Chinese
关于详细阐述这些方法，有两种方法：通过推理确定可理解的无我之意义，以及将理解的智慧融入连续性。首先，有两种方式：直接阐述，以及从伟大的中观论典中广泛阐述的内容在此处进行总结和展示。首先，阐述用于确定可理解的无我之意义的推理或论证。普陀瓦说：追随中观的光芒，藏地已经完成了四个伟大的论证。所有论证都归结为一与多之分离以及缘起。其中，所有阻止产生的论证都被称为缘起。这里没有提到四句生灭。从结果的角度进行分析，有存在与不存在的生灭；从原因的角度进行分析，有金刚屑（vajra cūrṇa，金刚粉末）；这个名字也是由老师莲花戒（Kamalaśīla）所起的。对原因和结果两者进行分析，就是一与多之分离的论证。如是所说，在两种论证中，首先，阻止产生的缘起论证也有两种。首先，从结果的角度进行分析，存在与不存在的生灭论证是：存在之产生不合理，犹如虚空之花不存在。过失在于对二者的荒谬推论，二者皆不生。如是说。也就是说，先前承诺的蕴等诸法自性空性没有成立。如果有人认为存在一个真实的所知事物，为了阻止这种错误的观念，如果存在，则必须存在于原因和结果中。从结果的角度分析，蕴等是存在、不存在或二者兼具的自性而产生。如果认为存在之产生是合理的，那也是不合理的，因为存在是已经成立的，不需要原因和条件来产生。如果存在以其自身的性质产生，那么就不会有不产生的时刻，并且产生也会变得没有尽头。那么，不存在会产生吗？那也是不合理的，例如虚空中的花朵。即使有数百万的因，也不能将不存在的事物转化为存在。因为，无论原因多么强大，都不能产生不存在的事物。如果不存在从原因中产生，那么由于没有区别，它也会从非因中产生。
English
Concerning the detailed explanation of these methods, there are two methods: ascertaining the meaning of the knowable selflessness through reasoning, and integrating the understanding of wisdom into the continuum. First, there are two ways: direct explanation, and summarizing and presenting here what is extensively explained in the great Madhyamaka treatises. First, explaining the reasoning or arguments used to ascertain the meaning of the knowable selflessness. Putowa said: Following the light of Madhyamaka, Tibet has accomplished four great arguments. All arguments are categorized into one and many separation and dependent origination. Among them, all arguments that prevent production are called dependent origination. Here, the four-fold production cessation is not mentioned. Analyzing from the perspective of the result, there is production cessation of existence and non-existence; analyzing from the perspective of the cause, there is the vajra cūrṇa (diamond slivers); this name was also given by the teacher Kamalaśīla. Analyzing both cause and result, it is the argument of one and many separation. As it is said, among the two arguments, first, the dependent origination argument that prevents production also has two. First, analyzing from the perspective of the result, the argument of production cessation of existence and non-existence is: The production of existence is unreasonable, like a flower in the sky does not exist. The fault lies in the absurd inference of both, both do not arise. As it is said. That is, the previously promised emptiness of inherent existence of the aggregates and other phenomena has not been established. If one thinks that there is a true knowable thing, to prevent this wrong notion, if it exists, it must exist in cause and effect. Analyzing from the perspective of the result, the aggregates and so on are produced as existence, non-existence, or the nature of both. If one thinks that the production of existence is reasonable, that is also unreasonable, because existence is already established and does not need causes and conditions to produce. If existence arises in its own nature, then there will be no time when it does not arise, and production will also become endless. Then, will non-existence arise? That is also unreasonable, like a flower in the sky. Even with hundreds of millions of causes, one cannot transform non-existence into existence. Because, no matter how powerful the cause is, it cannot produce non-existence. If non-existence arises from a cause, then because there is no difference, it will also arise from a non-cause.
Tibetan
འགྱུར་ཞིང༌། ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་དང་རི་བོང་གི་རྭ་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་འབྲས་བུ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་ནི་མེད་ལ། རྒྱུའི་ངོ་བོར་ནི་ཡོད་མིན་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེའོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་སྐྱེས་ནས་ཡོད་དམ་མ་སྐྱེས་པར་ཡོད་ཅེས་བརྟགས་ན་རྒྱུར་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་ལ། ཡོད་མེད་ཆོས་འགལ་བས་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡོད་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་སྐྱེས་ཟིན་སླར་ཡང་སྐྱེ་ན་སྐྱེ་བ་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་བ་སོགས་དང༌། མེད་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་རྒྱུའི་ཡུལ་དུ་འགལ་བ་སྟེ། སྔར་བསྟན་པའི་ཉེས་པ་གཉིས་ཀར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་དག་ཀྱང་འབྱུང་བ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། ཡོད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ། །མེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ། །ཆོས་མི་མཐུན་ཕྱིར་གཉིས་ཀའང་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། རྒྱུའི་ངོས་ནས་དཔྱད་པ་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི། དངོས་པོ་རང་ལས་མི་སྐྱེ་ཞིང༌། །གཞན་དང་གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་མིན། །རྒྱུ་མེད་ལས་མེད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུའི་དངོས་པོར་བདེན་ནམ་སྙམ་ན་ཡང༌། དེ་དག་ལ་རྒྱུའི་ངོས་ནས་དཔྱད་ན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་རང་ལས་སྐྱེའམ། གཞན་ལས་སྐྱེའམ། གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེའམ། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་ཞེས་པའི་མཐའ་བཞི་ལས་མེད་ལ། དེ་ལས་རང་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། མེད་ན་གང་གི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར། །ཡོད་ན་རྐྱེན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་པའི་རིགས་པས། རང་གྲུབ་པ་ལས་སྐྱེའམ་མ་གྲུབ་པ་ལས་སྐྱེ། གལ་ཏེ་གྲུབ་པ་ལས་སྐྱེ་ན་ནི་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པ་དང་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། མ་གྲུབ་པ་ལས་སྐྱེ་ན་ནི་བསྐྱེད་བྱའི་རང་མ་གྲུབ་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་ནི་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རྒྱུར་མི་རུང་ཞིང་འབྲས་བུར་ཡང་མི་རུང་བ་དེས་ན། ཕུང་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་རྒྱུའི་ངོས་ནས་རང་ལས་མི་སྐྱེ་ཞིང༌། གཞན་ལས་སྐྱེའོ་ཞེ་ནའང༌། གཞན་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། འབྲས་བུ་རང་གྲུབ་ན་ནི་བསྐྱེད་མི་དགོས་པ་དང་ཐུག་པ་མེད་པའི་སྐྱོན་སྔ་མར་འགྱུར་ལ། རང་མ་གྲུབ་ན་ནི་ལྟོས་པ་མེད་པས་གཞན་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གཞན་ནི་གཞན་ལ་བརྟེན་ཏེ་གཞན། །གཞན
Chinese
并且，天空中的花朵和兔子的角也会生长出来。如果认为大果的自性是不存在的，而从因的自性存在与不存在两者中产生，这也是不合理的。如果考察它是产生后存在还是未产生而存在，那么作为因的存在本身也不能成立。因为存在与不存在是相违的，所以两者都是不合理的。而且，在存在的事物产生方面，如果已经产生的事物再次产生，那么产生将变成无止境等。在不存在的事物产生方面，就像天空中的花朵一样，与因的处所相违背。因为会陷入之前所说的两种过失。果，蕴等从存在与不存在两者中产生也是不可能的。就像《七十空性论》中所说：存在因为存在而不生，不存在因为不存在而不生，因为法不相容故，二者皆非生。第二，从因的角度进行观察的金刚屑的理证是：事物不从自身产生，也不从他者和二者产生，因为无因而无有，所以自性本无生。这样说，如果认为蕴等在因的事物上是真实的，那么，如果从因的角度观察这些蕴等，蕴等是从因自身产生，还是从他者产生，还是从二者产生，还是从无因产生，没有这四种边。其中，认为从自身产生是不合理的。如云：若无，何为缘？若有，缘何用？以这个道理，是从自成的产生，还是从未成的产生？如果从已成的产生，那么产生将变得无意义且无止境。如果从未成的产生，那么就像所生之自性未成一样，能生者也未成，因此是不存在的。因为不存在的事物是空无一切能力的，所以不能作为因，也不能作为果。因此，蕴等的实事物从因的角度来说不是从自身产生的。如果说是从他者产生的，那么他者本身也不能成立。如果果是自成的，那么就会变成不需要产生和无止境的过失。如果自身未成，那么没有依赖，如何成为他者呢？如云：他者依赖于他者而为他者。
English
And also, the flowers in the sky and the horns of rabbits will grow. Furthermore, if one thinks that the nature of a great fruit is non-existent, but it arises from both existence and non-existence as a cause, that is also unreasonable. If one examines whether it exists after arising or exists without arising, then even the existence as a cause cannot be established. Because existence and non-existence are contradictory, it is not reasonable for it to be both. Moreover, regarding the arising of what exists, if what has already arisen arises again, then arising will become endless, and so on. Regarding the arising of what does not exist, it contradicts the place of the cause, like a flower in the sky. Because it would fall into both of the faults mentioned earlier. It is also not possible for results, aggregates, etc., to arise from both existence and non-existence. As it is said in the Seventy Stanzas on Emptiness: 'What exists does not arise because it exists; what does not exist does not arise because it does not exist; because the dharmas are incompatible, neither arises.' Secondly, the reasoning of the Vajra Splinter, which examines from the perspective of the cause, is: 'Things do not arise from themselves, nor from others, nor from both; because there is no cause, there is no thing; therefore, by nature, there is no self-existence.' It is said that if one thinks that aggregates, etc., are truly existent as causal things, then, if one examines these aggregates, etc., from the perspective of the cause, do the aggregates, etc., arise from their own cause, or from another, or from both, or from no cause? There are no such four extremes. Among these, the assertion that it arises from itself is unreasonable. As it is said: 'If it does not exist, what will be the condition? If it exists, what will the condition do?' According to this reasoning, does it arise from what is self-established or from what is not established? If it arises from what is established, then arising will become meaningless and endless. If it arises from what is not established, then just as the nature of what is to be produced is not established, the producer is also not established, therefore it is non-existent. Because what does not exist is empty of all abilities, it cannot be a cause, nor can it be a result. Therefore, the real things of aggregates, etc., do not arise from themselves from the perspective of the cause. Even if it is said that it arises from another, the other itself cannot be established. If the result is self-established, then it will become the previous fault of not needing to be produced and being endless. If it is not self-established, then without dependence, how can it become another? As it is said: 'The other depends on the other to be other.'