Tibetan
ར་ལྟུང་བས་ཀྱང་དེ་སྒོམ་པ་རྒྱུན་ཆད། བཟོད་པ་མེད་ན་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་ཞིང་མིར་སྐྱེས་ན་ཡང་གཟུགས་ངན་དུ་སྐྱེ་བས་བླ་མས་ཐུགས་ལ་མི་འདོགས་ཤིང་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་པའི་གདམས་ངག་མི་འཐོབ། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། ཁོ་བོ་གཟུགས་མཛེས་པས་བླ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐུགས་ལ་བཏགས་པ་ལགས་གསུངས་སྐད། སྙིང་རྗེ་མེད་ན་ཐེག་པ་དམན་པར་ལྟུང་བས་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་ཀྱང་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་མི་འཐོབ། དགེ་བའི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་བསྔོ་བ་མེད་ན་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་པ་བར་མ་དོར་རྒྱུན་ཆད། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མ་གུས་ན་ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་ཏུ་སྐྱེ་ཞིང་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་མི་འཕྲད་པས་དེ་ཐམས་ཅད་དང་བཅས་པ་དགོས་པར་གསུངས། སྒོམ་པའི་རིམ་པ་ལས་ཀྱང་སྦྱོར་བའི་དུས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་འཕངས་ལ་ཡན་ལག་བདུན་པ་སྔོན་དུ་བཏང༌། དེ་ནས་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཞི་གནས་སྒྲུབ་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བཟོད་ལྷག་མཐོང་ཤེས་རབ་སྒོམ། མཇུག་གི་དུས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དེ། བདག་གི་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱས་ལ་དེ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་བྱས་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྔོ་བ་དང༌། རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི་དུས་ན་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ལ་བསླབ་པར་གསུངས། སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནས་བསམ་གཏན་གྱི་བར་ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་ཀྱི་དོན་ཡིན་པར་གསུངས་ཤིང༌། གཞན་ཡང་ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་མེད་ན་དོན་དམ་པ་མི་རྟོགས་པར་གསུངས་པ་ཀུན་ཡང་ཐབས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པ་ལ་རང་ཅག་དབུ་མ་ཆེན་པོ་བ་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མི་དགོས་པ་ཞིག་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྐད་ཟེར་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནས་དེ་བཞིན་དུ་མ་བཤད། དེ་ལྟར་ཐབས་དང་བཅས་པར་སྒོམ་པ་ཡང་དང་པོ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མ་བཤིག་པ་ཉིད་དུ་ཐབས་རྣམས་བརྟན་པར་བྱ་བ་གལ་ཆེ་སྟེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ཉིད་ཚོལ་ལ་ཐོག་མར་ནི། །ཐམས་ཅད་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ། །དོན་རྣམས་རྟོགས་ཤིང་ཆགས་མེད་ལ། །ཕྱིས་ནི་རྣམ་པར་དབེན་པའོ། །ཞེས་གསུངས། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པའི་མདོ་ལས། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་ཡིན། ཞེས་གསུང་བ་བཞིན་དུ་ཡིན་གསུངས་པས། དང་པོར་བདག་འཇིག་རྟེན་འདི་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བའི་མི་རྟག
Chinese
即使是犯了根本堕罪，修持也会中断。如果没有忍耐，就会堕入恶道，即使转生为人，也会转生成丑陋之身，上师不会放在心上，也得不到修持空性的诀窍。 觉沃（阿底峡尊者）说： “我因为相貌端正，所以所有的上师都放在心上。” 如果没有慈悲心，就会堕入小乘，即使修持空性也得不到成佛的果实。 如果没有将善根回向给大菩提，修持空性也会在中阴中断。 如果不恭敬菩萨，就会转生到边地，遇不到宣讲空性的善知识，所以说必须具备这一切。 在《修道次第》中也说，在加行的时候，要以菩提心为动力，先进行七支供。 然后，依靠专注于目标的止观，修持忍耐和胜观智慧。 在结束的时候，对没有证悟空性的众生生起慈悲心。 想着： “我要圆满自己的二资粮，证得一切智智，通达它们的法性。” 这样想着，向十方诸佛和菩萨顶礼、供养和赞叹，回向善根。 在后得位的时候，要学习所有没有不圆满之处的方法。 在《入行论》中也说，从菩提心到禅定的一切都是智慧的意义。 此外，还说如果没有世俗谛，就无法证得胜义谛，所有这些都是方便的意义。 我们这些自称大中观派的人，却说没有什么需要做的，但所有的佛法都不是这样说的。 像这样，以方便一起修持，首先在没有破除我执的情况下，稳固方便法非常重要。 在《六十正理论》中也说： “为了寻求那个，首先，应当说一切存在。 领悟诸法且无执着时，之后就是完全的寂静。” 觉沃（阿底峡尊者）也说，如《无垢称经》所说：“对蕴聚的执着是佛陀的种姓。” 就像这样。 首先，我是一个从这个世界到彼岸的无常者。
English
Even if one commits a root downfall, the practice will be interrupted. Without patience, one will fall into the lower realms, and even if reborn as a human, one will be reborn with an ugly form, the lama will not keep one in mind, and one will not obtain the essential instructions for meditating on emptiness. Jowo (Atisha) said: "Because I have a beautiful form, all the lamas keep me in mind." Without compassion, one will fall into the lesser vehicle, and even if one meditates on emptiness, one will not obtain the fruit of Buddhahood. If one does not dedicate the root of virtue to great Bodhi, the practice of emptiness will be interrupted in the bardo. If one does not respect Bodhisattvas, one will be born in a borderland and will not encounter a virtuous friend who teaches emptiness, so it is said that all of this is necessary. In the Stages of Meditation, it is also said that in the stage of application, one should be propelled by the mind of Bodhi and first perform the seven-branch offering. Then, relying on the single-pointed Samatha that focuses on the object, one should meditate on patience and Vipassana wisdom. At the end, one should generate compassion for sentient beings who have not realized emptiness. Thinking: "I will perfect my two accumulations and attain omniscience, and I will understand the nature of those things." Thinking in this way, one should prostrate, make offerings, and praise all the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions, and dedicate the root of virtue. In the stage of subsequent attainment, it is said that one should learn all the methods that are not incomplete. In the Bodhicaryavatara, it is also said that everything from the mind of Bodhi to meditation is the meaning of wisdom. Furthermore, it is said that without conventional truths, one cannot realize ultimate truth, and all of these are the meaning of skillful means. We, who call ourselves great Madhyamikas, say that there is nothing that needs to be done, but all the Dharma does not say that. Like this, practicing with skillful means, it is very important to stabilize the skillful means first without destroying the self-grasping. In the Sixty Stanzas of Reasoning, it is also said: "To seek that, first, one should say that everything exists. When one understands the phenomena and is without attachment, then it is complete peace." Jowo (Atisha) also said, as it is said in the Vimalakirti Sutra: "Grasping at the aggregates is the lineage of the Buddha." It is just like that. First, I am an impermanent being who goes from this world to the other shore.
Tibetan
་པ་བསྒོམས་པས་འཕོངས་པ་དང་འཇིགས་པ་སྐྱབས་ཚོལ་ཞིང༌། སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྒོམ། དེ་ནས་དེས་སྐྱོབ་པ་ཆོས་ཀྱིས་སྐྱོབ་པས་བདག་གིས་ལས་འདི་བྱས་ན་ངན་སོང་འདིར་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་འབྲས་སྒོམ་གསུངས། སྐབས་སུ་མི་རྟག་པའི་རྗེས་ལ་བདག་འཇིག་རྟེན་འདི་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་ངན་སོང་གསུམ་དུ་སྐྱེས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་པ་སྒོམ། དེ་ནས་བདག་ངན་སོང་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པ་སྐྱབས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དེ་དག་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྒོམ། དེ་ནས་དེ་དག་གིས་ངན་སོང་ལས་སྐྱོབ་པའི་ཡང་དེའི་རྒྱུ་ལས་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱོབ་པས་ངན་སོང་དང་བདེ་འགྲོའི་རྒྱུ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ལ་སྤང་ཞིང་སྒྲུབ་ཀྱང་གསུང་སྟེ། དེ་ནས་བདག་སྲིད་པ་ན་མི་རྟག་པ་དང་རྒྱུ་འབྲས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྐྱོ་ཞིང༌། ཡིད་འབྱུང་བ་བསྒོམས་པས་དེ་ལས་བདག་ཐར་བར་འདོད་པ་དང༌། བདག་འཁོར་བ་ན་འཁྱམས་པའི་དུས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་གི་མ་བྱས་པ་དང༌། བདག་གི་མ་འཁོར་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པས་གཙེས་པ་ལ་རང་གི་ཉམས་ལ་དཔག་ནས་སྙིང་རྗེ་སྒོམ། དེ་ནས་དེས་ཀུན་ནས་བླངས་ནས་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ལ་འགོད་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་སེམས་བསྐྱེད། དེ་ནས་བདག་གིས་གཞན་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འཐོབ་པ་ལ་བདག་གིས་དེའི་རྒྱུ་ལ་འཇུག་དགོས་པ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། འཇུག་པའི་སྡོམ་པ་བླང་ཞིང་དེའི་བསླབ་པ་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སེམས་གཉིས་ལ་བསླབས་ཏེ། ཐབས་དེ་རྣམས་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ན། ཐབས་རྐྱང་པ་ཙམ་གྱིས་དངོས་པོར་འཛིན་པ་མི་སྤོངས་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མི་འཐོབ་ལ། འཁོར་བ་མཐའ་རིང་བ་དང་གདུལ་བྱའི་སེམས་ཅན་གྲངས་མང་ལ་བྱེད་ངན་པར་ཡང་ཤེས་པས་རང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཤིན་ཏུ་གཙེས་ཙ་ན། སྤྲེའུའི་གཏམ་རྒྱུད་བཞིན་དུ་འཁོར་བ་མཐའ་མེད་དུ་སེམས་ཅན་ཇི་སྙེད་ཅིག་གི་ཁུར་བདག་གིས་བསྐུར་མི་ནུས་སྙམ་དུ་ཞུམ་ནས་སྙིང་རྗེ་ཉིད་ཀྱང་ཉམས་པའི་ཉེན་ཡོད་པས། དང་པོ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་སྒོམ། དེ་བཞིན་བསྒོམས་ཀྱང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བརྟན་པར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་སེམས་ཅན་གང་ཟག་གི་རྫས་ཉིད་དུ་བཟུང་ལ་དེ་གཉིས་སྒོམ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་དང་དེ་དག་གི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་རྫས་སུ་གྲུབ་པས་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བ་
Chinese
通过修习，在贫困和恐惧中寻求庇护，修习皈依佛。然后，因为他（佛）的救护和佛法的救护，我修习如果我做了这个业，就会堕入恶道等等的业果。有时，追随无常，我修习如果我从这个世界死后投生到三恶道，必须承受多少痛苦。然后，我认识到从三恶道的痛苦中救护我的，只有皈依三宝，修习皈依它们。然后，它们通过从恶道中救护，也通过从其因中扭转的方式救护，因此也宣说了要了解恶道和善道的因，并断除和修习它们。然后，我厌倦了轮回中无常和因果相续的痛苦，修习生起出离心，想要从中解脱。并且，我修习在轮回中流转时，一切众生都曾做过我的母亲，我没有轮回时，他们遭受各种痛苦，从自己的经验出发修习慈悲。然后，从那一切中摄取，为了使一切众生安住于佛的果位，我发起了大菩提心，心想自己要获得它。然后，为了我为了利益他人而获得大菩提，我认识到我必须进入它的因，受持进入的律仪，并修习其学处，即增上戒律和增上心学。当这些方法变得稳固时，仅仅依靠方法并不能断除对实有的执着，因此不能获得一切智智。并且，因为知道轮回漫长，所化众生众多，行为恶劣，并且自己被轮回的痛苦深深折磨，就像猴子的故事一样，心想我无法承担在无尽轮回中无量众生的重担，因此会沮丧，甚至有失去慈悲的危险。所以，首先修习自己相续中无有人我。即使那样修习，在慈爱和慈悲没有变得稳固之前，也要将众生执持为真实的人我之物，修习那二者。然后，因为众生和他们的一切痛苦都实有存在，所以消除众生的痛苦
English
Through practice, seeking refuge from poverty and fear, practice taking refuge in the Buddha. Then, because of his (the Buddha's) protection and the Dharma's protection, I practice contemplating the karmic results of if I do this action, I will be born in the lower realms, etc. Sometimes, following impermanence, I contemplate how much suffering I must endure if I die from this world and am born in the three lower realms. Then, I realize that the only refuge that protects me from the suffering of the three lower realms is the Three Jewels, and I practice taking refuge in them. Then, they protect from the lower realms, and also protect by reversing from its cause, so it is also taught to understand the causes of the lower realms and the higher realms, and to abandon and practice them. Then, I am weary of the suffering of impermanence and the continuous cause and effect in samsara, and I practice generating renunciation, wanting to be liberated from it. And, I practice that when wandering in samsara, all sentient beings have been my mothers, and when I am not wandering, they are tormented by various sufferings, and from my own experience, I practice compassion. Then, taking from all that, in order to establish all sentient beings in the state of Buddhahood, I generate the great Bodhicitta, thinking that I must attain it myself. Then, in order for me to attain great Bodhi for the benefit of others, I realize that I must enter its cause, take the vows of entering, and practice its trainings, namely the higher trainings in morality and mind. When these methods become stable, one cannot attain omniscience because merely relying on methods does not eliminate the clinging to reality. And, because one knows that samsara is long, there are many sentient beings to be tamed, their actions are evil, and one is deeply tormented by the suffering of samsara, like the story of the monkey, thinking that I cannot bear the burden of countless sentient beings in endless samsara, one becomes discouraged, and there is even a danger of losing compassion. Therefore, first practice the absence of a self of persons in one's own mindstream. Even if one practices that way, until love and compassion become stable, hold sentient beings as real objects of a person, and practice those two. Then, because sentient beings and all their sufferings are truly existent, eliminate the suffering of sentient beings.