Tibetan
་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་སླར་དྲག་ཏུ་སྐྱེ་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་བསྒོམས་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བདེན་པར་འཛིན་པ་མ་སྤང་ན་ཡང༌། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །དེ་ལས་ཡང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཉིད་ཀྱང་སྤང་བར་མི་ནུས་ཏེ། ད0ེར་ན་ཐོ་ཡོར་ལ་མིར་འཁྲུལ་བ་དེའི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་ཙ་ན། དེར་ཤེས་ཀྱང༌། དེ་མ་བསྒྱིལ་ན་ཐག་རིང་དུ་ཕྱིན་ཙ་ན་འཁྲུལ་བ་བཞིན་དུ་ཡིན་ལ། བདག་ལྟ་སྤོངས་སུ་བཅུག་ན་ཡང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་བསྒོམས་པར་མི་སྤོངས་པས་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པར་སྤང་བའི་ཕྱིར་དུ་དེ་སྒོམ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་པའི་ལུགས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་ཏེ། རང་གི་རྟེན་གྱིས་བསྡུས་པ་ཙམ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཡང་མ་རྟོགས་ལ། ཐབས་ཀྱི་ཆེ་བ་དང་ཡང་བྲལ་བས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མ་སྤོངས་པར་བཞེད་པ་ཡིན། དེ་བས་ན་ཡུམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པ་དེ་ཡང་ཤེས་རབ་རྐྱང་པ་ཙམ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐབས་དང་བཅས་པར་སྒོམ་ལ། དེ་ཡང་ལན་ཅིག་ཐབས་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་ཐབས་དང་བཅས་པར་སྒོམ་ཞེས་པའི་ཐབས་དེ་ཡང་འདི་ཉིད་ནས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ལས་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བསྒོམས་པས་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིས་ཆོས་ལས་མི་འདའི་བློ་ཚོད་དུ་ཕྱིན་པའི་ཐབས་དང༌། སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམས་པས་ཁམས་གསུམ་དག་ནི་རྨི་ལམ་ན་ཡང་འདོད་པ་མེད་ཅིང་དེའི་རྒྱུ་སྤང་བའི་ཆེད་དུ་བསླབ་པ་གསུམ་ལ་གློ་བུར་དུ་མགོའམ་གོས་ལ་མེ་ཤོར་བ་གསོད་པ་བས་ཀྱང་རིངས་པར་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པའི་ཐབས་དང༌། ཁམས་གསུམ་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་ཤེས་པས་དེ་རྣམས་སྲིད་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པས་གཙེས་པ་ལ་རང་གི་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་སྙིང་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་གྱུར་པས། དེ་དག་བསྐྱབ་པའི་ཆེད་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དམ་བཅས་ནས་བསླབ་བྱ་ལྔ་ལ་སློབ་པའི་ཐབས་དང༌། འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་བསླབ་པ་གསུམ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཚོགས་སུ་གྱུར་པ་ལ་ལེགས་པར་སློབ་པ་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་སྒྲུབ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་ཤེས་རབ་བསྒོམས་པ་ཡིན། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡང་འཆི་བ་ཡང་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམས་པའི་སྒོ་ནས་འཕོངས་པ་དང་འཇིགས་པ་སྐྱབས་ཚོལ་ཞིང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་སྐྱབས་ཡིན་པར་ཤེས་ནས་དེ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་བས་སངས་རྒྱས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཐབས་ཤིག་ཁོ་ན་གལ་ཆེ་བ་ཡིན། ཡང་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ནས་སྦྱིན་པ་མེད་ན་འཚོ་བ་གཞན་གྱི་ངོར་བལྟ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་འཕྲོ་འཆད། ཚུལ་ཁྲིམས་མེད་ན་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བས་ཀྱང་དེ་སྒོམ་པ་རྒྱུན་ཆད། བཟོད་པ་མེད་ན་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་ཞིང་མིར་སྐྱེས་ན་ཡང་གཟུགས་ངན་དུ་སྐྱེ་བས་བླ་མས་ཐུགས་ལ་མི་འདོགས་ཤིང་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་པའི་གདམས་ངག་མི་འཐོབ། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། ཁོ་བོ་གཟུགས་མཛེས་པས་བླ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐུགས་ལ་བཏགས་པ་ལགས་གསུངས་སྐད། སྙིང་རྗེ་མེད་ན་ཐེག་པ་དམན་པར་ལྟུང་བས་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་ཀྱང་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་མི་འཐོབ། དགེ་བའི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་བསྔོ་བ་མེད་ན་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་པ་བར་མ་དོར་རྒྱུན་ཆད། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མ་གུས་ན་ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་ཏུ་སྐྱེ་ཞིང་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་མི་འཕྲད་པས་དེ་ཐམས་ཅད་དང་བཅས་པ་དགོས་པར་གསུངས། སྒོམ་པའི་རིམ་པ་ལས་ཀྱང་སྦྱོར་བའི་དུས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་འཕངས་ལ་ཡན་ལག་བདུན་པ་སྔོན་དུ་བཏང༌། དེ་ནས་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཞི་གནས་སྒྲུབ་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བཟོད་ལྷག་མཐོང་ཤེས་རབ་སྒོམ། མཇུག་གི་དུས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དེ། བདག་གི་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱས་ལ་དེ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་བྱས་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྔོ་བ་དང༌། རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི་དུས་ན་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ལ་བསླབ་པར་གསུངས། སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནས་བསམ་གཏན་གྱི་བར་ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་ཀྱི་དོན་ཡིན་པར་གསུངས་ཤིང༌། གཞན་ཡང་ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་མེད་ན་དོན་དམ་པ་མི་རྟོགས་པར་གསུངས་པ་ཀུན་ཡང་ཐབས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པ་ལ་རང་ཅག་དབུ་མ་ཆེན་པོ་བ་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མི་དགོས་པ་ཞིག་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྐད་ཟེར་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནས་དེ་བཞིན་དུ་མ་བཤད། དེ་ལྟར་ཐབས་དང་བཅས་པར་སྒོམ་པ་ཡང་དང་པོ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མ་བཤིག་པ་ཉིད་དུ་ཐབས་རྣམས་བརྟན་པར་བྱ་བ་གལ་ཆེ་སྟེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ཉིད་ཚོལ་ལ་ཐོག་མར་ནི། །ཐམས་ཅད་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ། །དོན་རྣམས་རྟོགས་ཤིང་ཆགས་མེད་ལ། །ཕྱིས་ནི་རྣམ་པར་དབེན
Chinese
同样，烦恼会再次强烈生起。即使仅仅修习了人无我，如果没有舍弃执著蕴等为真实，那么，只要有执著蕴，就有对它的我执。如果有我执，就会有业。从那（业）又会产生（新的）生。如是说，连我见本身也无法舍弃。譬如，把木桩误认为人，走到它跟前时，就会知道（那是木桩）。但是，如果不推倒它，走到远处时，仍然会误认（它是人）。同样，即使允许舍弃我见，如果未修习对治所知障的法无我，也无法舍弃（所知）障。为了完全舍弃（一切）障碍，就应当修习它。按照论师龙树的观点，声闻也证悟法无我，但他们没有证悟一切法中除了由自己的所依蕴所摄持的部分之外，没有我。并且，由于缺乏伟大的方便，他们没有舍弃所知障。因此，修习般若瑜伽并非仅仅是智慧，而是与方便一起修习。而且，这并非仅仅一次与方便一起修习，而是要经常与方便一起修习。如从此处所说的那样，所谓方便，就是通过修习业、因和果，以四种非行的方式，使心智达到不离佛法的程度的方法。通过修习一切有为法都是痛苦的自性，对三界甚至在梦中也不生起贪恋，并且为了舍弃它的因，比扑灭突然烧到头或衣服上的火还要迅速地发起精进的方法。通过认识三界的一切众生为父母，因为他们都在轮回中遭受各种痛苦的折磨，从而以自己的体验来衡量，生起圆满的慈悲心，为了救护他们，发誓获得一切智智，并修学五种学处的方法。为了必须努力于获得果的因，善于修学成为寂止之聚的三种戒律学处，并依靠它来成就寂止，依靠它来修习胜观智慧。所有这些之前，还要通过修习忆念死亡，寻求依靠和恐惧的救护，皈依三宝。
English
Similarly, afflictions arise again strongly. Even if one only meditates on the selflessness of the person, if one does not abandon the clinging to the aggregates, etc., as true, then, as long as there is clinging to the aggregates, there is self-grasping towards them. If there is self-grasping, there will be karma. From that (karma) will again arise (new) births. As it is said, even the view of self cannot be abandoned. For example, if one mistakes a post for a person, when one goes near it, one will know (that it is a post). However, if one does not knock it down, when one goes far away, one will still mistake it (for a person). Similarly, even if one allows the abandonment of the view of self, if one does not meditate on the selflessness of phenomena, which is the antidote to the obscuration of knowledge, one cannot abandon (the obscuration of knowledge). In order to completely abandon (all) obscurations, one should meditate on it. According to the view of the master Nagarjuna, even the Hearers realize the selflessness of phenomena, but they do not realize that in all phenomena, apart from what is included in their own basis, there is no self. And, because they lack great means, they do not abandon the obscuration of knowledge. Therefore, the yoga of the Mother (Prajnaparamita) is not just wisdom, but is meditated on together with means. Moreover, it is not just once that it is meditated on together with means, but it is to be meditated on constantly with means. As it is said here, the means are the methods of bringing the mind to a state of not straying from the Dharma through meditating on actions, causes, and results, in four non-virtuous ways. By meditating on all conditioned existence as being of the nature of suffering, not even desiring the three realms in dreams, and for the sake of abandoning its cause, the method of generating diligence more quickly than putting out a fire that suddenly breaks out on one's head or clothes. By recognizing all sentient beings of the three realms as one's parents, and because they are all tormented by various sufferings in samsara, thereby measuring by one's own experience, generating perfect compassion, and for the sake of protecting them, vowing to attain omniscience, and the method of training in the five precepts. In order to diligently apply oneself to the cause of obtaining the result, to train well in the three trainings of discipline, which have become a collection of calm abiding, and relying on it to accomplish calm abiding, and relying on it to meditate on insight wisdom. Before all of these, one must also seek refuge from wandering and fear through meditating on the recollection of death, and take refuge in the Three Jewels.
Chinese
认识到这一点并皈依它，唯一重要的是成为佛陀的方法。此外，《入中论》中说，如果没有布施，就得看别人的脸色才能生活，因此对空性的修习就会中断。如果没有戒律，就会堕入恶趣，因此修习空性也会中断。如果没有忍耐，就会堕入恶道，即使转生为人，也会相貌丑陋，上师不会放在心上，也得不到修习空性的诀窍。觉沃（阿底峡尊者）说：据说“我因为相貌英俊，所以所有的上师都放在心上”。如果没有慈悲心，就会堕入小乘，即使修习空性也得不到佛果。如果没有将善根回向给菩提，修习空性也会在中阴中断。如果不恭敬菩萨，就会转生到边地，遇不到宣讲空性的善知识，因此说所有这些都是需要的。在《修道次第》中也说，在加行的时候，以菩提心为动力，先进行七支供。然后，依靠专注于目标的止观来修习忍耐和胜观智慧。在结尾的时候，对没有证悟空性的众生生起慈悲心，心想：我要圆满我的二资粮，证得一切智智，并且通达它们的法性，然后向十方诸佛和菩萨顶礼、供养和赞叹，并且回向善根。并且在后得位的时候，要学习所有没有不圆满的方便之分。在《入行论》中也说，从菩提心到禅定的一切都是智慧的意义。此外，所有说如果没有世俗谛就不能证得胜义谛，这些都是方便的意义，而我们这些自称大中观派的人却说：什么都不需要。但并非所有的佛法都这样说。像这样以方便一起修习，首先重要的是在没有破除我执的情况下，稳固这些方便。在《六十正理论》中也说：为了寻找它，首先，应当说一切都存在。理解诸法并且没有执着，之后是空性。
English
Recognizing this and taking refuge in it, the only important thing is a method to become a Buddha. Furthermore, it says in Engaging in the Middle Way, if there is no generosity, one has to look to others for sustenance, so the practice of emptiness is interrupted. If there is no discipline, one falls into the lower realms, so even meditating on that is interrupted. If there is no patience, one goes to the lower realms, and even if born as a human, one is born with an ugly form, so the lama does not keep one in mind, and one does not obtain the instructions for meditating on emptiness. Lord Atiśa said: "It is said that because I am handsome, all the lamas keep me in mind." If there is no compassion, one falls into the lesser vehicle, so even if one meditates on emptiness, one does not obtain the fruit of Buddhahood. If one does not dedicate the root of virtue to great enlightenment, even meditating on emptiness is interrupted in the bardo. If one does not respect bodhisattvas, one is born in a borderland and does not meet a spiritual friend who teaches emptiness, so it is said that all of these are necessary. In the Stages of Meditation, it also says that at the time of application, propelled by the mind of enlightenment, the seven-limbed practice is performed first. Then, based on accomplishing single-pointed calm abiding on the object, one meditates on patience, superior seeing, and wisdom. At the end, one generates compassion for sentient beings who have not realized emptiness, thinking: "Having perfected my two accumulations, may I attain omniscience and comprehend their suchness," and then one prostrates, makes offerings, and praises all the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions, and dedicates the root of virtue. And at the time of subsequent attainment, it is said to train in all the aspects of skillful means without any being incomplete. In Engaging in Bodhisattva Behavior, it also says that everything from the mind of enlightenment to meditation is the meaning of wisdom. Furthermore, all that is said about not realizing ultimate truth without conventional truths is the meaning of skillful means, but we who call ourselves great Madhyamikas say: "Nothing is needed." But not all the teachings say that way. Thus, meditating together with skillful means, it is important to first stabilize the skillful means without destroying the view of self. In the Sixty Stanzas of Reasoning, it also says: To seek that very thing, in the beginning, one should say that all exists. Understanding things and without attachment, later is emptiness.