Tibetan
ཡིན་པའི་རྒྱབ་དུ་དྲངས་པ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྟེ། མདོ་འདིའི་འཇུག་ཏུ་གདམས་ པར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཟུངས་ཤིག ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བསྟན་པ་ ཞེས་བྱ་བར་ཡང་ཟུངས་ཤིག རྟག་པ་དང་བརྟན་པ་དང་ཞི་བ་དང་ཐེར་ཟུག་པ་དང་། སྐྱབས་ གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཟུངས་ཤིག་ཅེས་སོ། །གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བསྲུང་ཐབས་ནི། ཆོས་ལ་དབང་མི་ཟ་བར་སྟོན་པ་ལ་སེམས་གཏོད་པས་ཇི་ལྟར་ 1-330 གསུངས་པ་ལྟར་དཔྱོད་པ་ཡིན་ལ། ཉམས་བྱེད་གོབ་ལོབ་ནི་རང་སྣང་མེད་དབུ་མའི་དགོངས་ པ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་དུ་ཞེན་པ། བཀའ་ཐ་མ་དང་གསང་སྔགས་ཟབ་མོའི་ དགོངས་པ་སྣང་བཅས་དབུ་མའི་དོན་ཆོས་སྐུ་ཀུན་ཁྱབ་དང་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་གཞན་སྟོང་ཡིན་ པ། ཉི་ཚེ་བ་དང་རང་སྟོང་དུ་ཕབ་ནས་འགྲེལ་བའོ། ། གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་མཁའ་ཁྱབ་ཏུ་མེད་ན་སེམས་ཅན་གྱི་མཐའ་ཡང་ནམ་མཁའ་དང་ མཉམ་ཞིང་ནམ་མཁའ་གར་ཁྱབ་དུ་སེམས་ཅན་གྱིས་ཁྱབ་པས་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ལ་ མི་བཞུགས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཞུགས་པ་གང་ཡིན་སྨྲོས་ཤིག ཀུན་རྫོབ་གཤིས་ལ་མ་གྲུབ་ ཅིང་རང་སྟོང་ཡིན་པ་ལྟར་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་གཤིས་ལ་མ་གྲུབ་པར་རང་སྟོང་ཡིན་ན། ཐོགས་མེད་ཅེས་བྱའི་དགེ་སློང་ནི། །བསྟན་འཆོས་དེ་ནི་དོན་ལ་མཁས། །མདོ་སྡེ་ངེས་དོན་ དྲང་བའི་དོན། །རྣམ་པ་མང་པོ་རབ་ཏུ་འབྱེད། །ཅེས་ལུང་བསྟན་པས་བྱང་སའི་དེ་ཁོ་ནའི་ ལེའུར། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལོག་པར་ཟིན་པ་ནི་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་ལ་ཡང་རྨོངས་ལ། ཤེས་བྱ་ ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྐུར་པ་འདེབས་ཏེ། གཞི་དེས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་སུ་སྐྱེ་བར་ འགྱུར་ལ་གཞན་ཆོས་འདོད་པ་རྣམས་དང་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ ཕུང་བར་བྱེད་དོ། ། ཇི་ལྟར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལོག་པར་ཟིན་པ་ཡིན་ཞེ་ན་དགེ་སྦྱོང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་ལ་ལ་ དག་གང་གིས་སྟོང་བ་དེ་ཡང་མི་འདོད་ལ་གང་གིས་གང་སྟོང་བ་དེ་ཡང་མི་འདོད་པ། འདི་ལྟ་བུ་ འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལོག་པར་ཟིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་གང་གིས་སྟོང་བ་དེ་ མེད་པ་དང་གང་སྟོང་བ་དེ་ཡོད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐམས་ཅད་མེད་ན་གང་དུ་ཅི་ཞིག་གང་གིས་སྟོང་བར་འགྱུར་ཏེ་དེས་དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ དུ་འགྱུར་དུ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་བས་ན་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལོག་པར་ཟིན་པ་ཞེས་བྱའོ། 1-331 ། ཇི་ལྟར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལེགས་པར་ཟིན་པ་ཡིན་ཞེ་ན་གང་གི་ཕྱིར་གང་ལ་གང་མེད་པ་ དེ་ནི་དེས་སྟོང་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་ལ། འདི་ལ་ལྷག་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདི་ ན་ཡང་དག་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་པའོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་ཏེ། སྟོང་ཉིད་ལ་ལེགས་པར་ཟིན་ན་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཐོབ
Chinese
引用这些作为论据是颠倒的。这部经的结尾教导说：‘坚持如来藏（Tathāgatagarbha）的教义，坚持法身（Dharmakāya）的教义，坚持常、恒、寂、永，以及作为唯一皈依处的教义。’因为佛是这样说的。 保护的方法是：不篡改佛法，而是全心信赖导师，按照导师所说的方式进行研究。而错误的修行方式是：执着于无自性中观（Svātantrika-Madhyamaka）的观点，认为一切所知皆是自性空。将后期佛法和甚深密咒的观点，即具有显现的中观之义，法身遍一切处，以及法性甚深的他空，降格为片面和自性空来解释。 如果佛陀不是遍布虚空，那么众生的数量也应与虚空相等，既然虚空无处不在，众生也应无处不在。如果佛陀不住于众生之中，那么佛陀的住所又在哪里呢？如果世俗谛（saṃvṛti-satya）的自性未成立，是自性空，那么胜义谛（paramārtha-satya）的法性也应是自性空，未成立。 《无尽意经》中说：‘名为无碍的僧侣，精通教义，能以多种方式分辨经典中确定和不确定的含义。’《菩萨地持经》的‘真实品’中说：‘如果有人错误地理解空性（śūnyatā），他也会对所知的事物感到困惑，并且会诽谤一切所知。因此，众生会因此而堕入地狱，那些想要获得其他利益和从痛苦中解脱的人也会因此而毁灭。’ ‘如何算是错误地理解空性呢？’如果任何修行者或婆罗门，不承认空的是什么，也不承认什么被什么所空。这样的人就是错误地理解了空性。为什么呢？因为空的是不存在的，而被空的是存在的，这才是空性的道理。 如果一切都不存在，那么什么在哪里，什么以什么为空呢？因此，它不能成为空性。所以，这样的人就是错误地理解了空性。 ‘如何算是正确地理解空性呢？’对于任何事物，由于什么不存在，因此正确地看到它被那个所空。并且如实地了解，在此处还剩下什么。’这与上述经文是矛盾的。如果正确地理解空性，就能获得增上生（abhyudaya）和决定胜（niḥśreyasa）。
English
Quoting these as arguments is a reversal. At the end of this sutra, it is taught: 'Adhere to the teaching of the Tathāgatagarbha (the essence of the Thus-Gone One), adhere to the teaching of the Dharmakāya (the Body of Truth), adhere to the teaching of permanence, stability, peace, eternity, and being the sole refuge.' Because the Buddha said so. The method of protection is: not to usurp the Dharma, but to entrust oneself to the teacher, examining as he said. The erroneous practice is: clinging to the view of Svātantrika-Madhyamaka (Independent Reasoning School of the Middle Way), believing that all knowable things are empty of inherent existence. Downgrading the view of the later teachings and profound secret mantras, which is the meaning of Madhyamaka with appearances, the Dharmakāya pervading all, and the profound other-emptiness of Dharmatā (the nature of reality), and interpreting them as being merely superficial and empty of inherent existence. If the Buddha is not pervasive throughout space, then the number of sentient beings should also be equal to space, and since space is everywhere, sentient beings should also be everywhere. If the Buddha does not reside within sentient beings, then where is the Buddha's residence? If the nature of saṃvṛti-satya (conventional truth) is not established and is empty of inherent existence, then the nature of paramārtha-satya (ultimate truth) should also be empty of inherent existence and not established. The *Akṣayamati-sūtra* says: 'The monk named Inexhaustible Intellect is skilled in the teachings and thoroughly distinguishes the definitive and provisional meanings of the sutras in many ways.' The *Bodhisattvabhumi*’s chapter on *That Alone* says: 'If someone misunderstands emptiness (śūnyatā), he will also be confused about knowable things and will slander all knowable things. Therefore, sentient beings will be born in hells, and those who desire other benefits and liberation from suffering will also be ruined.' 'How does one misunderstand emptiness?' If any renunciate or Brahmin does not accept what is empty, nor does he accept what is emptied by what. Such a person is said to have misunderstood emptiness. Why? Because the emptiness of what is empty being non-existent and what is emptied being existent is logical. If everything is non-existent, then where, what, and by what would anything be empty? Therefore, it cannot become emptiness. Thus, such a person is said to have misunderstood emptiness. 'How does one correctly understand emptiness?' For anything, because something is absent in it, one correctly sees that it is empty of that. And one thoroughly knows as it is, that whatever remains here is truly present here.' This contradicts the above scriptures. If one correctly understands emptiness, one will attain higher realms (abhyudaya) and definite goodness (niḥśreyasa). --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་ཅིང་ལོག་པར་ཟིན་ན་རང་ ངན་འགྲོར་འགྲོ་ཞིང་གཞན་ཡང་འཁྲིད་པ་ལུང་བསྟན་ནོ། ། གང་ཟག་འདི་ལྟ་བུ་སེམས་ཙམ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ལུང་བསྟན་གྱི་མདོ་འདི་ལ་མི་རྒལ་ ལམ། བྱང་ས་ལ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ཞེས་པ་བྱུང་བས་སེམས་ཙམ་གྱི་གཞུང་དུ་བསམ་ པར་མི་བྱ་སྟེ། དབུ་མ་བཞི་བརྒྱ་པར་ཡང་ཡོད་པས་སོ། །དེས་ན་སེམས་ཅན་ལ་སངས་ རྒྱས་ཆོས་སྐུ་བཞུགས་པའི་མདོ་བཀའ་ཐ་མ་སོགས་དང་། བསྟན་བཅོས་རྒྱུད་བླ་མ་སོགས་ལ་ བསྐྱོགས་བཤད་བྱེད་པའི་འགྲེལ་པ་རྣམས་ནི། གཞུང་ལུགས་ཉིན་མོར་བྱེད་པའི་དཔལ། །འགྲེལ་བྱེད་སྒྱུ་མ་མཁན་དེ་ཡི། །གང་གིས་ འགྲེལ་པས་མུན་པར་སྤྲུལ། །རྗེས་འཇུག་སྐྱེ་བོའི་བློ་མིག་སླད། །ཅེས་བྱའོ། ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་བམ་པོ་གཉིས་པར། མདོ་སྡེ་གང་དག་ཐམས་ཅད་གདུང་བར་ཅན། ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ། ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པ། ཐམས་ཅད་བདག་ མེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་བཀྲི་པའི་དོན་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་དོན་དེ་དག་མི་ ཤེས་པས་འགྲོ་བ་མང་པོ་འཚམས་མེད་པའི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ རོ། །ཞེས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་སྟོང་ལུགས་གཉིས་པོ་མ་ཤེས་ཏེ་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་ཐམས་ཅད་ རང་སྟོང་དུ་བལྟས་པའི་ཉེ་དམིགས་གསུངས་ཤིང་། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་རྣམ་ཀུན་སྟོང་པ་རང་ སྟོང་དུ་འདོད་པའི་ལྟ་བ་ནི་བཀའ་བར་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་གཙོ་བོར་སྟོན་ པ་ལ་ངེས་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་ཞེན་པས་ལན་ནོ། ། 1-332 འོ་ན་བཀའ་བར་པ་དབུ་མ་དང་ཐ་མ་སེམས་ཙམ་དུ་གྲག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཨར་འཁྱམས་ཀྱི་ སྨྲ་བ་སྟེ། དེའང་དབུ་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མདོས་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་རྒྱུད་དང་། བསྟན་བཅོས་ ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བཤད་པས་ཤེས་ཏེ་དང་པོ་ནི། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་ལས་ཆེས་མཁས་འགའ་ཡང་ འཇིག་རྟེན་འདི་ན་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་སྟོན་པ་ཉིད་དཔང་དུ་ཆེ་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ བར་པ་གནས་སྐབས་སྣང་མེད་དབུ་མ་དྲང་དོན་དང་། ཐ་མ་མཐར་ཐུག་སྣང་བཅས་ཀྱི་དབུ་ མ་ངེས་དོན་དུ་གསུངས་པས་སོ། ། དེའང་ལང་གཤེགས་སུ། སེམས་ཙམ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་ནི། །ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་མི་རྟོག་གོ ། ། སྣང་བ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་འདའ་བར་བྱ། །ཡང་དག་དམིགས་པ་ ལ་བརྟེན་ནས། །སྣང་བ་མེད་ལས་འདའ་བར་བྱ། །སྣང་མེད་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་ཏེ་བར་བ་ནི་སེམས་ཙམ་མན་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་གཉེན་ པོར་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་རྣམ་ཀུན་སྟོང་པར་སྟོན་གྱི། གཤིས་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པའི་བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་ཆོས་སྐུ་ཡོད་པར་མི་སྟོན་པས་སྣང་མེད་བར་བ་ལ་གནས་ཙམ་གྱིས་ཐེག་ ཆེན་རྫོགས་པར་མི་མཐོང་སྟེ། ཐེག་ཆེན་མཐར་ཐུག་ནི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིན་པས་སོ
Chinese
如果颠倒，预言自己会堕入恶趣，也会引导他人。 像这样的人做唯识宗，也无法超越这部预言的经典。在《瑜伽师地论》中出现了‘瑜伽行地’，所以不要认为是唯识宗的论典，因为《中观四百论》中也有。因此，对于众生具有佛法身（dharma-kāya）的经典，如《最后教诫经》等，以及论典如《宝性论》等进行歪曲解释的注释， 就像：‘论典是照亮白天的光芒，注释者是魔术师，谁用注释将光明变为黑暗，蒙蔽了后学者的智慧之眼。’ 在《大涅槃经》第二卷中说：‘所有经典都是有负担的，一切都是无常的，一切都是痛苦的，一切都是空性的，一切都是无我的。’这被称为‘背负’的意义。为什么呢？因为不了解这些意义，许多众生会堕入无间地狱。’这里说的是不了解真俗二谛的两种空性，没有区分开来，而是将一切都看作自空，这是其弊端。认为一切所知都是遍一切种空的自空观点，是因为执着于将主要宣说一切法无自性的中期经典，按照字面意思理解为究竟意义。 那么，中期经典是中观，后期经典是唯识吗？这是胡说八道。要知道中观和唯识的差别，经典一般会讲述，而续部和论典会详细解释。首先，因为‘世间没有比佛陀更聪明的人’等等，所以佛陀本身就是最大的证明。佛陀自己也说过，中期是暂时隐没的、意义需要解释的中观，而后期是最终显现的、意义确定的中观。 《楞伽经》中说：‘依靠唯识，就不会执着于外境。依靠无相，就能超越唯识。依靠正确的见地，就能超越无相。’如果安住于无相，瑜伽行者就无法见到大乘。’也就是说，中期是为了对治那些执着于唯识以下事物为实有的观点，宣说一切所知都是遍一切种空的，但并不宣说自性上不空的如来藏法身（tathāgatagarbha-dharmakāya）的存在，因此仅仅安住于无相的中期，就无法圆满见到大乘，因为大乘的究竟就是如来藏。
English
If it is reversed, it is prophesied that one will fall into evil destinies and also lead others. To consider such a person as a Mind-Only practitioner also does not surpass this sutra of prophecy. The term 'Yoga Practice Ground' appears in the *Yogācārabhūmi-śāstra*, so it should not be considered a Mind-Only treatise, as it also appears in the *Four Hundred Verses*. Therefore, commentaries that distort the sutras where the Buddha's Dharma-kāya (body of truth) resides in sentient beings, such as the *Last Testament Sutra*, and treatises such as the *Ratnagotravibhāga*, are like this: 'The treatise is the glory that illuminates the day, the commentator is a magician, who with his commentary transforms the light into darkness, deceiving the wisdom eyes of the followers.' In the second fascicle of the *Great Nirvana Sutra*, it says: 'All sutras are burdened, all are impermanent, all are suffering, all are empty, all are without self.' This is called the meaning of 'carrying'. Why? Because not understanding these meanings causes many beings to fall into the uninterrupted hells. Here, it speaks of the disadvantage of not understanding the two emptinesses of the two truths, not distinguishing them, and viewing everything as empty of itself. The view that all knowable things are empty in all ways, empty of themselves, is due to clinging to the intermediate teachings, which mainly teach that all phenomena are without inherent existence, as definitive meaning, taken literally. Then, is the intermediate teaching Madhyamaka and the final teaching Mind-Only? This is nonsense. The difference between Madhyamaka and Mind-Only is known by the sutras generally teaching and the tantras and treatises explaining the differences in detail. First, because 'there is no one in this world more intelligent than the Victorious One,' etc., the Buddha himself is the greatest authority, and he himself said that the intermediate is the provisional, obscured Madhyamaka that needs interpretation, and the final is the ultimate, manifest Madhyamaka with definitive meaning. In the *Laṅkāvatāra Sūtra*, it says: 'Relying on Mind-Only, one will not conceive of external objects. Relying on non-appearance, one will transcend Mind-Only. Relying on correct view, one will transcend non-appearance.' The yogi who abides in non-appearance will not see the Great Vehicle. That is, the intermediate teaching is to counter those who cling to things below Mind-Only as real, teaching that all knowable things are empty in all ways, but it does not teach the existence of the Tathāgatagarbha-Dharmakāya, which is not empty in its essence, so merely abiding in the non-appearing intermediate teaching does not fully see the Great Vehicle, because the ultimate of the Great Vehicle is the Tathāgatagarbha. -------------------------------------------------------------------------------- ། །