྗོད་དུ། ལྷག་མ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཞིང་། །ནམ་མཁའི་ལམ་ལ་རབ་གནས་ པ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་པས། བཀའ་ཐ་མ་འཁོར་བཅས་དབུ་མར་གྲུབ་པོ། ། དེ་ལྟ་མིན་ན་གཞུང་བཀའ་ཐ་མ་དང་བྱམས་ཆོས་ལྔ་སོགས་དང་གང་ཟག་འཕགས་པ་ ཐོགས་མེད་སོགས་ཆོས་ཅན། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་སྨྲ་བ་དང་སྒོམ་པ་ཡིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ བདག་མེད་མ་ཡིན་པ་ནས་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའི་མྱང་འདས་ཡིན་གྱི། ལྷག་མ་དང་བྲལ་ བའི་མྱང་འདས་མི་སྟོན་པའི་གཞུང་དང་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ། སེམས་ཙམ་པའི་གཞུང་ དང་གང་ཟག་ཡིན་པས་སོ། །ཡང་དབུ་མའི་གཞུང་དང་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ། ཐལ་བ་ ལས་ཟློག་པ་ཡིན་པས་སོ། །ཞེས་པ་སོ་སོར་སྦྱར་རོ། ། 1-348 སྐབས་འདིའི་ལྷག་མ་ནི་གཟུགས་སྐུ་ལ་མི་བཞག་གི་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ལ་བྱའོ། །ཐ་མ་ འཁོར་བཅས་སེམས་ཙམ་ཡིན་ན། འདིའི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་ས་ལམ་རྣམས་དང་རྡོ་རྗེའི་ གནས་བདུན་སོགས་སེམས་ཙམ་ཁོ་ན་རུ་འགྱུར་རོ། ། ཡང་སེམས་ཙམ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་ས་ལམ་དང་རྡོ་རྗེའི་གནས་ བདུན་སོགས
Chinese
并非超越了苦难但未脱离残余，中观派则与此相反。如圣观世音之无垢光中所说：‘以此因，对于那些认为四种成佛者具有习气力之人，修习人无常即成佛；对于那些认为事物真实存在之人，修习地等之灭尽；对于那些认为唯识之人，修习唯识之三摩地；对于中观派之人，修习如梦般不变且具有智慧，如此即是人无我和法无我。’ 因此，如来根据众生的意乐而宣说佛法，即有：说一切有部、经部、瑜伽行派和中观派。其中，说一切有部是使有分之众生得以明晰的论典；经部是使义理得以明晰的论典；瑜伽行派是使唯识得以明晰的论典；中观派是使胜义谛得以明晰的论典，为了具有长远根基和具有临近根基的众生之心，世尊如是宣说。’如是，说一切有部、经部和瑜伽行派是具有残余的涅槃。中观派则是脱离残余、不住涅槃。如《称名经》中所说：‘完全从一切残余中解脱，安住于虚空之道。’因此，最后的教诲及其眷属皆成立为中观。 若非如此，则最后的教诲和慈氏五论等，以及圣者无著等，应成为只说和修习人无我，而非法无我，应成为具有残余的涅槃，而非脱离残余的涅槃之论典和补特伽罗。因为是唯识宗的论典和补特伽罗之故。反之，也应成为中观宗的论典和补特伽罗，因为与前者相反之故。如是分别对应。 此处的‘残余’并非指色身，而是指断证功德。若最后的教诲及其眷属是唯识宗，则此处的所诠释之主要内容，如地道等和金刚七处等，将全部变成唯识宗。 又，不应成为唯识宗，因为你所诠释的主要内容，如地道和金刚七处等。
English
It is not transcending suffering but not being separated from residue, while the Madhyamikas are the opposite of these. As it is said in the Immaculate Light of Arya Avalokiteshvara: 'By this cause, for those who say that the four Buddhas have the power of habit, meditating on the impermanence of the person is Buddhahood; for those who say that things truly exist, meditating on the exhaustion of earth and so on; for those who say that it is only consciousness, the samadhi of only consciousness; for the Madhyamikas, meditating on wisdom that is like a dream and unchanging, thus it is selflessness of person and selflessness of phenomena.' Therefore, the Tathagata taught the Dharma according to the thoughts of sentient beings, namely: the Vaibhashikas, the Sutrantikas, the Yogacharas, and the Madhyamikas. Among them, the Vaibhashikas are the treatises that make the sentient beings with parts very clear; the Sutrantikas are the treatises that make the meaning very clear; the Yogacharas are the treatises that make only consciousness very clear; the Madhyamikas are the treatises that make the ultimate truth itself very clear, for the sake of the minds of sentient beings who have long-term fortune and those who have near-term fortune, the Bhagavan spoke. Thus, the Vaibhashikas, the Sutrantikas, and the Yogacharas are nirvana with residue. The Madhyamikas are nirvana without residue, non-abiding. As it is said in the 'Nomenclature': 'Completely liberated from all residues, abiding in the path of space.' Therefore, the final teaching and its retinue are established as Madhyamika. If not, then the final teaching and the Five Treatises of Maitreya, etc., and the person Arya Asanga, etc., should be those who only speak and meditate on the selflessness of the person, but not the selflessness of phenomena, and should be nirvana with residue, but not the treatises and individuals who teach nirvana without residue. Because they are the treatises and individuals of the Mind-Only school. Conversely, they should also be the treatises and individuals of the Madhyamika school, because they are the opposite of the former. These are applied separately. The 'residue' here does not refer to the physical body, but to the qualities of abandonment and realization. If the final teaching and its retinue are Mind-Only, then the main content of what is expressed here, such as the bhumis and paths, and the seven vajra places, etc., will all become Mind-Only. Also, it should not be Mind-Only, because the main content of what you express, such as the bhumis and paths, and the seven vajra places, etc. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་རེ་རེ་ནས་སེམས་ཙམ་གྱིར་མི་རུང་བས་སོ། །ལམ་སེམས་ཙམ་གྱི་ལམ་ལ་ཕྱིན་ ནས་འབྲས་བུ་དབུ་མའི་སར་སླེབ་པ་འགལ་ཏེ་ཤར་ལ་ཕྱིན་པའི་ནུབ་བཞིན་ནོ། །དབུ་མ་པ་ ལ་བྱམས་ཆོས་ལས་གསུངས་པའི་ས་ལམ་དང་། འབྲས་བུ་ལས་ལྷག་པ་ཅི་ཡོད་འདིའི་བྱང་ ཆེན་ལ་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ལྷག་མ་རི་བོང་གི་རྭ་དང་མཚུངས་པས་ཇི་ལྟར་སེམས་ཙམ་གྱིར་ འགྱུར་ལེགས་པར་སོམས་ཤིག ངེད་ནི་སྟོན་པ་དང་བྱམས་པ་དང་འཇམ་དཔལ་དང་། སྤྱན་རས་གཟིགས་ལ་དཔང་དུ་བྱེད་པས་འདི་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་བཞག་ལ་མི་བརྩིའོ། ། དིང་སང་མཁས་པར་གྲགས་པ་ཕལ། དབུ་སེམས་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་པར། །བདེན་གཉིས་ ཚུལ་ལ་རྨོངས་གྱུར་ནས། །ཡིན་ལུགས་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་རྒོལ། །ལོག་རྟོག་མུན་པ་གསལ་ བའི་ཕྱིར། །བདག་གིས་གྲུབ་མཐའི་ཁྱད་པར་བཤད། །ཅེས་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ལྟ་བ་བཀའ་བར་པའི་སྣང་མེད་དབུ་མའི་ལུགས་ལས་ལྷག་པ་མེད་དེ། ཆོས་ རྗེ་པས་སྡོམ་གསུམ་རབ་དབྱེར། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དང་གསང་སྔགས་ལ། །ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་ གསུངས་པ་མེད། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ལས། །ལྷག་པའི་ལྟ་བ་ཡོད་ན་ནི། །ལྟ་དེ་ སྤྲོས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་པས་སོ་ཞེ་ན། འཇམ་དཔལ་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ། འདྲེན་ པའི་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག །བཅོམ་ལྡན་ངེས་པར་གསུངས་ལགས་ན། །རྒྱུ་འབྲས་ལྷུན་གྲུབ་ ཏུ་སྤྱོད་ཅིང་། །སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་མི་འཚོལ་བའི། །ངེས་པའི་ཐེག་པ་ཅིས་མ་གསུངས། ། ཞེས་ཞུས་པའི་ལན་དུ་སྟོན་པས། རྒྱུ་ལ་མོས་པ་རྒྱུ་ཆོས་ཀྱི། །འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར་བྱས་ 1-349 ནས། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ཉེ་ལམ་ཞིག །མ་འོངས་དུས་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འདི་ སློབ་དཔོན་ཛྙཱ་ན་ཤྲཱིས་སྔགས་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་སེལ་བར་གསང་བ་ལུང་བསྟན་པའི་མདོ་ ཡིན་ཞེས་ཏེ། འདིས་བཀའ་བར་པ་མན་གྱི་མདོ་ནི་འབྲས་བུ་ཐོབ་དུས་རིང་བ་དང་ཐོབ་བྱའི་ སངས་རྒྱས་རང་ལ་མེད་པར་གཞན་ནས་ཚོལ་བ་དྲང་དོན་ཡིན་ལ། སྔགས་ནི་ཐོབ་བྱ་སངས་ རྒྱས་གདོད་ནས་རང་ལ་ཡོད་པ་རྒྱུ་འབྲས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་དེས་དོན་དུ་བསྟན་ལ། ཚུལ་ གསུམ་སྒྲོན་མར་ཡང་། དོན་གཅིག་ན་ཡང་མ་རྨོངས་དང་། །ཐབས་མང་དཀའ་བ་མེད་པ་ དང་། དབང་པོ་རྣོན་པོའི་དབང་བྱས་པས། །སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཞེས་ཏེ། སྔགས་ནི་མདོ་ལས་ཁྱད་པར་བཞིས་འཕགས་ཏེ། མདོ་སྔགས་གཉིས་གཞི་འབྲས་ཀྱི་ཆོས་ ཉིད་ཟབ་མོ་གཅིག་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་ལམ་དང་སྟོན་བྱེད་གཞུང་གི་སྒོ་ནས། མདོ་ལ་མེད་པའི་ སྔགས་ལ་གཤིས་ལུགས་ལ་མ་རྨོངས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། སྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་ཐབས་མང་བ་ དང་། བདེ་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་བརྩོན་པས་ཚེ་གཅིག་ལ་འཚང་རྒྱ་བ་དང་། གདུལ་བྱ་དབང་ པོ་ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་རྣོ་བ་དང་བཞི་ཡིས་སོ། །ལྟ་བ་མཉམ་པར་འདོད་པ་དག་གིས་འདིའི་མ་ རྨོངས་པ་དང་། ད
Chinese
因此，不能仅仅停留在唯识宗的观点上。如果仅仅沿着唯识宗的道路前进，最终却到达中观宗的果位，这是不合理的，就像朝着东方走却想到达西方一样。对于中观宗来说，慈氏五论（弥勒菩萨所著的五部论典）中所说的地道（修行次第）和果位，还有什么比这更殊胜的呢？在这个大乘法中，断证的残余就像兔子的角一样不存在，怎么能说是唯识宗呢？请好好思考！我们以释迦牟尼佛、弥勒菩萨、文殊菩萨和观世音菩萨为证，不会采纳除此之外的其他观点。 如今，许多自诩为智者的人，不能区分中观宗和唯识宗的差别，对二谛（胜义谛和世俗谛）的道理一无所知，反而攻击实相的宗派。为了驱散邪见的黑暗，我将阐述各宗派的差别。 有些人认为，在见地上，没有什么比应成中观更殊胜的了。法王（宗喀巴）在《三律仪论》中说：‘显宗和密宗，在见地上没有差别。如果显宗的离戏论（超越概念的见地）之外，还有更殊胜的见地，那么那个见地就变成戏论了。’ 如果有人这样认为，那么文殊菩萨曾问佛陀：‘导师，您已经明确宣说了三乘（声闻乘、缘觉乘、菩萨乘），为什么没有宣说一种能够因果同时任运成就，不从其他地方寻求佛果的决定乘呢？’ 佛陀回答说：‘对因有信心的，会转动因法的法轮。未来会出现金刚乘的近道。’ 这段话是智吉祥贤论师所说的，是消除密宗两种极端观点的秘密授记经典。这段话表明，应成中观以下的经典，在获得果位时需要很长时间，并且所要获得的佛果不在自身，而要从其他地方寻求，这是不了义的说法。而密宗则表明，所要获得的佛果原本就在自身，因果同时任运成就，这是了义的说法。《三类灯论》中也说：‘虽然道理相同，但不迷惑，方法众多且不困难，并且适合根器敏锐者，因此密宗殊胜。’ 密宗比显宗殊胜之处有四点：虽然显宗和密宗在基、果的法性上都是甚深的，但从修持的道路和引导的经典来看，密宗具有显宗所没有的不迷惑实相的智慧，具有生起次第和圆满次第的众多方便，能够依靠安乐道精进修行，在一生中成佛，并且所调伏的众生根器非常敏锐。那些认为见地相同的人，不理解密宗的不迷惑性。
English
Therefore, one should not merely remain in the view of Cittamātra (Mind-Only). It is contradictory to proceed on the path of Cittamātra and then arrive at the fruit of Madhyamaka (Middle Way), just like going east and expecting to reach the west. For the Madhyamaka, what is more superior than the stages and paths (bhūmi and mārga) and the fruit spoken of in the Maitreya's teachings (the Five Treatises of Maitreya)? In this Great Vehicle (Mahāyāna), the remnants of abandonment and realization are like the horns of a rabbit, so how can it be Cittamātra? Think carefully! We take the Buddha, Maitreya, Mañjuśrī, and Avalokiteśvara as our witnesses, and we do not value any other systems besides this. Nowadays, many who are reputed to be scholars do not distinguish the differences between Madhyamaka and Cittamātra, are ignorant of the nature of the two truths (relative and ultimate), and attack the established tenets of reality. To dispel the darkness of wrong views, I will explain the distinctions between the philosophical systems. Some say that in terms of view, there is nothing superior to the system of Prasangika Madhyamaka (Consequence School), which disregards appearances. As Chöjé (Tsongkhapa) said in the 'Distinction of the Three Vows': 'There is no difference in view between the Pāramitā (Perfection Vehicle) and the Secret Mantra (Vajrayana). If there is a view superior to the non-elaboration of the Pāramitā, then that view becomes elaboration.' If someone thinks this way, then Mañjuśrī asked the Bhagavan (Buddha): 'Teacher, you have definitely spoken of the three vehicles (Śrāvakayāna, Pratyekabuddhayāna, and Bodhisattvayāna). Why have you not spoken of a definitive vehicle that spontaneously accomplishes cause and effect and does not seek Buddhahood from elsewhere?' The Buddha replied: 'Those who have faith in the cause will turn the wheel of the Dharma of the cause. In the future, a swift path of the Vajrayana (Diamond Vehicle) will arise.' This is what the teacher Jñānaśrī said, it is a secret prophecy scripture that eliminates the two extremes of mantra. This indicates that the sutras below Prasangika Madhyamaka are provisional, as it takes a long time to attain the fruit, and the Buddhahood to be attained is not within oneself but is sought from elsewhere. Mantra, on the other hand, teaches that the Buddhahood to be attained is originally within oneself, and the cause and effect are spontaneously accomplished. In the 'Lamp for the Three Modes' it also says: 'Although the meaning is the same, it is without confusion, with many methods and without difficulty, and it is suitable for those with sharp faculties, therefore the Mantra Vehicle is superior.' Mantra is superior to Sutra in four ways: Although both Sutra and Mantra are profound in the nature of the ground and the fruit, from the perspective of the path of practice and the guiding scriptures, Mantra has the wisdom of non-confusion about the nature of reality, which Sutra does not have, it has many methods of generation stage and completion stage, it can rely on the path of bliss to diligently practice and attain Buddhahood in one lifetime, and the beings to be tamed have extremely sharp faculties. --------------------------------------------------------------------------------