Tibetan
པོ་ཅན་དུ་འཐད་དེ། ལང་གཤེགས་སུ་སངས་ རྒྱས་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་སོགས་ཀྱི་ཚིག་གི་དོན་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་ 1-324 བསྟན་པར་བྱས་ནས། ཞེས་དྲངས་པས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་ཆོས་སྐུ་ཡོད་པར་བསྒྲུབས་པས་ སོ། །ཅི་སྟེ་མདོ་དེ་ལ་བརྗོད་བྱ་མེད་ན་བརྗོད་བྱས་སྟོང་པ་བརྗོད་རྣམས་ཀྱི། འདི་དེ་མི་ཤེས་ ཀྱིས་སླང་ཡིན་ཞེས་པ་དང་གདུལ་བྱའི་མགོ་བསྐོར་བར་འགྱུར་རོ། ། མཐར་ཐུག་གི་སྟོང་ཉིད་སོགས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དངོས་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དང་། སྔར་དྲངས་ པའི་དབུས་མཐའ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མཚན་བརྒྱ་རྩ་སོགས་ལས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་སྟོང་ཉིད་དང་ཡང་དག་མཐའ་དང་མྱང་འདས་ དང་ཆོས་སྐུ་དང་དོན་དམ་བདེན་པར་བསྟན་པ་དང་། ལང་གཤེགས་སུ་རྫ་མཁན་འཇིམ་ པའི་ཕུང་པོ་ལས་སྣོད་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པའི་དཔེས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཆོས་ ལ་བདག་མེད་པ་རྣམ་རྟོག་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ལོག་པ་དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་དང་ ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་ལྡན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་བསྟན་ པའམ། བདག་མེད་པར་བསྟན་པས་ཀྱང་རུང་སྟེ་རྫ་མཁན་བཞིན་དུ་ཚིག་དང་ཡི་གེ་སྣ་ ཚོགས་ཀྱིས་སྟོན་ནོ་ཞེས་སོ། ། གལ་ཏེ་འོ་ན་བདག་མེད་པ་ཡིན་ན་ཁྱོད་བདག་དང་རྟག་པར་འདོད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ ན་སྐྱོན་མེད་དེ་བདག་གཉིས་ཀྱི་མེད་གཞི་དེ་ཉིད་ལ་དམ་པའི་བདག་དང་དེ་བཞིན་གྱི་བདག་ ཏུ་འཇོག་པས་སོ། །ཅི་སྟེ་བདག་གཉིས་མེད་པའི་གཞི་ཡང་མེད་པའི་མེད་དགག་ཁོ་ན་ ཡིན་ན་ནི་ཆད་ལྟར་འགྱུར་ཞིང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། བདག་མེད་མཆོག་གི་བདག་ཐོབ་པས། ། སངས་རྒྱས་དག་པའི་བདག་ཐོབ་ཕྱིར། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་བདག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཐིག་ལེར། བདག་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ། །ཁྱབ་པར་དེ་ནི་ཡོད་པ་སྟེ། ། བདག་ནི་མེད་ན་འགྲོ་བ་ཀུན། །ཇི་ལྟར་རྩ་བཅད་ཤིང་བཞིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཡེ་ཤེས་ཐིག་ 1-325 ལེར། གཞན་མིན་རང་བདག་ཁྱོད་མེད་པ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་རྙེད་པར་དཀའ། །ཁྱོད་ མེད་ན་ནི་ཁམས་གསུམ་པོ། །མགོ་བོ་བཅད་པའི་མི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་དང་། སྔར་དྲངས་པའི། ང་ཡིས་འདི་ཀུན་ཁྱབ་པ་སྟེ། །འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་གཞན་མ་མཐོང་། །ཞེས་དང་། ང་ནི་དེ་ བཞིན་གཤེགས་སྙིང་པོ། །ཞེས་སོགས་དང་འགལ་བས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ པ་ཡང་ཡིན་ལ་དམ་པའི་བདག་ཀྱང་ཡིན་པ་ཅན་ནོ། ། གལ་ཏེ་སྙིང་པོའི་དགོངས་གཞི་ལས་དོན་དངོས་མེད་ན་གོང་དུ་བསྟན་པའི་བདེ་ བཤེགས་སྙིང་པོ་མེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་རེག་གོ ། ཡང་བྱམས་ཆོས་པའི་དགོངས་གཞིར་བྱས་ཏེ། བརྒྱད་སྟོང་
Chinese
这在《宝性论》中是合理的。在《楞伽经》中，佛陀将空性等词语的含义阐释为如来藏，因此证明众生具有法身。如果那部经没有所诠释的内容，那么说‘所诠释的空性’等，就会像不了解情况的人随意说话一样，会迷惑所化众生。 究竟的空性等实际上就是如来藏本身。以空性的方式来表达，什么是如来藏呢？如前引用的《中边分别论》、《菩提心释》、《般若经》的百名等经文中，将如来藏的名相列举为空性、真如、涅槃、法身和胜义谛。在《楞伽经》中，以陶师用泥土制作各种器皿为例，说明如来也以善巧方便，通过对治无自性、分别念等一切颠倒，来开示如来藏，或者说开示无自性。就像陶师一样，用各种词语和文字来阐释。 如果说‘如果是无自性，那么你所主张的我和常恒就相矛盾了’，这没有过失，因为在二无我的基础上安立胜义我和如来我。如果二无我的基础仅仅是否定，那么就会堕入断见。在《经庄严论》中说：‘获得无我的殊胜我，因此获得佛陀的清净我，成为大自在的我。’在《大手印明点》中说：‘我遍及一切事物，它确实存在。如果没有我，一切众生就像被砍断根的树木一样。’在《智慧明点》中说：‘不是他者的自性我，即使是佛陀也难以找到。如果没有你，三界就像被砍掉头的人一样。’如前引用的：‘我遍及一切，没有看到众生的其他自性。’以及‘我是如来藏’等等，这些都相矛盾，因此既是人无我和法无我，又是具有胜义我的。 如果心性的意义实际上不存在，那么就会犯下前面所说的，如果如来藏不存在，就会过于极端的过失。 再次以弥勒菩萨的教法为依据，《八千颂般若经》...
English
This is reasonable in the Ratnagotravibhāga. In the Laṅkāvatāra Sūtra, the Buddhas explain the meaning of terms such as emptiness as the Tathāgatagarbha, thus proving that sentient beings possess the Dharmakāya. If that sūtra had no object to be expressed, then saying 'the emptiness to be expressed' etc., would be like someone who does not understand the situation speaking arbitrarily, and would mislead those to be trained. Ultimate emptiness etc. are actually the Tathāgatagarbha itself. Expressing it in the manner of emptiness, what is the Tathāgatagarbha? As quoted earlier from the Madhyāntavibhāga, the Bodhicittavivaraṇa, the hundred names of the Prajñāpāramitā Sūtra, etc., the names of the Tathāgatagarbha are listed as emptiness, Suchness, Nirvāṇa, Dharmakāya, and ultimate truth. In the Laṅkāvatāra Sūtra, using the example of a potter making various vessels from clay, it is explained that the Tathāgatas also skillfully reveal the Tathāgatagarbha by counteracting all inversions such as selflessness and conceptualization. Or, by revealing selflessness, just as a potter, they explain it with various words and letters. If you say, 'If it is selflessness, then it contradicts your assertion of self and permanence,' there is no fault, because on the basis of the absence of two selves, we establish the supreme self and the Tathāgata self. If the basis of the absence of two selves is merely negation, then it would lead to nihilism. In the Sūtrālaṃkāra it says: 'Having obtained the supreme self of selflessness, therefore having obtained the pure self of the Buddha, one becomes the self of the great self.' In the Tilaka of Mahāmudrā it says: 'The self pervades all things, it truly exists. If there is no self, all beings are like trees with their roots cut off.' In the Jñānatilaka it says: 'The self that is not other, even the Buddhas find it difficult to find. Without you, the three realms are like a person with their head cut off.' As quoted earlier: 'I pervade all this, I do not see any other nature of beings.' And 'I am the Tathāgatagarbha' etc., these are contradictory, therefore it is both the absence of self of persons and phenomena, and it is something that has the supreme self. If the meaning of the essence does not actually exist, then one would commit the fault mentioned above, that if the Tathāgatagarbha does not exist, it would be too extreme. Again, based on the thought of Maitreya, the Aṣṭasāhasrikā Prajñāpāramitā Sūtra... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
དོན་བསྡུར། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ ཤེས་པ་གང་། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་རྣམ་བྱང་བ། །དེ་ལ་སངས་རྒྱས་སྒྲར་བརྗོད་ཞེས་པའི་དོན། ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཁ་ནང་ལྟས་ཀྱི་ཆ་རང་རིག་རང་གསལ་ཙམ་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་ལ་མ་ དག་པའི་ཚེ་སེམས་ཅན་ཀྱི་ཁམས་དང་། མ་དག་པ་དག་པའི་ཚེ་བྱང་སེམས་དང་། ཤིན་ཏུ་ རྣམ་དག་གི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་བརྗོད་ཅིང་། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་གང་ ཡིན་པ་ཞེས་པའང་དེ་ཉིད་དོ། ། དེས་ན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་གནས་གྱུར་ནས་ཡེ་ཤེས་བཞིར་འགྲོ་བ་ཡང་ངོ་བོ་ཇེ་ བཟང་དུ་འགྲོ་བ་ངོ་བོ་གནས་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་མིན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་དུ། དེ་ལ་དེའི་ བདག་ཉིད་དུ། །ཉེ་བར་སོན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད། །དྲི་མ་མེད་པར་གྱུར་པ་ན། །ཐམས་ཅད་ དེ་བཞིན་ཉིད་ཙམ་དུ། །སྣང་བ་དེ་ཡང་གནས་གྱུར་པ། །གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་རྣམ་ཤེས་ ཚོགས་བརྒྱད་དང་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ཟད་པའི་ཟད་པར་གནས་གྱུར་དུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ ལོ། །ངོ་བོ་གནས་གྱུར་ལ་བྱས་ན་སྒྲིབ་པའི་རྒྱུན་མི་ཟད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གནས་མ་ལུས་ པ་གྱུར་པ་མ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། 1-326 བྱམས་ཆོས་པ་ལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་དགོངས་གཞི་ལོགས་སུ་བཙལ་མི་དགོས་ཏེ། རང་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་དེ་ཞེས་པས་སྙིང་པོ་ནི་དོན་དམ་ཡིན་པས་སོ། །དོན་བསྡུའི་ལུང་ སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཤེས་པ་གང་། ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་མིན་གྱི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་གང་དེ་རང་བཞིན་རྣམ་བྱང་དང་རང་བཞིན་གྱི་གཞིའི་སངས་རྒྱས་སུ་ བསྟན་ཏོ། ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ནི་ལུང་མ་བསྟན་དང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་མི་གསལ་བ་མུན་པ་ལྟ་ བུ་རྣམ་རྟོག་དང་སྤང་བྱ་ཡིན་ལ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སེམས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རང་བཞིན་འོད་ གསལ་ནི་དགེ་བ་དང་སྣང་བ་ལྟ་བུ་འོད་གསལ་དང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་བླང་བྱ་སྟེ། མདོ་ སྡེ་རྒྱན་དུ། ཆོས་ཉིད་སེམས་ལས་གཞན་པའི་སེམས་གཞན་ནི། །འོད་གསལ་མ་ཡིན་རང་ བཞིན་ལ་བརྗོད་དོ། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། ཆོས་ཉིད་སེམས་ལས་མ་རྟོགས་པ་སེམས་ གཞན་ཏེ་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བ་ཉིད་དུ་མི་བརྗོད་དོ། ། ཞེས་དང་། མི་རྟོག་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཞེས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ སེམས་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། དབུས་མཐར། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ནི། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་ པ། །ཞེས་དང་། གཅིག་ནི་རྐྱེན་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས། །གཉིས་པ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན། །ཉེ་བར་ སྤྱོད་དང་ཡོངས་སྤྱོད་དང་། །དེའི་འཇུག་བྱེད་སེམས་ལས་བྱུང་། །ཞེས་པའི་སྔ་འགྲེལ་དུ་ད་ ནི་ཡང་དག་མིན་པར་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་འཇུག་པའི་དབྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་ཏེ། ཞེས་ དང་། འཇུག་པའི་མ
Chinese
意义汇集：‘普通人的意识是什么？’意思是说，自性本自清净。因此，被称为佛陀。 昆基阿赖耶识的内观部分仅仅是自知自明。当它不纯净时，被称为众生的界；当它从不纯净到纯净时，被称为菩萨；当它完全纯净时，被称为如来。心的自性是光明，指的也是这个。 因此，八识转为四智，并非指本体变得更好，也不是指本体发生转变。在《法性分别论》中说：‘因此，成为它的自性，接近它就是真如。当变得无垢时，一切都只是真如。显现也是一种转变，这是成就。’这与八识和所有垢染都灭尽的灭尽转变相矛盾。如果认为本体发生转变，那么由于遮障的延续没有止息，佛陀就无法获得完全的转变。 对于慈氏法（弥勒菩萨的教法）的追随者来说，不需要另外寻找如来藏的观点，因为‘自生者的胜义谛’意味着如来藏就是胜义谛。意义汇集的经文‘普通人的意识是什么？’等等，意思是说，昆基阿赖耶识不是普通人的，而是普通人的法性意识，它被显示为自性清净和自性之基的佛陀。 昆基阿赖耶识是无记的，自性不光明，像黑暗一样，是分别念和应断除的。而法性之心，如来藏，自性光明，像光明一样，是光明和无分别念，是应接受的。《经庄严论》中说：‘法性心之外的其他心，不是光明，指的是自性。’在注释中说：‘法性心之外的无分别念之心，即他起自在的体性，不是指自性光明。’无分别念就是真如的真实智慧。因此，法性之心就是真如。 《中边分别论》中说：‘虚妄分别不是真实的，心和心所是三界。’又说：‘一是缘的识，二是近行者。近行和普行，以及它的作用是心所。’在之前的注释中说：‘现在显示的是不真实的遍计所执的行相差别。’以及行相的……
English
Meaning Collection: 'What is the consciousness of ordinary beings?' It means that the nature is inherently pure. Therefore, it is called Buddha. The introspective part of Kunzhi Alaya consciousness is merely self-knowing and self-illuminating. When it is impure, it is called the realm of sentient beings; when it changes from impure to pure, it is called Bodhisattva; when it is completely pure, it is called Tathagata. The nature of mind is luminosity, which also refers to this. Therefore, the transformation of the eight consciousnesses into the four wisdoms does not mean that the essence becomes better, nor does it mean that the essence undergoes a transformation. In the 'Distinction of Dharma Nature,' it says: 'Therefore, becoming its nature, approaching it is Suchness. When it becomes stainless, everything is just Suchness. Manifestation is also a transformation, this is accomplishment.' This contradicts the exhaustion transformation where the eight consciousnesses and all defilements are exhausted. If it is thought that the essence undergoes a transformation, then because the continuum of obscurations does not cease, the Buddha will not attain complete transformation. For followers of Maitreya's teachings, there is no need to seek the view of the Tathagatagarbha separately, because 'the ultimate truth of the self-born' means that the Tathagatagarbha is the ultimate truth. The Meaning Collection text 'What is the consciousness of ordinary beings?' etc., means that Kunzhi Alaya consciousness is not that of ordinary beings, but rather the Dharma nature consciousness of ordinary beings, which is shown to be the Buddha of self-nature purity and the basis of self-nature. Kunzhi Alaya consciousness is neutral, its nature is not luminous, like darkness, it is conceptual thought and should be abandoned. While the Dharma nature mind, the Tathagatagarbha, is self-luminous, like light, it is luminous and non-conceptual, and should be accepted. The 'Ornament of the Sutras' says: 'Other minds besides the Dharma nature mind are not luminous, referring to the self-nature.' In the commentary, it says: 'The non-conceptual mind besides the Dharma nature mind, which is the nature of other-powered, does not refer to self-nature luminosity.' Non-conceptual thought is the true wisdom of Suchness. Therefore, the Dharma nature mind is Suchness. The 'Distinguishing the Middle from the Extremes' says: 'False conceptualization is not real, mind and mental factors are the three realms.' It also says: 'One is the consciousness of conditions, the second is the near-acting one. Near-acting and universal-acting, and its function are mental factors.' In the previous commentary, it says: 'Now it shows the characteristics of the divisions of the activity of that very unreal conceptualization.' And the characteristics of the activity…… --------------------------------------------------------------------------------