Tibetan
ང༌། ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་ཆུང་ངུ་ཙམ་ཡང་མ་སྐྱེས་པར་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་པ་དང་ཕམ་པའོ། །གཞི་མ་སེམས་ཅན་དུཿཁ་མགོན་མེད་པ་ལ་བསམ་པ་སེར་སྣས་སྦྱོར་བ་ཆོས་ནོར་མི་སྟེར་བ་ལུས་ངག་ཏུ་གྲུབ་པ་ཞིག་བྱས་ཏེ། དེ་ལ་དགའ་ཞིང་མགུ་བ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བ་དང༌། ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་མ་སྐྱེས་པར་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་པ་དང་ཕམ་པའོ། །གཞི་མ་གཞན་གྱིས་བཟོད་པར་གསོལ་བ་ལ་བསམ་པ་ཞེ་སྡང་གིས་འཚོག་པའི་སྦྱོར་བ་ལུས་ངག་ཏུ་ཐོན་པ་ཞིག་བྱས་ཏེ་གཉེན་པོ་མ་སྐྱེས་པར་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་ནའོ། །གཞི་མ་སེམས་ཅན་ལ་བསམ་པ་ཞེ་སྡང་གིས་འཚོག་པའི་སྦྱོར་བ་ལུས་ངག་ཏུ་ཐོན་པ་ཞིག་བྱས་ཏེ་གཉེན་པོ་མ་སྐྱེས་པར་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་ནའོ། །གཞི་མ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ལ་བསམ་པ་མི་ཤེས་པས་སྦྱོར་བ་ལུས་ངག་ཏུ་ཐོན་པ་ཞིག་བྱས་ནས་གཉེན་པོ་མེད་པར་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་པ་ནའོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའི་རྩ་ལྟུང་དེ་དག་གིས་མ་གོས་པར་བྱས་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་གསུམ་ལ་ལེགས་པར་སློབ་པ་ལས། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བསྡམས་པའི་ཚད་ནི་པུ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། འདས་པའི་འདོད་པ་ལ་མི་ལྟ་བ་དང༌། མ་འོངས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་པ་དང༌།ད་ལྟར་གྱི་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པ་མེད་པ་དང༌། དབེན་པ་ལ་དགའ་བ་དང༌། ངག་དང་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། བདག་ཉིད་ལ་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་པ་དང༌། བཟོད་པ་དང་དེས་པ་དང༌། ཡན་ལག་ལྔས་བསྡུས་པའི་བག་ཡོད་པ་དང༌། ཆོ་ག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། འཚོ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །སོ་སོར་ཐར་པ་ལས་བྱུང་བའི་བཞི་བཅུ་རྩ་བདུན་དང་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་ཞུ་བ་དང་ཕྲན་ཚེགས་དང་བཅས་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོས་ཀྱང་མ་གོས་པ་སྙམ་བྱེད་ཀྱང་ལེགས་པར་བསྡམས་པའི་ཆོས་བཅུ་པོ་འདི་མ་ཚང་ན་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བསྡམས་པ་ཅན་དུ་མི་འགྲོ། ཞེས་གསུངས་པ་ལ། དང་པོ་འདས་པའི་འདོད་པ་ལ་མི་ལྟ་བ་ནི། འདས་པ་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོའི་འདོད་པ་བོར་བ་ཡིན་ཡང་ཕྱིའི་འདོད་པ་ལ་རྩྭ་འམ། རང་གི་འདོད་པ་ལ་མི་གཙང་བ་དོར་བ་ལ་ངས་འདི་དོར་བ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཡང་ལྟ་བ་མེད་པ་བཞིན་དུ་མི་ལྟ་བ་སྟེ། ད་ལྟ་ནི་ཕ་ཞིང་ལ་སོགས་པ་ཁྱིམ་གྱི་འབྱོར་པ་ཆེ་རབ་ཅིག་ལ་སྤྱད་དུ་ཡོད་ན་མཐུན་རྐྱེན་འཛོམས་ཟེར་ནས་ཡོན་ཏན་དུ་བྱེད་པ་ལས་འདོད་པ་བོར་བ་མེད། གལ་ཏེ་ལན་ཅིག་བོར་ལོ་བྱས་ཀྱང་བུ་མོ་འབྲོལ་ཆུང་བཞིན་དུ་སོང་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་དཀའ། གཉིས་པ་མ་འོངས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་པ་
Chinese
啊！对于没有生起丝毫羞耻和惭愧，超越限度和失败。根本是对于无依无靠的痛苦众生，以悭吝之心结合，不施舍财物，身体和语言上做成那样的事，还对此感到高兴和满足，视为功德，并且没有生起羞耻和惭愧，超越限度和失败。根本是对于他人请求宽恕，以嗔恨之心扰乱，身体和语言上表现出来，没有生起对治就超越限度。根本是对待众生，以嗔恨之心扰乱，身体和语言上表现出来，没有生起对治就超越限度。根本是对待大乘佛法，以无知之心结合，身体和语言上表现出来，没有对治就超越限度。像这样所说的根本堕罪，不被这些沾染，从而好好修学三种戒律。以律仪戒好好守护的程度，布朵瓦说：“不回顾过去的欲望，不明显地喜欢未来，不特别执着现在，喜欢寂静，语言和念头完全清净，不轻视自己，忍耐和安忍，以五支摄持的谨慎，仪轨圆满，生活圆满。”即使自认为没有沾染从别解脱戒产生的四十七种罪和种种分别、忏悔、细微之处等所说的细微罪过，但如果没有具备这十种善加守护的法，也不会成为以律仪戒善加守护的人。这样说。第一，不回顾过去的欲望，即使已经舍弃了过去转轮王的欲望，也不像对于外在的欲望，舍弃了草，或者对于自己的欲望，舍弃了不净之物，还想着‘我舍弃了这个’一样地不回顾。现在如果能享用父亲的田地等家庭的巨大财富，就说条件具足，当作功德，并没有舍弃欲望。即使有一次假装舍弃，也像小女孩逃跑一样，很难得到菩萨戒。第二，不明显地喜欢未来。
English
Ah! Not generating even a tiny bit of shame and embarrassment, exceeding the limit and failing. The basis is, towards helpless sentient beings suffering, combining with a miserly mind, not giving Dharma or wealth, doing such a thing in body and speech, and being happy and satisfied with it, viewing it as a virtue, and not generating shame and embarrassment, exceeding the limit and failing. The basis is, when others ask for forgiveness, disturbing them with an angry mind, expressing it in body and speech, exceeding the limit without generating an antidote. The basis is, treating sentient beings, disturbing them with an angry mind, expressing it in body and speech, exceeding the limit without generating an antidote. The basis is, towards the Mahayana Dharma, combining with an ignorant mind, expressing it in body and speech, exceeding the limit without an antidote. Like this, not being tainted by the root downfalls mentioned, and thereby properly studying the three trainings of discipline. The extent of being well-guarded by the discipline of vows, Putowa said: "Not looking back at past desires, not obviously liking the future, not particularly clinging to the present, liking solitude, speech and thoughts completely pure, not despising oneself, patience and forbearance, diligence gathered by the five limbs, perfect rituals, perfect livelihood." Even if one thinks that one is not tainted by the forty-seven faults arising from the Pratimoksha vows and the subtle faults mentioned in the various distinctions, confessions, and details, if one does not possess these ten well-guarded qualities, one will not become someone who is well-guarded by the discipline of vows. So it is said. First, not looking back at past desires, even if one has abandoned the desires of a past Chakravartin king, one does not look back like one does not look back at external desires, abandoning grass, or at one's own desires, abandoning impure things, and thinking 'I abandoned this.' Now, if one can enjoy the great wealth of the family, such as the father's fields, one says that the conditions are complete and considers it a virtue, but one has not abandoned desires. Even if one pretends to abandon them once, it is like a little girl running away, it is difficult to obtain the Bodhisattva vows. Second, not obviously liking the future.
Tibetan
ནི། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ནང་ན་ཆེ་ཤོས་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ཡིན་ཏེ་དེའི་ནང་དུ་འགྲོར་ཡོད་ཀྱང་ནགས་ཚང་ཚིང་ཚེར་མས་གཟིངས་པ་མི་རྒོད་དང་གཅན་གཟན་གདུག་པ་ཡོད་པའི་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་སྣ་ཚོགས་གཟིང་གཟིང་པར་འཇུག་པ་ལྟ་བུར་མཐོང་བས་མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་པ་སྟེ། ད་ལྟ་ཚེ་ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་པ་ལ་མ་འོངས་པ་ལ་དགའ་མི་དགའི་རྟོག་དཔྱོད་ཉིད་ཀྱང་མེད། ཕྱི་མའི་ལྷ་ལ་ཡིད་ཆེས་ན་དགེ་རྩ་ཅི་བྱས་པ་དགེ་བཤེས་དེར་བསྔོ་བ་ལས་ཐར་པར་ཡེ་བསྔོ་མི་ནུས་པ་ཡང་ཡོང་བས་སྙུག་རུམ་པ་ཤེད་ལྷར་དགེ་བ་མི་བསྔོ་བ་འདི་ཁོ་ན་དཀའ་བར་བྱུང་ཟེར་སྐད་པ་ལ་པུ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། ཙབ་ཙབ་ཀྱི་བསམ་པ་དེ་ཙུག་ཏུ་བྱུང་ནས་ལྷ་ལ་འདོད་པའི་གཉེན་པོ་སྒོམ་དགོས་ཟེར་བ་དེ་ཁོ་ལྷ་ནས་ཡོང་བའི་བག་ཆགས་ཡོད་པ་ཡིན། གཞན་ལ་དེ་མེད་པ་ཕྱ་ཡང་བཟང་བ་མིན། དད་པ་མེས་ཚིག་པ་ཡིན་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་ད་ལྟ་སྔ་དྲོའི་འདོད་པ་ཞིག་ལག་ཏུ་འོང་བ་ཞིག་ཡོད་ན་ཕྱི་དྲོ་རླུང་པོས་ཁྱེར་ནས་འགྲོ་ཡང་ངན་བྱེད་ཚོ་ཞིག་གི་གསེབ་ཏུ་རིལ་གྱིས་འཇུག་པ་དང༌།བླངས་པའི་ནངས་མོ་ནས་ཕུང་ལ་སྦྱོར་ཡང་ཕྱིས་ཀྱི་འདོད་པ་ཡོང་དུ་རེ་བས་སྡིག་སྡུག་གཏམ་གསུམ་གང་ལ་ཡང་མི་ལྟ་བར་དགེ་བསྙེན་ལེན་པ་འདིས་གྲུབ་པ་ཡིན། གསུམ་པ་ད་ལྟར་གྱི་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པ་མེད་པ་ནི། ད་ལྟར་དབང་པོ་ལྔའི་སྤྱོད་དུ་གྱུར་པའི་འདོད་པ་ལ་ཁ་ཟས་ཀྱི་སྐྱུགས་པ་བཞིན་དུ་ལྟ་བ་སྟེ། ད་ལྟ་བཀའ་གདམས་པ་ཀུན་ཚར་མིང་བཏགས་ནས་ཆང་མི་འཐུང་བ་རང་ཡང་ཉུང༌། ཆང་མི་འཐུང་བར་གསོལ་བ་ཀུན་ཡང་རིང་མོ་སུན་རེ་ལ་མི་རྟེན་དུ་མི་འདོད་པ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས་དཀའ་སླ་ཐམས་ཅད་དེ་ལ་བྱེད་པར་འདུག་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་སོང་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་བས་བདེ་འགྲོ་ཙམ་ཡང་འགྲུབ་པ་མི་འོང་སྟེ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཡང་ཁྲེལ་དང་ཆོས་དང་གཏམ་ཐམས་ཅད་འདིས་ཉམས་པར་བྱེད་པས་འདོད་པ་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་ཞིང་ཟས་དང་སྐོམ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དགོས་པའི་དུས་སུ་ཡང་གྲུའི་ཟག་ལྷན་ནམ་ཤིང་རྟའི་མིག་བཀུད་ལྟ་བུའི་བློས་སྤྱད། ལུང་སྡེ་བཞི་ལས་འབྱུང་བའི་ཉེས་པས་མ་གོས་པའི་བཙུན་པོ་ཡིན་ཟེར་ཡང་དུས་གསུམ་གྱི་འདོད་པ་ལས་ལོག་པ་འདིས་དཀའ་བར་སྣང༌། དེ་མེད་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ཉིད་དུ་བགྲང༌། དེ་གསུམ་ཡོད་ཀྱང་ཚོགས་དང་འདུ་འཛིར་གནས་ཤིང་ལུས་སེམས་དབེན་པ་མེད་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་གཏན་ལ་མི་ཕེབས་པས། བཞི་པ་དབེན་པ་ལ་དགའ་བ། ལུས་འདུ་འཛི་ལས་དབེན་པ་དང་སེམས་
Chinese
是。 欲妙受用之中，最大者乃是他化自在天，然雖處於其中，然見如入於森林茂密荊棘叢生，有野人與猛獸毒害等諸多大怖畏之中，故無真實之喜樂。 今生後世尚未成就，故亦無對未來喜不喜之思辨。 若信後世之天神，則無論作何善根，皆迴向於彼善知識，而不能迴向於解脫，亦有此事發生，故有人云：『不將善根迴向於司箭神（ཤེད་ལྷ），唯此事最為困難。』布朵瓦尊者云：『汝之雜亂想法，何以生起？應修於天神不貪執之對治。』此乃由天神而來之串習力。他人無此串習力，亦非善妙。信心如火焚燒。』彼亦云：『如今早晨獲得之欲妙，至下午亦可能被風吹走，或如滾入惡劣者群中。』或於取受之次日，即便將死，然仍期望未來之欲妙，故不顧罪惡、痛苦、惡語三者，而受持居士戒，以此方能成就。 第三、於今生無有特別貪執者： 視今生五根所取之欲妙，如食物之嘔吐物一般。 如今噶當派之人，以昆察之名，不飲酒者亦少。 不飲酒者，亦如不欲依賴長老孫惹巴一般，於一切難易之事皆依賴於彼。 如是行持，則莫說菩提薩埵之律儀，僅僅善趣亦不能成就。 於此生中，亦以此而使羞恥、正法、名聲一切衰損，故應視欲妙為過患，於需用飲食等物之時，亦應以如船之漏洞，或車之眼罩般之心態享用。 雖云：『為未染四根本罪之比丘。』然違背三世之欲妙，此事甚難。 若無此，則將被視為破戒者。 然雖有此三者，若仍住於群眾與喧囂之中，且身心未能寂靜，則菩提薩埵之律儀亦不能決定。 第四、喜愛寂靜。 身遠離喧囂，心
English
Is. Among the enjoyments of desirable objects, the greatest is the Paranirmita-vasavartin Deva realm, but even when dwelling therein, it is seen as entering a dense forest overgrown with thorns, filled with various great fears such as wild people and ferocious beasts, so there is no real joy. Since future lives have not been accomplished, there is no discernment of whether to be happy or unhappy about the future. If one believes in the gods of future lives, then no matter what virtuous roots one does, one dedicates them to that spiritual friend, and one cannot dedicate them to liberation at all, and this also happens, so some people say, "Not dedicating virtue to the Shed Lha (a local deity), only this is the most difficult." Potowa said, "How did your confused thoughts arise? You should meditate on the antidote to non-attachment to the gods." This is the habitual force that comes from the gods. Others do not have this habitual force, and it is not good. Faith is like fire burning. He also said, "If one obtains a desirable object in the morning, it may be blown away by the wind in the afternoon, or it may roll into the midst of a group of evil people." Or, on the day after taking it, even if one is about to die, one still hopes for future desirable objects, so one does not care about the three things of sin, suffering, and evil words, and one takes the lay vows, and only then can one accomplish it. Third, not being particularly attached to the present: Seeing the desirable objects taken by the five senses in this life as like vomit from food. Now, among the Kadampa people, few do not drink alcohol under the name of Kuntshar. Those who do not drink alcohol also rely on him for all difficult and easy things, as if they do not want to rely on the elder Sonrapa. If one acts in this way, then not to mention the vows of a Bodhisattva, one cannot even accomplish a good rebirth. In this life, too, all shame, Dharma, and fame are ruined by this, so one should see desirable objects as faults, and when one needs to use food and drink, one should enjoy them with the attitude of a leaky boat or a horse's blinders. Although one says, "I am a monk who is not defiled by the four root downfalls," it seems very difficult to turn away from the desirable objects of the three times. If one does not have this, then one will be considered a breaker of vows. But even if one has these three, if one still dwells in crowds and noise, and one's body and mind are not secluded, then the vows of a Bodhisattva cannot be determined. Fourth, delighting in solitude. Body away from crowds, mind