Tibetan
ཁྱབ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱོགས་དུ་མ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་མི་འགྲུབ་ཅིང༌། འདུས་མ་བྱས་རྫས་སུ་ཁས་ལེན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་རིགས་པ་མཚུངས་པ་དང༌། འདུས་མ་བྱས་ཤེས་བྱར་ཁས་མི་ལེན་ན་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པར་འགྲུབ་ལ། ཤེས་བྱར་ཁས་ལེན་ན་ནི་ཤེས་པ་རིམ་ཅན་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་མར་གྱུར་པས་འདུས་མ་བྱས་ཉིད་དུ་ཡང་མི་གྲུབ་པར་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན། གང་དང་གང་ལ་རྣམ་དཔྱད་པ། །དེ་དང་དེ་ལ་གཅིག་ཉིད་མེད། །གང་ལ་གཅིག་ཉིད་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་དུ་མ་ཉིད་ཀྱང་མེད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་དཔྱད་པ་ཁོ་ནས་ཀྱང་འགྲུབ་ལ། གཞན་ཡང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་བཞི་པོ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་དཔྱད་ན་ཡང་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་རང་བཞིན་མེད་དེ། ཚོར་བ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་མི་འགྲུབ་ལ། དེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་རྟེན་དང་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་དྲུག་དྲུག་བཅོ་བརྒྱད་དུ་གནས། འདུ་ཤེས་ཀྱང་ཆུང་ངུའི་འདུ་ཤེས་དང༌། ཆེན་པོ་དང༌། ཚད་མེད་པ་སྟེ་ཁམས་ཀྱིས་དབྱེ་ན་གསུམ། རྟེན་དང་དམིགས་པས་དབྱེ་ན་དྲུག རེ་རེ་ལ་ཡང་མཚན་མར་འཛིན་པའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་མེད་པ་དང༌། འདུ་བྱེད་སེམས་དང་ལྡན་པ་བཞི་བཅུ་རྩ་དགུ་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་བཅུ་བཞིའམ། ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་བརྒྱད་དམ་དྲུག་ཏུ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡང་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་ལ། དེ་དག་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་ལུགས་སྣ་ཚོགས་པས་གཅིག་ཏུ་མི་འགྲུབ་ཅིང༌། དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དཔྱད་ན་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟ་བྱུང་བའི་དུས་གསུམ་ན་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཐ་དད་ཅིང༌། དེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་ལོ་དང་ཟླ་བ་ནས་སྐད་ཅིག་མའི་བར་དུ་སྔ་ཕྱི་ཐ་དད་པ་ཉི་ཚེ་ལས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པ་མེད་ལ། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་བམ་སྙམ་ན་ཡང༌། ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཐའ་ཡོད་པ། །དེ་བཞིན་ཐོག་མ་དབུས་བརྟག་དགོས། །དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་གསུམ་བདག་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་གནས་པ་མིན། །ཐོག་མ་དབུས་དང་ཐ་མ་ཡང༌། །སྐད་ཅིག་བཞིན་དུ་བསམ་བྱས་ན། །ཐོག་མ་དབུས་དང་ཐ་མ་ཉིད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ། དེས་ན་དུ་མ་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མི་དམིགས་པས་རང་བཞིན་མེད་
Chinese
周遍的事物也因为与众多方分相关联而不能成为一体。对于所有承许无为法为实有的人来说，也是同样的道理。如果不承许无为法为所知，那么仅凭这一点就能成立无自性。如果承许为所知，那么因为它与次第性的识相关联，就像识一样变成刹那性，因此也无法成立为无为法。如是说：对于什么进行分析观察，对于它就没有一体性。对于什么没有一体性，对于它也没有多体性。以这种方式，因为远离了一和多，所以仅凭对色蕴进行分析观察，也能成立一切法无自性。此外，如果对受等其余四蕴的自性之体进行分析观察，也因为远离了一和多而无自性。仅仅因为受是乐受、苦受和舍受三种，就不能成为一体。而且，每一种受也从所依和所缘的角度分为六六一十八种。想也分为小想、大想和无量想，从界的角度来分是三种。从所依和所缘的角度来分是六种。每一种想也与执取相的差别无关。行蕴有与心相应的四十九种，以及不相应的行蕴十四种或二十三种等各种各样的行蕴。识也因为存在八识聚或六识聚而无法成为一体。而且，它们每一种也因为缘取各种各样的对境，以各种各样的生起方式而不能成为一体。如果从时间的角度进行分析观察，那么在过去、未来和现在这三个时间里，受等的状态各不相同。而且，每一种状态也从年、月到刹那之间，前后各不相同，除了名言假立之外，没有一体性能成立。如果认为刹那性能成为一体，那么：如何刹那有边际，同样初始与中间应观察。如是刹那具三者，世间非住于刹那。初始中间与最后，如刹那般作思择时，初始中间与最后。以这种方式也不能成立为一体。因此，因为多体性也不能成立，所以一和多的体性不可得，因此是无自性。
English
Pervasive things also cannot become one because they are related to many directions. The same reasoning applies to all those who assert unconditioned dharmas as real. If you do not assert unconditioned dharmas as knowable objects, then by that very fact their selflessness is established. If you assert them as knowable objects, then because they are related to sequential consciousness, they become momentary like consciousness, and therefore cannot be established as unconditioned. It is said that: Whatever is analyzed, for that there is no oneness. For whatever there is no oneness, for that there is also no multiplicity. In this way, because of being separated from one and many, all phenomena are selfless, which is established by analyzing only the aggregates of form. Furthermore, if we analyze the nature of the other four aggregates, such as feeling, they are also selfless because they are separated from one and many. Just because feeling is of three kinds—pleasant, painful, and neutral—it cannot become one. Moreover, each of these is divided into eighteen kinds, six each in terms of support and object. Conception is also divided into small, large, and immeasurable, which are three in terms of realms. In terms of support and object, there are six. Each of these is also without distinction in terms of grasping at characteristics. There are forty-nine mental formations that are associated with mind, and fourteen or twenty-three non-associated mental formations, and so on. Consciousness also cannot become one because it exists as eight or six aggregates. Moreover, each of these also arises by focusing on various objects in various ways, and therefore cannot become one. If we analyze from the perspective of time, then in the three times—past, future, and present—the states of feeling and so on are different. Moreover, each of these is different from moment to moment, from year to month, and there is no oneness that can be established except for nominal designation. If you think that a moment can become one, then: How can a moment have an end? Likewise, the beginning and middle should be examined. Thus, because a moment has three parts, the world does not abide in a moment. If the beginning, middle, and end are considered like a moment, then the beginning, middle, and end cannot be established as one. Therefore, because multiplicity also cannot be established, the nature of one and many is not observed, and therefore it is selfless.
Tibetan
པ་ཉིད་དུ་ངེས་ཞེས་སྔར་གྱི་དམ་བཅས་པ་གྲུབ་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ་རིགས་པ་དེ་དག་གི་དགག་བྱ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡིན། པུ་ཏོ་བས་སྐབས་སུ་རིགས་པ་དེ་གསུམ་རྟེན་འབྲེལ་དང་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་དང་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གསུམ་ཡིན་ཀྱང་གསུངས། དགེ་བཤེས་སྟོན་པའི་བླ་མ་ཇོ་བོ་དབང་ཕྱུག་གཞོན་ནུས་འཕགས་པ་ལྷའི་དབུ་མ་ལག་ཚད་ནས། ཐག་པ་ལ་ནི་སྦྲུལ་སྙམ་འཛིན། །ཐག་པ་མཐོང་ན་དོན་མེད་དོ། །དེ་ཆ་མཐོང་ན་དེ་ལ་ཡང༌། །སྦྲུལ་བཞིན་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་དེ་དངོས་པོ་གང་རུང་རེ་ལ་སྦྱར་གྱིན་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པའི་སྒོ་ནས་ཀ་ཁ་ངོ་མི་ཤེས་པ་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ལེགས་མོར་གོ་ནུས་པ་མཁྱེན་སྐད་དེ། སྦྲ་དག་ཏུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་ཁ་དང་ལ་སྤྱན་དྲངས། ཡོན་བཤད་པའི་དུས་ན་ཁྱོད་ཀྱི་སྦྲ་བྱ་བ་འདི་རེ་བ་དུ་མ་འདུས་པ་ལ་ཟེར་བ་མིན་ནམ། རེ་བ་རྣམས་སོ་སོར་ཕྱེ་ན་སྦྲ་ཅང་འགྲུབ་བམ་ཞེས་འདྲི། ཨེན་ཅིག་བསམས་པས་གོ་ནས་ཁས་བླངས་པ་དང༌། རེ་བ་བྱ་བ་སྣལ་མ་དུ་མ་འདུས་པ་ལ་ཟེར་བ་མིན་ནམ། སྣལ་མ་སོ་སོར་ཕྱེ་ན་རེ་བ་ཅང་འགྲུབ་བམ་ཞེས་པ་དང༌། སྣལ་མ་བྱ་བ་སྤུའི་ཉག་མ་འདུས་པ་ལ་ཟེར་བ་མིན་ནམ། སྤུ་རྣམས་སོ་སོར་ཕྱེ་ན་སྣལ་མ་ཅང་འགྲུབ་བམ་ཅེས་པ་དང༌། སྤུ་དག་ཀྱང་སྣ་རྟིང་གློ་དག་ཏུ་ཕྱེ་ནས་དྲི་བ་མཛད། དེ་དག་གིས་ཨེན་རེ་བསམས་པས་གོ་ནས་ཁས་བླངས་པ་དང༌། རེ་བ་ལ་ནི་སྦྲ་སྙམ་འཛིན། །རེ་བ་མཐོང་ན་དོན་མེད་དོ། །དེ་ཆ་མཐོང་ན་དེ་ལ་ཡང༌། །སྦྲ་བཞིན་ཤེས་པ་འཁྲུལ་བ་ཡིན། །ཞེས་སྦྱར་བར་མཛད། ཁང་ཁྱིམ་དག་ཏུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་ཁ་དང་ལ་སྤྱན་དྲངས། ཡོན་བཤད་པའི་དུས་ན་ཁྱེད་ཀྱི་ཁང་པ་བྱ་བ་འདི་རྡོ་ཤིང་དུ་མ་འདུས་པ་ལ་ཟེར་བ་མིན་ནམ། རྡོ་ཤིང་སོ་སོར་ཕྱེ་ན་ཁང་པ་ཅང་གྲུབ་བམ་ཞེས་དང༌། མཐར་རྡུལ་དག་ཀྱང་ཕྱོགས་ཆས་དབྱེ་བའི་བར་དུ་མཛད་ནས། ཁས་བླངས་པ་དང༌། རྡོ་ཤིང་ལ་ནི་ཁང་པར་འཛིན། །རྡོ་ཤིང་མཐོང་ན་དོན་མེད་དོ། །དེ་ཆ་མཐོང་ན་དེ་ལ་ཡང༌། །ཁྱིམ་བཞིན་ཤེས་པ་འཁྲུལ་བ་ཡིན། །ཞེས་སྦྱར་བར་མཛད་པར་གདའ་གསུངས། དེ་ལྟར་རིགས་པ་གསུམ་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ཟུར་ཙམ་གསུངས་ནས། གཉིས་པ། དེ་ཉིད་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་རྣམས་ལས་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་འདིར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའི་ཚུལ་ནི།སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུའི་རིགས་པ་དང༌། །དབུ་མའི་རྩ་བ་སོགས་ལས་ཀྱང༌། །དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གྲུབ་བཤད་པ། །གང་ཕྱིར
Chinese
因此，他实现了先前承诺的，即那些理性的驳斥对象是蕴等。布朵瓦有时也说这三种理性是缘起、金刚屑和一与多异。格西敦巴的上师觉沃旺秋勋努从圣天《中观四百论》的量论中说：于绳执为蛇，见绳则无义。若见其分，于彼亦如蛇，知为错乱。据说他将此话应用于任何事物，通过一与多异的理性，即使是不识字的人也能很好地理解空性。在帐篷里，他迎请福业的开和啦。在供养时，他问道：你的帐篷不就是由许多希望聚集而成的吗？如果将希望一一分开，帐篷还能成立吗？他们略一思索，明白后便承认了。他又问：希望不就是由许多线聚集而成的吗？如果将线一一分开，希望还能成立吗？他又问：线不就是由毛的细丝聚集而成的吗？如果将毛一一分开，线还能成立吗？他还将毛分解成头、尾、中间等部分来提问。他们略一思索，明白后便承认了。他便将此话套用上去说：于希望执为帐篷，见希望则无义。若见其分，于彼亦如帐篷，知为错乱。在房屋里，他迎请福业的开和啦。在供养时，他问道：你的房屋不就是由许多石头和木头聚集而成的吗？如果将石头和木头一一分开，房屋还能成立吗？最后，甚至将尘土也分解成各个部分来提问。他们承认后，他说：于石头和木头执为房屋，见石头和木头则无义。若见其分，于彼亦如房屋，知为错乱。据说他就是这样做的。如此，仅仅讲述了通过三种理性确定诸法无自性的方式。第二，关于从那些伟大的中观论典中广泛阐述，并在此处简略展示的方式：以《七十空性论》的理性和《中观根本慧论》等论典，成立并阐述了诸法自性的空性。因为
English
Therefore, he fulfilled the previous commitment, that the objects of refutation by those reasonings are the aggregates, etc. Putowa sometimes also said that these three reasonings are dependent origination, Vajra Splinter, and one and many. Geshe Tonpa's guru, Jowo Wangchuk Shönnu, from Arya Deva's Madhyamaka Catuhsataka, said: 'To a rope, one apprehends a snake; seeing the rope, it is meaningless. If one sees its parts, then also to that, like a snake, knowing is delusion.' It is said that he applied this to any object, and through the reasoning of one and many, even those who do not know the alphabet could understand emptiness well. In tents, he invited the opening and la of meritorious activities. At the time of offering, he asked: 'Isn't your tent said to be a collection of many hopes? If the hopes are separated one by one, will the tent still be established?' After thinking for a moment, they understood and admitted it. He then asked: 'Isn't hope said to be a collection of many threads? If the threads are separated one by one, will hope still be established?' He then asked: 'Isn't thread said to be a collection of strands of wool? If the strands are separated one by one, will thread still be established?' He also divided the wool into the head, tail, middle, etc., and asked questions. After thinking for a moment, they understood and admitted it. He then applied the saying: 'To hope, one apprehends a tent; seeing hope, it is meaningless. If one sees its parts, then also to that, like a tent, knowing is delusion.' In houses, he invited the opening and la of meritorious activities. At the time of offering, he asked: 'Isn't your house said to be a collection of many stones and wood? If the stones and wood are separated one by one, will the house still be established?' Finally, he even divided the dust into its parts and asked questions. After they admitted it, he said: 'To stones and wood, one apprehends a house; seeing stones and wood, it is meaningless. If one sees its parts, then also to that, like a house, knowing is delusion.' It is said that he did so. Thus, he only briefly explained the way to establish the selflessness of phenomena through the three reasonings. Second, regarding the way in which it is extensively explained in those great Madhyamaka treatises and briefly presented here: Through the reasoning of the Seventy Stanzas on Emptiness and the Root Verses on the Middle Way, etc., the emptiness of the nature of phenomena is established and explained. Because