Tibetan
པ་འདོད་ཆགས་ལ་མི་སྡུག་པ་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་པོ་དག་ན་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་ཡང་འཕགས་པ་མོའུ་འགལ་གྱི་བུས་སློབ་མ་གཉིས་ལ་དམིགས་པ་གཅིག་བསླབས་པས་སྐྱེས་མ་བཏུབ་པ་ལ། ཤཱ་རིའི་བུ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་མཆོག་ཡིན་པས་དམིགས་པ་དེ་སྤོས་པས་མོད་ལས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་གཅིག་ཐམས་ཅད་ལ་འཕྲོད་པའི་ངེས་པ་མེད་དེ། སྨན་གཅིག་ནད་ཐམས་ཅད་ལ་འཕྲོད་པའི་ངེས་པ་མེད་པ་དང་འདྲ། འདོད་ཆགས་ཅན་ལ་བྱམས་པ་དང་ཞེ་སྡང་ཅན་ལ་མི་སྡུག་པ་མི་འཕྲོད། དབུགས་བགྲང་བ་ཀུན་ཡང་གཏི་མུག་ཤས་ཆེ་བ་ལ་མི་འཕྲོད། བདག་མེད་གཉིས་ཁོ་ན་མཚན་མ་མེད་པའི་དམིགས་པ་ཟེར་མཆོག་ཏུ་གསུངས་ཏེ་ཡང་དུས་ཚོད་ལ་མ་བབ་པར་བསྟན་པ་ན་ཉེས་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བར་རིན་པོ་ཆེའི་འཕྲེང་བ་དང་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཡིན། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་འཕྲོད་པ་ཡིན། སྒོམ་པའི་རིམ་པ་ལས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའམ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པའམ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་ལ་དམིགས་པ་ལ་ཡང་གསུངས་ཏེ་དེ་ཀུན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལགས། གཞན་ལ་གདམས་པ་སྟོན་པ་ཡང་ཚིག་ཙམ་གྱིས་མ་འོངས་པ་རྗེས་སུ་སློབ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཡིན། མྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐད་པ་ལག་ཏུ་རྡོ་བཅངས་ནས་སྒོམ་པ་དང་པར་བུ་ལ་ཤེས་པ་གཏད་ནས་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སྔ་མ་མང་པོ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཚོད་ཀྱི་མགུ་བ་དེ་འདི་ཀུན་གྱིས་གཏན་ལ་དབབ་པའི་གཞི་མིན་པས་དེ་ཀུན་ཕྱོགས་སྔ་མར་བྱ་རིན་མི་ཆོག ཡང་ལ་ལ་དག་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཟེར་ནས་ཐབས་ཅ་འབྱིད། མི་རྟོག་པ་ཡིན་ཟེར་ནས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འགེགས་པ་དེས་ཀྱང་མི་ཡོང་བས། དགེ་བཤེས་པུ་ཏོ་བ་སྟེངས་ཀ་འདིར་རླུང་རྩ་མིག་ཏུ་སོང་བས་ཉིན་མཚན་ངོ་མི་ཤེས་པར་སྒོམ་པའང་བག་རེ་བྱུང་བ་ལ་དེ་ཀུན་ལ་འདོད་པ་ཙུག་ཁ་ནའང་མ་བྱུང༌། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པ་ཤས་ཤིག་ཡོད་པ་དེ་རང་གྲག་པ་བྱུང་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། དམིགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ལ་དམིགས་ནས་ཡིད་དགེ་བ་ལ་བཞག་པ་དེ་ཡང༌། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད། །བརྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇོག་སྟེ། དེ་ལ་ཉེས་པ་ལྔ་ནི། ལེ་ལོ་དང༌། གདམས་ངག་བརྗེད་པ་དང༌། བྱིང་བ་དང༌། རྒོད་པ་དང༌།འདུ་མི་བྱེད་པ་དང༌། འདུ
Chinese
或者对治贪欲修不净观等五种法门也好。就像圣者目犍连的儿子教两个弟子一个所缘境，结果没有生起（证悟），而舍利子是智慧第一的，改变那个所缘境后，立即生起了等持一样，所以一个所缘境不一定适合所有人。就像一种药不一定能治所有的病一样。对贪欲重的人修慈心，对嗔恨心重的人修不净观是不适合的。数呼吸对愚痴重的人也不适合。只有无我和二取是无相的所缘境，是最殊胜的，但如果时机不成熟就教导，就会犯两种过失，如《宝鬘论》和《入中论》中所说的那样。缘起对所有人都适合。在《修道次第》中也说可以缘十二部经的法，或者缘五蕴等，或者缘佛像，这些都是没有颠倒的。给别人传授窍诀，也不能只是口头说说，必须是未来要学习的、亲身经历的、一个接一个传承下来的，是具有证悟意义的。说什么证得等持，手里拿着石头修行，或者把意识交给木板修行等等，以前说过很多类似的方法。但那种程度的满足不是我们现在要确定的基础，所以那些都不能作为以前的方法。还有些人说一切都是空性，从而舍弃方便。说什么无分别，从而断绝一切分别，这也是不行的。格西普多瓦·斯登嘎因为风脉进入眼睛，以至于日夜不分地修行，也发生过类似的事情，但那些都没有得到丝毫的满足。就像“舍弃五过失，依止八对治，稍微有一点，就会自然显现”所说的那样。无论缘什么所缘境，只要把心放在善法上，也是像“舍弃五过失，依止八对治，从依止之因生起”所说的那样，以依止八对治的方式安住。其中五种过失是：懈怠、忘失教授、沉没、掉举、不作意，以及
English
Or it is good to meditate on the five methods such as meditating on ugliness to counteract attachment. Just as the son of the noble Maudgalyayana taught two disciples one object of focus, but they did not give birth (to realization), while Shariputra, who was the best of wisdom, changed that object of focus and immediately generated samadhi, so one object of focus is not necessarily suitable for everyone. Just as one medicine is not necessarily able to cure all diseases. It is not suitable to cultivate loving-kindness for those with strong attachment, and to cultivate ugliness for those with strong hatred. Counting breaths is also not suitable for those with great ignorance. Only selflessness and the two graspers are said to be the most supreme object of focus without characteristics, but if taught when the time is not ripe, two faults will be committed, as stated in the Garland of Jewels and the Introduction to the Middle Way. Dependent origination is suitable for everyone. In the Stages of Meditation, it is also said that one can focus on the Dharma of the twelve divisions of scripture, or on the five aggregates, etc., or on the image of the Buddha, and all of these are not inverted. When teaching instructions to others, one cannot just talk about it, it must be something that will be learned in the future, personally experienced, and passed down one after another, which has the meaning of realization. Saying that one has attained samadhi, meditating with a stone in hand, or entrusting consciousness to a wooden board for meditation, etc., many similar methods have been mentioned before. But that level of satisfaction is not the basis for us to determine now, so those should not be regarded as previous methods. There are also some people who say that everything is emptiness, thereby abandoning skillful means. Saying that there is no conceptualization, thereby cutting off all conceptualization, this is also not possible. Geshe Putowa Stengka had a similar experience of meditating to the point of not knowing day and night because the wind channels entered his eyes, but none of those achieved the slightest satisfaction. Just as it is said, "Abandoning the five faults, relying on the eight antidotes, if there is a little, it will naturally appear." No matter what object of focus one focuses on, as long as one places the mind on virtue, it is also like "Abandoning the five faults, relying on the eight antidotes, arising from the cause of reliance," abiding in the manner of relying on the eight antidotes to abandon the five faults. Among them, the five faults are: laziness, forgetting the instructions, sinking, agitation, non-application, and
Tibetan
་བྱེད་པའོ། །དེ་ལས་དང་པོ་ནི། སྙོམ་ལས་དང་སྦྱོར་བ་དམན་པ་གཉིས་ཀ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཡོད་ན་ཏེང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ལ་མི་འཇུག ཞུགས་ཀྱང་གདམས་ངག་བརྗེད་ན་ཐེ་ཚོམ་གྱི་འཕྱང་མོ་ལ་ཉུག་པས་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་པར་མི་འགྱུར། ལན་གཅིག་དེར་གྱུར་ཀྱང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་བྲལ་བས་བྱིང་རྒོད་དུ་གྱུར་ན་སྔ་མ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར། བྱིང་རྒོད་བྱུང་བའི་དུས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་རྩོལ་བ་མ་བྱས་ན། བྱིང་རྒོད་མི་སྤོངས། དེ་དག་མེད་པར་དམིགས་པ་ལ་རྣལ་དུ་འདུག་པའི་དུས་སུ་བཙལ་ནས་སླར་དམིགས་པ་ཤོར་ཏེ་འགྲོ་བས། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་དུ། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང༌། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །དེ་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཞེས་གསུངས། དེ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལས། གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང༌། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང༌། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པ་དང༌། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང༌། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇོག་པའོ། །ཞེས་དང༌། འགྲེལ་པ་ལས། རྩོལ་བའི་གནས་ནི་འདུན་པ། གནས་པ་ནི་རྩོལ་བ། གནས་འདུན་པའི་རྒྱུ་ནི་དད་པ་སྟེ་ཡིད་ཆེས་པར་གྱུར་ན་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་པ་རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དོན་ནི་དང་པོར་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་དེ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་ནས་སྔར་བསྟན་པའི་ཉེས་པ་དེ་དག་ཡོད་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོད་ན་ཕན་ཡོན་སྔ་མ་དག་འབྱུང་བ་ལ་ཡིད་ཆེས། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པ་དམིགས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པའི་གདམས་ངག་ལ་རག་ལས་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་འདུན་པ་འབྱུང༌། དེ་ཡོད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ནས་ལུས་དང་སེམས་སྦྱངས་པ་ཆུང་ངུའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པས། དེ་བཞི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོར་འགྱུར། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་སྟོན་པའི་གདམས་ངག་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པས་བརྗེད་པ་སྤོང༌། ཤེས་བཞིན་གྱིས་བྱིང་བར་གྱུར་ཏམ་རྒོད་པར་གྱུར་ཏམ། དེ་གཉིས་སུ་མ་གྱུར་པར་དམིགས་པ་ལ་ལེགས་པར་འཛིན་ཏམ། ཞེས་བྱ་ར་བྱས་པས་བྱིང་རྒོད་དུ་གྱུར་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར། དེ་དག་ཏུ་གྱུར་ན་བྱིང་བའི་གཉེན་པོ་དང་བར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་སྒོ
Chinese
去做。其中第一个是，昏沉和作意力弱两者，如果这两个存在，就不会进入禅定修习。即使进入，如果忘记了诀窍，就会陷入怀疑的摇摆中，不会对所缘境一心专注。即使一次达到了那种状态，因为失去了正念和正知，陷入了沉没和掉举，就会比之前退步。在出现沉没和掉举的时候，如果没有对治它们的努力，就无法去除沉没和掉举。如果没有这些，在安住于所缘境的时候，寻找之后又会失去所缘境而散乱。《辨中边论》中说：“懈怠与诀窍，忘失及沉没，掉举与不作，以及作，此等为五过。”这样说。其中去除这些的八种作意，也在其中说到：“处所与安住于彼，因与果亦然，不忘失所缘，了知沉与掉，去除彼等之现行，寂止时如实安住。”这样说。以及《释论》中说：“努力的处所是欲，安住是努力，安住欲的因是信，即如果确信就会现行希求的缘故。安住努力的果是极度调柔，因为发起精进而获得禅定的殊胜的缘故。”这样说。意思是最初没有禅定，因为心散乱而有之前所说的那些过患。如果有禅定，就确信会产生之前的那些利益。确信修习禅定依赖于如实指示所缘境的诀窍，依靠确信的信心，就会产生想要获得它的欲求。如果有了它，就会为了获得禅定而发起精进。发起精进后，获得了身心调柔的微小阶段，这四者就成为懈怠的对治。以不忘失指示禅定所缘境的诀窍的正念，去除忘失。以正知来观察是否陷入了沉没或掉举，或者没有陷入这二者而良好地执持所缘境，如果陷入沉没和掉举就会了知。如果陷入了这些，就忆念沉没的对治和障碍之物，六随念等
English
to do. The first of these is both lethargy and weak application. If these two are present, one will not enter into the practice of samadhi. Even if one enters, if one forgets the key instructions, one will be caught in the swing of doubt and will not become single-pointed on the object of focus. Even if one achieves that state once, if one is separated from mindfulness and awareness and falls into sinking and excitement, one will regress from the previous state. When sinking and excitement arise, if one does not make an effort to counteract them, one will not abandon sinking and excitement. Without these, when dwelling calmly on the object of focus, one searches and then loses the object of focus again and becomes distracted. In the Madhyāntavibhāga, it says, "Lethargy and the key instructions, forgetting, sinking, and excitement, non-application and application, these are considered the five faults." It says. The eight applications to abandon these are also mentioned there: "The place and dwelling in it, the cause and the result as well, not forgetting the object of focus, realizing sinking and excitement, the manifest application to abandon them, and abiding calmly when pacified." It says. And in the commentary, it says, "The place of effort is desire, dwelling is effort, the cause of dwelling desire is faith, that is, because if one is convinced, one will manifest desire. The result of dwelling effort is extreme pliancy, because by initiating diligence, one obtains the excellence of samadhi." It says. The meaning is that initially there is no samadhi, because the mind is distracted and has those faults mentioned earlier. If there is samadhi, one is convinced that those previous benefits will arise. Relying on the faith of believing that the practice of samadhi depends on the key instructions that truly show the object of focus, the desire to obtain it arises. If one has that, one initiates diligence for the sake of obtaining samadhi. After initiating diligence, one obtains a small stage of pliancy of body and mind, and these four become the antidote to lethargy. With the mindfulness that does not forget the key instructions that show the object of focus of samadhi, one abandons forgetting. With awareness, one observes whether one has fallen into sinking or excitement, or whether one is not falling into these two and is holding the object of focus well. If one falls into sinking and excitement, one will realize it. If one falls into these, one remembers the antidote to sinking and the obstructing objects, the six recollections, etc.