Tibetan
ས་གསུམ་དུ་བརྟགས་པ་ལས་དུགས་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་ལ། དེ་ལས་དགེ་དང་མི་དགེའི་རྣམ་རྟོག་འབྱུང་བས་ན་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཡང་རྣམ་རྟོག་ཙམ། དེ་ལས་ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཡང་རྣམ་རྟོག་ཙམ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཁོ་ན་ལ་འཁོར་བའམ་སྲིད་པ་ཞེས་བྱ་བས་སམ། གཞན་ཡང་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པར་བརྟགས་པ་ལས། བདག་འདོད་པ་ལ་སྲེད་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སྲེད་པ་དང༌། སྲིད་པར་སྲེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་འབྱུང་ཞིང༌། དེ་ལས་མ་ཡིན་པ་དང༌། བསོད་ནམས་དང༌། མི་གཡོ་བའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་འབྱུང༌། དེ་ལས་ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་བ་ཙམ་ཞིག་ལ་འཁོར་བའམ་སྲིད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེས་ན། རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་དེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་སྲིད་པ་འདི་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འདུག་པ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་གི་རྟོག་པ་སྤངས་པས་སྐྱེ་བའི་རྟོག་པ་འགགས་ཏེ། སྲིད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་མ་ལུས་པའི་རྟོག་པ་སྤངས་པ་དེ་ནི་ཐོབ་བྱ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། མཆོག་ཅེས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཙམ་ཡང་འཁོར་བ་ལ་ལྟོས་ནས་མཆོག་ཡིན་ལ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ནང་ན་ཡང་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སངས་རྒྱས་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མཆོག་ཡིན་པ། དེས་ན་ཤེས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་སྤངས་ན་ཡང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མཆོག་མི་འཐོབ་པས་དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དེ། རྣམ་རྟོག་མ་སྤངས་ན་སྲིད་པ་མི་ལྡོག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བ་ཡིན་གསུངས། གཉིས་པ། དེ་ཉིད་ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་ལ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའམ་རྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་དང༌། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་གཟུངས་ཀྱི་ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའམ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཡང་ནི་བཅོམ་ལྡན་གྱིས། །རྣམ་རྟོག་མ་རིག་ཆེན་པོ་སྟེ། །འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ལྟུང་བར་བྱེད། །རྟོག་མེད་ཏིང་འཛིན་ལ་གནས་པ། །ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་རྟོག་མེད་གསལ། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་སྲིད་པའི་རྩ་བ་མ་རིག་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདིར་རྣམ་རྟོག་ལས་སྲིད་པ་བྱུང་བར་བཤད་པ་ལ་ཤེས་བྱེད་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། རྣམ་རྟོག་ལ
Chinese
从对三界进行观察中，产生对三毒的分别念。由此产生善与非善的分别念，因此集谛也只是分别念而已。由此产生在三界中出生的分别念，因此苦谛也只是分别念而已。仅仅这两个就被称为轮回或有吗？另外，从对欲界、色界和无色界进行观察中，产生三种分别念，即对欲界的贪爱、对色界的贪爱和对有的贪爱。由此产生非福业、福业和不动业三种造作的分别念。仅仅由此产生在三界中出生的分别念，就被称为轮回或有。因此，从作为原因的集谛分别念所产生的，作为结果的苦谛有，也只是存在于分别念的自性中，除此之外别无他物。因此，舍弃集谛的分别念，就能止息出生的分别念。舍弃有之因果的所有分别念，那就是所要获得的殊胜涅槃。这是（上述经文的）意义。对此，夏惹瓦说：所谓的殊胜，仅仅是涅槃相对于轮回而言是殊胜的。而在涅槃之中，完全舍弃所有分别念的佛陀不住涅槃才是殊胜的。因此，即使没有以智慧舍弃分别念，也无法获得殊胜的涅槃，因此也应当舍弃分别念。如果不舍弃分别念，就无法逆转有，因此应当将分别念视为过患。第二，以教证来成立这一点。通过《普贤菩萨现证菩提经》或《幻化网续》的教证来成立，以及通过趣入无分别陀罗尼的教证来成立两种方式。首先是通过《普贤菩萨现证菩提经》或《幻化网续》的教证来成立。如是，薄伽梵也说：分别念是巨大的无明，使人堕入轮回的苦海。安住于无分别的禅定中，如同虚空般无分别而明澈。如是说。有人会想，有的根本不是无明吗？这里说有是从分别念产生的，有什么证据呢？分别念...
English
From contemplating the three realms, conceptual thoughts of the three poisons arise. From that, conceptual thoughts of virtue and non-virtue arise, therefore the truth of origination is also just conceptual thought. From that, conceptual thoughts of being born in the three realms arise, therefore the truth of suffering is also just conceptual thought. Are these two alone called samsara or existence? Furthermore, from contemplating desire realm, form realm, and formless realm, three conceptual thoughts arise: craving for desire, craving for form, and craving for existence. From that, three conceptual thoughts of non-meritorious, meritorious, and unwavering actions arise. Just from that, conceptual thoughts of being born in the three realms arise, which is called samsara or existence. Therefore, the result, the truth of suffering, existence, which arises from the cause, the conceptual thought of origination, is also just abiding in the nature of conceptual thought, and there is nothing else. Therefore, by abandoning the conceptual thought of origination, the conceptual thought of birth ceases. Abandoning all the conceptual thoughts of the cause and effect of existence, that is the supreme nirvana to be attained. This is the meaning (of the above scripture). To this, Sharawa said: The so-called supreme, just nirvana is supreme in relation to samsara. And within nirvana, the Buddha who has completely abandoned all conceptual thoughts and does not abide in nirvana is supreme. Therefore, even if one does not abandon conceptual thought with wisdom, one cannot attain the supreme nirvana, therefore one should also abandon conceptual thought. If one does not abandon conceptual thought, one cannot reverse existence, therefore one should view conceptual thought as a fault. Second, establishing this with scriptural proof. There are two ways to establish it: through the scriptural proof of the All-Good One's Manifest Enlightenment or the Net of Illusion Tantra, and through the scriptural proof of the Dharani of Entering Non-Conceptualization. First, establishing it through the scriptural proof of the All-Good One's Manifest Enlightenment or the Net of Illusion Tantra. Thus, the Bhagavan also said: Conceptual thought is great ignorance, causing one to fall into the ocean of samsara. Abiding in non-conceptual samadhi, it is non-conceptual and clear like the sky. Thus it is said. Someone might think, isn't the root of existence ignorance? Here it is said that existence arises from conceptual thought, what evidence is there? Conceptual thought...
Tibetan
ས་སྲིད་པ་བྱུང་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའམ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྒྱུད་ལས། རྣམ་རྟོག་མ་རིག་ཆེན་པོ་སྟེ། །ཞེས་མ་རིག་པ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པར་གསུངས་ནས། དེའི་དབང་གིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ལྟུང་བར་བྱེད་ལ། རྒྱུའི་དུས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་དེས་ནི་འབྲས་བུའི་དུས་ན་དཔེ་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་གསལ་བ་ཉིད་འཐོབ་པར་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་པ་དང༌། གཉིས་པ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་གཟུངས་ཀྱི་ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་ནི། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་གཟུངས་ལས་ཀྱང༌། །དམ་ཆོས་འདི་ལ་རྒྱལ་བའི་སྲས། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་བསམས་གྱུར་ན། །རྣམ་རྟོག་བགྲོད་དཀའ་རྣམ་འདས་ནས། །རིམ་གྱིས་མི་རྟོག་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་རྣམ་རྟོག་ལས་སྲིད་པ་འབྱུང་བ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའམ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པར་མ་ཟད། དེ་དག་ལ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ལུང་གཞན་ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་གཟུངས་ལས་ཀྱང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དམ་པའི་ཆོས་འདི་ལ་རྒྱལ་བའི་སྲས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག་བྱའི་དངོས་པོ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ནས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་བསམ་པར་གྱུར་ན། རྣམ་རྟོག་བགྲོད་དཀའ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་མ་སྤངས་པར་རྗེས་སུ་ཞུགས་ན་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་མུ་མཐའ་མེད་འཁྱམ་དགོས་པས་བགྲོད་པར་དཀའ་ཞིང༌། སྤོང་ན་དུས་བསྐལ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པར་འབད་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱེད་དགོས་པས་སྤང་དཀའ་བའི་ཕྱིར་བགྲོད་པར་དཀའ་བ་དེ་ལས་དང་པོར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། དེ་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་གཉེན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། དེ་ནས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། དེ་ནས་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་རིམ་པས་སྤོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་འདས་ནས། རིམ་གྱིས་དང་པོར་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་མི་རྟོག་པ་དང༌། དེ་ནས་ཆོས་གཟུགས་ཅན་དུ་ཡང་མི་རྟོག་པ་དང༌། དེ་ནས་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་སུ་ཡང་མི་རྟོག་པ་དང༌། དེ་ནས་ཤེས་རབ་ཉིད་དུ་ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་ཚོགས་ལམ་གྱི་དུས་ན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས
Chinese
如是，世尊于毗卢遮那佛现证菩提，或幻化网续中说：“分别大无明。”即说无明本身就是分别。由其力故，如前一样堕入轮回之海。于因时安住于无分别之等持，则于果时，如虚空般，获得无分别之智慧光明。如是说。如是说。第二，以趣入无分别之陀罗尼的教证来成立，即于趣入无分别之陀罗尼中也说：“此胜法中胜者子，若思无分别，则离分别难行，次第得无分别。”如是说。如是说。彼亦即是说，由分别而生有，不仅于毗卢遮那佛现证菩提或幻化网续中所说，而且为了解彼等，另有教证，即于趣入无分别之陀罗尼中也说：大乘之殊胜正法中，诸佛子菩萨们，若知任何可观察之事物皆无自性，而思无分别，则分别难行，即若不舍分别而随之行，则需于轮回痛苦中无有边际地漂泊，故难行；若舍弃，则需于无量劫中作无量之努力，故难舍，因此是难行。从此，首先是贪欲等自性之分别，其次是波罗蜜多等对治之分别，再次是三解脱门自性之分别，再次是获得力与无畏等之四种分别，以次第舍弃之方式而超离。次第地，首先是不分别人我，其次是不分别有色法，再次是不分别无色法，再次是不分别智慧本身，从而获得无分别。或者，于资粮道时，以由思无分别而生之智慧。
English
Thus, the Bhagavan, in the context of Vairochana's enlightenment or in the Tantra of the Net of Illusion, says, "Great ignorance is conceptualization." That is, ignorance itself is said to be conceptualization. By its power, one falls into the ocean of samsara as before. But by abiding in the samadhi of non-conceptualization at the time of the cause, one will attain the clear wisdom of non-conceptualization, like the sky, at the time of the result. Thus it is said. Thus it is said. Secondly, to establish it with the scriptural authority of the dharani of entering into non-conceptualization, it is also said in the dharani of entering into non-conceptualization: "In this supreme Dharma, sons of the Victorious Ones, if they contemplate non-conceptualization, then, having transcended the difficult-to-traverse conceptualization, they will gradually attain non-conceptualization." Thus it is said. Thus it is said. That is to say, the arising of existence from conceptualization is not only mentioned in the context of Vairochana's enlightenment or in the Tantra of the Net of Illusion, but also, in order to understand them, there is another scriptural authority, which is also said in the dharani of entering into non-conceptualization: In this supreme Dharma of the Great Vehicle, if the Bodhisattvas, the sons of the Victorious Ones, understand that whatever is to be examined has no inherent existence, and contemplate non-conceptualization, then conceptualization is difficult to traverse. That is, if one does not abandon conceptualization and follows it, one must wander endlessly in the suffering of samsara, so it is difficult to traverse. If one abandons it, one must make immeasurable efforts for immeasurable eons, so it is difficult to abandon, therefore it is difficult to traverse. From this, first, the conceptualization of inherent nature such as desire, then the conceptualization of antidotes such as the perfections, then the conceptualization of the nature of the three doors of liberation, and then the four conceptualizations of obtaining powers and fearlessness, etc., are transcended by gradually abandoning them. Gradually, first, there is no conceptualization of the self of the person, then there is no conceptualization of form, then there is no conceptualization of formless phenomena, and then there is no conceptualization of wisdom itself, thereby attaining non-conceptualization. Or, at the time of the path of accumulation, with the wisdom arising from contemplating non-conceptualization.