Tibetan
་འཆིང་བས་གཉིས་ཀ་མི་སྤང་བར་བསྟན་པ་ནི། ཐབས་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་དང༌། །ཤེས་རབ་བྲལ་བའི་ཐབས་དག་ཀྱང༌། །གང་ཕྱིར་འཆིང་བ་ཞེས་གསུངས་པ། །དེ་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་སྤང་མི་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ་ཐབས་དང་བཅས་ཤིང་ཐབས་ཀྱང་ཤེས་རབ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་མ་གྱུར་པར་དེ་གཉིས་ཡ་བྲལ་བ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་རྐྱང་པ་བསྒོམས་པས་ནི་ཞི་བའི་མཐར་འཆིང་བ་དང༌། ཤེས་རབ་གང་ཟག་གི་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཐབས་རྐྱང་བ་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པ་དག་ཀྱང་སྲིད་པའི་མཐར་འཆིང་བར་བྱེད་པ་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པའི་མདོ་ལས། ཐབས་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་སུ་འཆིང་ལ། ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བའི་ཐབས་ཀྱིས་འཁོར་བར་འཆིང་བར་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན་མཐའ་དེ་གཉིས་ལ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སངས་རྒྱས་དོན་དུ་གཉེར་བ་དག་གིས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དེ་གཉིས་ཀ་སྤང་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཐབས་ཤེས་རབ་དང་བཅས་ཤིང་ཤེས་རབ་ཐབས་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་སྒོམ། ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐབས་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ན་བདག་མེད་གཉིས་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཀྱང་བསྟན་ན་སྒོམ་པ་ཡིན་ལ། དང་པོར་མིའི་རྐང་བ་བཞིན་དུ་ཐབས་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་རབ་དང་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐབས་རེས་འཇོག་ཏུ་སྒོམ། དེ་བཞིན་དུ་གོམས་པར་བྱས་པས་ཁུལ་དུ་ཚུད་པ་ན་བྱའི་གཤོག་པ་བཞིན་དུ་དུས་གཅིག་ཏུ་སྒོམ་སྟེ། ཐབས་རྣམས་གོམས་པར་བྱེད་པའི་དུས་ན་ཡང་འཁོར་གསུམ་གྱི་རྫས་སུ་ཞེན་པ་མེད་ལ། ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་གོམས་པར་བྱེད་པའི་དུས་ན་ཡང་སྙིང་རྗེ་མི་འདོར་ཞིང༌། ཐབས་ཀྱིས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་དག་ཉིད་མི་དམིགས་པར་མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་གཉིས་ཀའི་དུས་ན་སྒོམ་པ་ཡིན། ཞེས་ཤ་ར་བས་གསུངས། གསུམ་པ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ནི། ཤེས་རབ་གང་དང་ཐབས་གང་ཞེས། །ཐེ་ཚོམ་དག་ནི་སྤོང་བའི་ཕྱིར། །ཐབས་རྣམས་དང་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི། །ཡང་དག་དབྱེ་བ་གསལ་བར་བྱ། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་སྤོངས་པའི། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་སོགས། །དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དག །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཐབས་སུ་བཤད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་དག་ནས་ཐབས་ཤེས་ཀྱི་སྒྲ་སྦྱར་ཡུལ་འགའ་ཞིག་གསུངས་པ་ལས་གཞུང་འདིའི་སྐབས་དོན་གྱི་ཤེས་རབ་ནི་གང་དང་ཐབས་ནི་གང་ཞེས་ཐེ་ཚོ
Chinese
以束缚显示二者皆不可舍弃，如云： 离方便之智慧， 离智慧之方便， 何故说为束缚？ 是故二者皆莫舍。 如是说。如前所示，若智慧未与方便相应，方便亦未与智慧相应，则二者分离有何过患耶？若修习与三士道次第等方便相离之智慧，唯修空性，则束缚于寂灭之边；若串习与智慧，即于有情之法修习无我空性相离之方便，则束缚于有边。何以故？如《无垢称经》云： 离方便之智慧，以声闻乘而束缚，离智慧之方便，以轮回而束缚。是故不滞于二边，以涅槃成办佛陀之义者，方便与智慧二者皆不可舍，当修方便与智慧相应，智慧与方便相应。如是，若方便稳固，则以了知二无我之智慧亦能指示，是为修习。初如人之足，先依方便，次依智慧，依智慧，次依方便，交替修习。如是串习纯熟，则如鸟之双翼，一时修习。串习诸方便之时，亦不执著三轮之实物，串习智慧空性之时，亦不舍弃悲心，以方便所缘之境，于等持后得二时，皆不作意而修习。如是夏惹瓦所说。三、显示方便与智慧之差别，如云： 智慧为何方便何？ 为除遣诸犹豫， 方便及与智慧之， 真实差别当明示。 般若波罗蜜多外， 布施等诸波罗蜜多， 所有一切善法， 胜者皆说为方便。 如是说。如是，经与论典中，于方便与智慧之语，宣说了若干所系之境，然此论之文义，智慧为何，方便为何，为断除犹豫
English
Showing that both should not be abandoned by bondage, as it says: Wisdom without method, And methods without wisdom, Why are they said to be bondage? Therefore, both should not be abandoned. It is said. As shown before, if wisdom is not associated with method, and method is not associated with wisdom, what is the fault of separating the two? If one practices wisdom that is separated from methods such as the order of the three types of individuals, only practicing emptiness, then one is bound to the extreme of peace. If one becomes accustomed to methods that are separated from wisdom, that is, practicing the emptiness of selflessness in the Dharma of sentient beings, then one is bound to the extreme of existence. Why? As it says in the Vimalakirti Sutra: Wisdom without method binds to the Hearer Vehicle, and method without wisdom binds to samsara. Therefore, those who do not dwell on these two extremes and seek the meaning of Buddhahood through nirvana should not abandon both method and wisdom. One should practice method associated with wisdom, and wisdom associated with method. Thus, if method becomes stable, then it can also be shown by the wisdom that knows the two selflessnesses, which is practice. At first, like a person's feet, one relies on method first, then on wisdom, relies on wisdom, then on method, practicing alternately. Having become accustomed in this way, when one is proficient, one practices at the same time like a bird's wings. Even when practicing the various methods, one does not cling to the substance of the three circles. Even when practicing the emptiness of wisdom, one does not abandon compassion. The objects that are the focus of method are practiced without attention in both the state of equipoise and subsequent attainment. As Shara-wa said. Third, showing the difference between method and wisdom, as it says: What is wisdom and what is method? In order to dispel all doubts, The true difference between method and wisdom Should be clearly shown. Apart from the Perfection of Wisdom, All virtuous dharmas, such as the Perfection of Generosity, Are all taught as methods by the Victorious Ones. It is said. Thus, in the sutras and treatises, several objects of association are taught for the words method and wisdom, but in the meaning of this treatise, what is wisdom and what is method, in order to dispel doubts.
Tibetan
མ་ཟ་བར་གྱུར་ན། ཐེ་ཚོམ་དེ་དག་ནི་སྤོང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་གཞུང་འདིའི་སྐབས་དོན་གྱི་ཐབས་རྣམས་གང་ཡིན་པ་དང་ནི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པའི་དབྱེ་བ་ཞིག་གསལ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྤངས་པ་སྟེ་དེ་མ་གཏོགས་པའི་གཞན་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དགེ་བའི་ཆོས་སུ་བགྲང་བ་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དག་ནི་རྒྱལ་བ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་ཐབས་སུ་བཤད་པ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ཞེས་སྐབས་དོན་གྱི་ཐབས་གང་ཡིན་པ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཤུགས་ལས། ཐབས་དེ་དག་ཏུ་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་ཐབས་དེ་དག་དང་ཡ་མ་བྲལ་བར་བྱ་རྒྱུའི་ཤེས་རབ་ཏུ་གོ་དགོས་པར་བསྟན་པ་སྟེ། ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་རང་ཅག་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་སོ་སོར་གྲུབ་མོད་ཀྱི། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཐབས་ཡོངས་བཟུང་བ་དང༌། །ཞེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཐབས་སུ་བཤད་ནས་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཤེས་པ་ལ་ཤེས་རབ་ཏུ་བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པ་ལས་འཁོར་གསུམ་དུ་མི་རྟོག་པ་ལ་ཐབས་མཁས་པ་དམ་པ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ཀུན་དང་འཁྲུལ་བར་ཐུགས་ཕྱུང་ནས་དེ་གཉིས་གང་ཡིན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་དེ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་གསལ་པོར་མཛད་པ་ཉིད་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྤངས་པ་སྟེ། དཀར་བའམ་དེའི་སྒྲ་ཕྱིས་པའམ་དེ་མ་གཏོགས་པའི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ། གཙུག་ན་རིན་པོ་ཆེའི་མདོ་ལས་རྒྱལ་པོའི་གཟུགས་འདྲི་བའི་དཔེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་རྒྱུད་རས་གཞི་དང་འདྲ་བ་ལ། རི་མོ་མཁན་དང་འདྲ་བའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཚང་ན་རྒྱལ་པོའི་གཟུགས་དང་འདྲ་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ལ། གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་མ་ཚང་ན་ཡང་མི་རྫོགས་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་དྲུག་གམ་བཅུ་དང༌། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་དང༌། ཚད་མེད་པ་བཞི་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཚང་བའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་དགོས་པ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་དུ་བཤད་ཅིང༌། ཐབས་དག་ལ་ཡང་རིམ་གྱིས་སློབ་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་པོ་དག་ཀྱང་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་ལ། སྦྱིན་པ་ཉིད་ཀྱང་དང་པོ་ཕྱིའི་དངོས་པོ། དེ་ནས་ནང༌། ཕྱི་ཉིད་ཀྱང་ཚོད་མ་ལ་
Chinese
如果不是这样，为了遣除那些疑惑，就应当阐明此论典中，什么是应时的方便，以及什么是智慧的正确区分。那又是什么呢？舍弃般若波罗蜜多，除此之外，所有被视为善法的布施波罗蜜多等等，所有这些都是诸佛世尊所说的方便，这是就此而言。从直接显示什么是应时方便的语气中，可以得知，除了这些方便之外的法，般若波罗蜜多，应当理解为与这些方便不可分离的智慧。夏惹瓦尊者说：方便和智慧，我们对此没有疑惑，各自成立。但《现观庄严论》中说：“不分别即善巧方便”，将不分别说为方便，并将了知世俗的因果说为智慧等等。又，《摄大乘论》中说，于三轮中不分别，是殊胜的方便善巧。如果对此感到困惑，为了遣除困惑，明确区分这两者，就是舍弃般若波罗蜜多。所谓白色或擦除其文字，或除此之外的布施波罗蜜多等等一切善法。如《顶髻宝经》中以国王画像的比喻所说，众生的心相续如同画布，如果具备如同画师般的方便和智慧的一切相，就能圆满成就如同国王画像般的三身佛陀。如果缺少任何一个，也不能圆满。因此，必须以圆满六度或十度，四摄，四无量，三十七菩提分法等等一切支分的方式，修持具足一切殊胜相的空性。因此这样宣说。对于方便也应当次第修学。布施等六度也是次第生起。布施本身也是先外物，然后内物。外物也是先
English
If not, in order to dispel those doubts, it should be clarified in this treatise what are the appropriate means and what is the correct distinction of wisdom. What is it? Abandoning the Prajnaparamita, apart from that, all those that are counted as virtuous dharmas such as the Dana Paramita, all of these are said to be means by the Buddhas, the Bhagavat, this is in that sense. From the implication of directly showing what is the appropriate means, it can be understood that the dharma other than those means, the Prajnaparamita, should be understood as the wisdom that is inseparable from those means. Sharawa said: Means and wisdom, we have no doubt about this, they are established separately. But in the Ornament for Clear Realization it says, "Non-discrimination is the skillful means", non-discrimination is said to be the means, and knowing the cause and effect of the conventional is said to be wisdom, and so on. Also, in the Compendium of the Great Vehicle it says that non-discrimination in the three spheres is the supreme skillful means. If you are confused about this, in order to dispel the confusion, clarifying the distinction between the two is abandoning the Prajnaparamita. The so-called white or erasing its words, or all virtuous dharmas such as the Dana Paramita other than that. As the Sutra of the Jewel in the Crown says in the example of drawing the image of the king, the mindstream of sentient beings is like a canvas, if it has all the aspects of means and wisdom like a painter, it will completely accomplish the three bodies of the Buddha like the image of the king. If any one is missing, it will not be complete. Therefore, it is necessary to cultivate emptiness with all the excellent aspects by means of completing all the parts of the six or ten perfections, the four ways of gathering disciples, the four immeasurables, the thirty-seven factors of enlightenment, and so on. Therefore, it is said in this way. The means should also be gradually learned. The six perfections such as generosity also arise gradually. Generosity itself is first external objects, then internal objects. External objects are also first