Tibetan
噶惹巴·拉沃蒋慈大师教言集JGLG3ཆོས་དབྱིངས་གསལ་སྒྲོན་ཞེས་ཀྱང་བྱ་གྲུབ་མཐའི་ཤན་འབྱེད་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། 1-291 ༄༅། །ཆོས་དབྱིངས་གསལ་སྒྲོན་ཞེས་ཀྱང་བྱ་གྲུབ་མཐའི་ཤན་འབྱེད་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །ཆོས་དབྱིངས་གསལ་སྒྲོན་ཞེས་ཀྱང་བྱ་གྲུབ་མཐའི་ ཤན་འབྱེད་ཞེས་བྱ་བ་ བཞུགས་སོ། ། ཕྱི་ལ་༤༧༨ ༄༅། །ཆོས་དབྱིངས་གསལ་སྒྲོན་ཞེས་བྱ་བ། སྟོན་པ་མཚུངས་མེད་ཤཱཀྱ་སེངྒེ་དང་། ། འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་གུས་པར་ཕྱག་འཚལ་ནས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ལུགས་དེ་ བཞིན་ཉིད། །ཚུལ་བཞིན་མ་རྟོགས་ལོག་རྟོག་སྡང་སྨྲ་ཡིས། །ཆོས་དང་གང་ཟག་མཆོག་ལ་ སྐུར་འདེབས་ཤིང་། །བསྟན་པ་དཀྲུག་པར་མཛད་པའི་ཚོགས་རྣམས་ལ། །མ་ཕོད་བྱ་གཏོང་ བསྙེན་བསྐུལ་མདོར་བསྡུས་བྲི། །སྲས་བཅས་རྒྱལ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། ། དེང་སང་ཐུན་མོང་བའི་བསྟན་བཅོས་སྒྲ་ཚད་དང་སྣང་མེད་དབུ་མ་རང་སྟོང་ཕྱོགས་ལ་ སྦྱངས་པ་ལྷུར་བྱས་ཤིང་། ཐུན་མོང་མིན་པ་གཞན་སྟོང་སྣང་བཅས་དབུ་མ་དང་གསང་སྔགས་ མཐར་ཐུག་ལ་འདྲིས་ཆུང་པའི་མཁས་པ་ཕལ་ཆེར་སངས་རྒྱས་དང་ཤེས་པ་གང་ཡིན་ལ་ འདུས་བྱས་ཀྱིས་ཁྱབ། དེ་སྟོབས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུས་མ་ ཁྱབ། མདོར་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཡོད་པར་བཤད་པ། རྒྱུད་བླ་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་ གཞི། གསུངས་པའི་དགོས་པ། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་དང་བཅས་པས་བཀག་ཅེས་ སོགས་སྨྲའོ། །དེའི་གནད་ནི་སྤྱིར་བཀའ་རྣམས་ཀྱི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ ལ་དེ་ཉིད་བཀའ་བར་བ་ནས་སྒྲོ་འདོགས་བསལ་བའི་ཕྱིར་སྐྱོན་བརྟགས་ཆོས་སེལ་བ་རྣམ་ 1-292 བཅད་དགག་པའི་ཆ་ནས་གཙོ་བོར་བསྟན་པ་ལ་ཞེན་པས་ལན་ལ། བཀའ་ཐ་མ་དང་སྔགས་ ནས་དེ་ཉིད་ལ་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བའི་སྟེང་དུ་ཡོན་ཏན་ལ་སྐུར་འདེབས་སེལ་བའི་ཕྱིར་ཡོངས་ གཅོད་སྒྲུབ་པའི་ཆ་དང་བཅས་པ་རྒྱས་པར་སྟོན་པ་ལ་སེམས་ཙམ་གྱི་ལྟ་བ་ཡིན་སྙམ་དུ་བརྙས་ པས་ལན་ཞིང་། ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཀུན་ཁྱབ་ཡིན་པ་ཙམ་ཞིག་གོ་ཡང་། དེ་ཉིད་རང་ སྟོང་གཞི་རྩ་དང་ཕན་གནོད་ཡོན་ཏན་གང་ཡང་མེད་པ་ནམ་མཁས་གཟུགས་ཀྱི་གོ་འབྱེད་པ་ ལྟ་བུ་དང་འདྲ་བ་ཙམ་ཅིག་ཏུ་གོ་ཞིང་། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དང་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ རང་བཞིན་འོད་གསལ་གྱི་སེམས་དང་། དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་དང་། མྱང་ འདས་དང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་། རྡོར་སེམས་དང་། ཧེ་རུ་ཀ་དང་། དང་པོའི་ སངས་རྒྱས་སོགས་སུ་མ་གོ་བ་དང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་སྐུའམ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དེ་ ཉིད་འདུས་མ་བྱས་པ་མཐའ་དང་དབུས་མེད་རྒྱ་ཆེ་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཁྱབ་པ། སངས་རྒྱས་ ཉིད་ནི་ཡོན་ཏན་དྲི་མ་མེད་གཏེར་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཁྱད་མེད་རྣམ་གཟིགས་ནས། །ཅེས་ པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཆོས་
Chinese
噶惹巴·拉沃蒋慈大师教言集JGLG3《法界明灯——辨别宗派》 1-291 《法界明灯——辨别宗派》 《法界明灯》 顶礼无与伦比的导师释迦狮子（梵文：Śākyasiṃha，释迦族之狮子）。 恭敬地向文殊菩萨（梵文：Mañjuśrī）顶礼。 对于诸法实相， 因不如实了知而妄加臆测、恶语相向的人， 他们诽谤佛法和圣者， 扰乱佛陀的教法。 我将简要地写下对治这些行为的劝诫。 祈愿诸佛菩萨加持。 如今，大多数学者专注于研究共同的论著，如声明、量论，以及视而不见的中观自空宗。 他们很少接触不共的他空见、有相中观以及究竟的密宗。 他们认为，无论是佛陀还是智慧，都遍及有为法。 由于这种观点，他们认为佛陀的法身（梵文：Dharmakāya）并不遍及一切众生。 简而言之，他们说，宣称众生具有佛性，这与《宝性论》的根本和注释相悖，宣说佛性的必要性以及对实有的妨害等。 其关键在于，一般来说，所有佛经的主要内容都是真如（梵文：Tathātā），而为了消除对真如的增益，从中间的佛经开始，主要通过分析过失、破除对法的执着以及分别遮遣的方式来阐述。 1-292 由于执着于这种阐述方式，以及轻视后期的佛经和密续，认为它们只是为了消除对真如的增益，并进一步为了消除对功德的诽谤而广为宣说圆成实性，是唯识宗（梵文：Vijñānavāda）的观点。 他们仅仅理解法性真如是普遍存在的，认为它类似于虚空，只能为色法提供空间，而没有任何自空的基础，也没有任何利益或损害的功用。 他们不理解无分别智（梵文：Nirvikalpajñāna）、胜义菩提心、自性光明心、胜义法身、般若波罗蜜多（梵文：Prajñāpāramitā）、涅槃（梵文：Nirvāṇa）、如来藏（梵文：Tathāgatagarbha）、金刚萨埵（梵文：Vajrasattva）、黑汝嘎（梵文：Heruka）以及原始佛等。 他们不理解所有佛陀的法身或自性身是无为法，无始无终，广大如虚空般遍及一切。 他们认为佛陀是功德无垢的宝藏，对一切众生无有分别，具有遍知的能力。 凭借这种力量，佛法...
English
Collected Teachings of Garrapa Lhawö Jangchub, JGLG3, 'The Lamp of Clear Dharmadhatu—Distinguishing Philosophical Systems' 1-291 'The Lamp of Clear Dharmadhatu—Distinguishing Philosophical Systems' 'The Lamp of Clear Dharmadhatu' I prostrate respectfully to the incomparable teacher, Shakya Simha (Sanskrit: Śākyasiṃha, Lion of the Shakya clan). I respectfully prostrate to Manjushri (Sanskrit: Mañjuśrī). Those who, misunderstanding the suchness of all dharmas, Speak with wrong views and animosity, Slander the Dharma and the supreme individuals, And disrupt the Buddha's teachings. I will briefly write an exhortation to counter these actions. May the Buddhas and Bodhisattvas bless this. Nowadays, most scholars focus on studying common treatises such as grammar, logic, and the Madhyamaka Svātantrika (self-emptiness) school. They have little familiarity with the uncommon Shentong (other-emptiness) view, the Madhyamaka with appearances, and the ultimate tantras. They believe that both the Buddha and wisdom are encompassed by conditioned phenomena. Due to this view, they believe that the Dharmakaya (Sanskrit: Dharmakāya) of the Buddha does not pervade all sentient beings. In short, they say that asserting that sentient beings possess Buddha-nature contradicts the root text and commentary of the Ratnagotravibhāga, the necessity of teaching Buddha-nature, and the harm to reality, etc. The key is that, in general, the main subject of all the Buddha's teachings is Suchness (Sanskrit: Tathātā), and to eliminate the superimposition on Suchness, starting from the intermediate sutras, the main emphasis is on analyzing faults, eliminating attachment to phenomena, and distinguishing through negation. 1-292 Because of clinging to this method of explanation, and disparaging the later sutras and tantras, thinking that they are merely to eliminate the superimposition on Suchness, and further, to widely explain the Pariniṣpanna (perfected nature) along with the aspect of establishing complete severance in order to eliminate the slander of qualities, is the view of the Yogācāra (Sanskrit: Vijñānavāda) school. They only understand that the Dharmata Suchness is merely universally present, thinking that it is similar to space, only providing space for form, without any basis of self-emptiness, and without any function of benefit or harm. They do not understand non-conceptual wisdom (Sanskrit: Nirvikalpajñāna), ultimate Bodhicitta, the mind of self-luminous nature, ultimate Dharmakaya, Prajñāpāramitā (Sanskrit: Prajñāpāramitā), Nirvana (Sanskrit: Nirvāṇa), Tathāgatagarbha (Sanskrit: Tathāgatagarbha), Vajrasattva (Sanskrit: Vajrasattva), Heruka (Sanskrit: Heruka), and the Primordial Buddha, etc. They do not understand that the Dharmakaya or Svabhavikakaya of all Buddhas is unconditioned, without beginning or end, vast and pervasive like space. They think that the Buddha is a treasure of immaculate qualities, without discrimination towards all sentient beings, possessing omniscient knowledge. By the power of this, the Dharma... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཞིང་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམས་ཀྱང་ངོ་བོ་ གཅིག་པ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་མ་ཤེས་པར་བཟང་ངན་དུ་ཕྱེ་ བས་ལན་ནོ། ། དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་ཆོས་རྣམས་ངོ་བོ་གཅིག་ཅིང་རོ་མཉམ་མཁའ་ཁྱབ་མིང་ གི་རྣམ་གྲངས་མཐའ་ཡས་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པར། སངས་རྒྱས་ཡུམ་འགྱུར་དེའི་མཚན། །དགེ་མ་བདག་གིས་བརྗོད་པར་བགྱི། །འབྱོར་པར་ འདོད་པས་མཉན་པར་གྱིས། །ཤེར་ཕྱིན་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་། ལམ་གྱི་རྣམ་ པ་མཁྱེན་པ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་དེ་བཞིན་ ཉིད་དང་། མ་ནོར་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། གཞན་མིན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། བདེན་ 1-293 པ་དང་དེ་ཁོ་ན་དང་ཞེས་སོགས་དེ་རྣམས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་རྣམ་གྲངས་སུ་གསུངས་པ་དང་། དོན་ དམ་པའི་བདེན་པ་བསྡུས་པའི་ཐེ་ཚོམ་བཅད་པའི་ལེའུར། ད་ནི་མིང་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ རྣམས་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་འགའ་ཞིག་ལ་འཇུག་ པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དང་པོ་ནི་འོད་གསལ་བ་དང་། ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་དང་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། ཡང་ དག་པའི་མཐའ་དང་། ཞེས་སོགས་དང་། ཤེར་ཕྱིན་དང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུམ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཞེས་སོགས་དེ་རྣམས་དོན་དམ་པའི་རྣམ་ གྲངས་སུ་གསུངས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་དེ་ཉིད་ ནི། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་མཐའ། །མཚན་མ་མེད་དང་དོན་དམ་དང་། །སྟོང་པ་ཉིད་ ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དེ་རྣམས་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་སུ་གསུངས་པ་ དང་། དབུས་མཐར། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མདོར་བསྡུས་ན། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་མཐའ། ། མཚན་མ་མེད་དང་དོན་དམ་དང་། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ཞེས་དེ་རྣམས་སྟོང་ ཉིད་མཐར་ཐུག་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་གསུངས་པ་དང་། རྒྱུད་བླར། གང་ཕྱིར་དེ་ནི་ཆོས་སྐུ་དེ་ནི་ དེ་བཞིན་གཤེགས། །དེ་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་དོན་དམ་མྱ་ངན་འདས། །ཞེས་དང་། ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་ཡི། །རྣམ་གྲངས་བཞིར་ནི་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་དེ་རྣམས་ཆོས་སྐུ་དང་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་། མྱང་འདས་དང་བཞི་པོ་རྣམ་དག་ བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རྣམ་གྲངས་སུ་གསུངས་པ་དང་། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་དུ། དེ་བཞིན་ཉིད་ དང་། མ་ནོར་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཆོས་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། ཆོས་གནས་པ་ཉིད་དང་། ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དང་། ཡང་དག་ པའི་མཐའ་དང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་ཞེས་གསུངས
Chinese
之所以会有这样的分别，是因为没有认识到一切事物的本性（梵文：tathatā，汉语字面意思：如是），以及所有本性在本质上是相同的，并且在自性上是佛。而是将它们区分为好与坏。 为了消除这种分别，应当认识到究竟的法在本质上是相同的，味道是相同的，遍布虚空，并且名称有无尽的种类。在《般若波罗蜜多》（梵文：Prajñāpāramitā，汉语字面意思：智慧到彼岸）一百零八名中说：‘为了利益，我将宣说佛母的名号。想要获得利益的人应当谛听。般若波罗蜜多，一切智，道之相智，一切相智，真实之际，如是，无谬如是，非异如是，真如，真实’等等，这些都被称为《般若波罗蜜多》的名称。在《究竟真理摄略断疑品》中说：‘现在，为了消除那些执着于名相的人的迷惑，我将阐述一些究竟真理的名称。首先是光明，一切皆空，金刚智，佛智，无上智，法身，真实之际’等等。以及‘《般若波罗蜜多》和一切佛的母亲，一切智和如是’等等，这些都被称为究竟的名称。在《菩提心释》中说：‘殊胜菩提心，即是如是，真实之际，无相，究竟，空性’，这些都被称为究竟菩提心的名称。在《中边分别论》中说：‘简而言之，空性是如是，真实之际，无相，究竟，法界，这些都是空性的异名’。这些都被称为究竟空性的名称。在《宝性论》中说：‘因为它是法身，它是如来，它是圣谛，究竟涅槃’。以及‘法身等等的四种名称应当了解’。这些都被称为法身、如来、究竟真理和涅槃，这四者是清净的如来藏的名称。在《佛母经》中说：‘如是，无谬如是，非异如是，法性，法界，法住性，法无垢性，真实之际，不可思议界’。
English
The reason for such distinctions is the failure to recognize that the suchness (tathatā) of all things, and that all suchness are identical in essence and are Buddha in nature. Instead, they are divided into good and bad. To eliminate this distinction, it should be recognized that the ultimate dharmas are identical in essence, have the same taste, pervade the sky, and have endless kinds of names. In the one hundred and eight names of the Prajñāpāramitā (Perfection of Wisdom) it is said: 'For the sake of benefit, I will proclaim the names of the Mother of the Buddhas. Those who wish to obtain benefit should listen attentively. Prajñāpāramitā, Omniscience, Knowledge of the Aspects of the Path, Knowledge of All Aspects, Ultimate Reality, Suchness, Non-erroneous Suchness, Non-different Suchness, Truth, Reality,' etc., these are all called the names of the Prajñāpāramitā. In the chapter 'Compendium of Ultimate Truths Cutting Through Doubts' it is said: 'Now, in order to dispel the confusion of those who are attached to names, I will engage in some names of ultimate truth. First is luminosity, all is empty, Vajra Wisdom, Buddha Wisdom, Supreme Wisdom, Dharmakāya, Ultimate Reality,' etc. And 'Prajñāpāramitā and the Mother of all Buddhas, Omniscience and Suchness,' etc., these are all called ultimate names. In the Bodhicitta Explanation it is said: 'The supreme Bodhicitta is suchness, ultimate reality, without characteristics, ultimate, emptiness,' these are called the names of ultimate Bodhicitta. In the Differentiation of the Middle and the Extremes it is said: 'In short, emptiness is suchness, ultimate reality, without characteristics, ultimate, the realm of dharma, these are different names.' These are called the names of ultimate emptiness. In the Ratnagotravibhāga it is said: 'Because it is the Dharmakāya, it is the Tathāgata, it is the Noble Truth, ultimate Nirvana.' And 'The four names of Dharmakāya etc. should be understood.' These are called the names of Dharmakāya, Tathāgata, ultimate truth, and Nirvana, these four are the names of the pure Tathāgatagarbha. In the Mother of the Buddhas it is said: 'Suchness, non-erroneous suchness, non-different suchness, dharmatā, dharmadhātu, dharmasthitatā, dharmānupalabdhatā, ultimate reality, inconceivable realm.' --------------------------------------------------------------------------------