Tibetan
་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇོག་སྟེ། དེ་ལ་ཉེས་པ་ལྔ་ནི། ལེ་ལོ་དང༌། གདམས་ངག་བརྗེད་པ་དང༌། བྱིང་བ་དང༌། རྒོད་པ་དང༌།འདུ་མི་བྱེད་པ་དང༌། འདུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལས་དང་པོ་ནི། སྙོམ་ལས་དང་སྦྱོར་བ་དམན་པ་གཉིས་ཀ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཡོད་ན་ཏེང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ལ་མི་འཇུག ཞུགས་ཀྱང་གདམས་ངག་བརྗེད་ན་ཐེ་ཚོམ་གྱི་འཕྱང་མོ་ལ་ཉུག་པས་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་པར་མི་འགྱུར། ལན་གཅིག་དེར་གྱུར་ཀྱང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་བྲལ་བས་བྱིང་རྒོད་དུ་གྱུར་ན་སྔ་མ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར། བྱིང་རྒོད་བྱུང་བའི་དུས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་རྩོལ་བ་མ་བྱས་ན། བྱིང་རྒོད་མི་སྤོངས། དེ་དག་མེད་པར་དམིགས་པ་ལ་རྣལ་དུ་འདུག་པའི་དུས་སུ་བཙལ་ནས་སླར་དམིགས་པ་ཤོར་ཏེ་འགྲོ་བས། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་དུ། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང༌། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །དེ་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཞེས་གསུངས། དེ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལས། གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང༌། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང༌། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པ་དང༌། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང༌། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇོག་པའོ། །ཞེས་དང༌། འགྲེལ་པ་ལས། རྩོལ་བའི་གནས་ནི་འདུན་པ། གནས་པ་ནི་རྩོལ་བ། གནས་འདུན་པའི་རྒྱུ་ནི་དད་པ་སྟེ་ཡིད་ཆེས་པར་གྱུར་ན་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་པ་རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དོན་ནི་དང་པོར་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་དེ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་ནས་སྔར་བསྟན་པའི་ཉེས་པ་དེ་དག་ཡོད་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོད་ན་ཕན་ཡོན་སྔ་མ་དག་འབྱུང་བ་ལ་ཡིད་ཆེས། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པ་དམིགས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པའི་གདམས་ངག་ལ་རག་ལས་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་འདུན་པ་འབྱུང༌། དེ་ཡོད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ནས་ལུས་དང་སེམས་སྦྱངས་པ་ཆུང་ངུའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པས། དེ་བཞི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོར་འགྱུར། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་སྟོན་པའི་གདམས་ངག་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པས་བརྗེད་པ་སྤོང༌། ཤེས་བཞིན་གྱིས་བྱིང་བར་གྱུར་ཏམ་རྒོད་པར་གྱུར་ཏ
Chinese
是由精进的因缘所生。如是，依于舍弃五过患的八种作意之理而安住。何为五过患？即是懈怠、忘失教言、沉没、掉举、不作意和作意。其中第一种，即是懒惰和精进微弱二者。若有此二者，则无法进入禅定。即使进入，若忘失教言，则会陷入疑惑的摇摆中，无法对所缘境专注一境。即使一次专注一境，若失去正念和正知，陷入沉没和掉举，则会比之前退步。在出现沉没和掉举之时，若不对治它们，则无法舍弃沉没和掉举。若不如此，在安住于所缘境之时，寻找并再次失去所缘境而离开。《中边分别论》中说：“懈怠与教言，忘失及沉掉，不作意作意，此等说为五。”如是说。舍弃它们的八种作意，也在该论中说：“处所及住彼，因与果自体，所缘不忘失，了知沉与掉，彼舍而作意，寂静时安住。”又，释论中说：“勤奋的处所是欲乐，安住是勤奋，安住欲乐的因是信心，即若有信，则会发起欲乐。安住勤奋的果是极度调柔，即由精进而获得禅定的殊胜。”如是说。意思是说，最初没有禅定，心散乱，存在之前所说的那些过患。若有禅定，则相信会产生之前的那些功德。相信修习禅定依赖于如实指示所缘境的教言，依于相信的信心，而生起想要获得它的欲乐。若有此欲乐，则为了获得禅定而精进。精进之后，获得身心调柔的微小阶段。这四者成为懈怠的对治。以不忘失指示禅定所缘境的教言的正念，舍弃忘失。以正知了知是否陷入沉没或掉举。
English
arises from the cause of diligence. Thus, it is established by relying on the method of eight applications that abandon the five faults. What are the five faults? They are laziness, forgetting the instructions, sinking, excitement, non-application, and application. The first of these is both idleness and weak effort. If these two are present, one cannot enter into the meditation of samadhi. Even if one enters, if one forgets the instructions, one will be caught in the swing of doubt and will not become single-pointed on the object of focus. Even if one becomes single-pointed once, if one is separated from mindfulness and awareness and falls into sinking and excitement, one will degenerate from the previous state. If one does not make effort to counteract sinking and excitement when they arise, one will not abandon sinking and excitement. If one does not do so, when one seeks to abide calmly on the object of focus, one will lose the object of focus again and again. In the Differentiation of the Middle and the Extremes, it says, "Laziness and the instructions, forgetting and sinking and excitement, non-application and application, these are considered the five faults." Thus it is said. The eight applications that abandon them are also mentioned in the same text: "The place and abiding in it, the cause and the result itself, not forgetting the object of focus, realizing sinking and excitement, applying oneself to abandon them, and abiding calmly when pacified." And, in the commentary, it says, "The place of effort is desire, abiding is effort, the cause of abiding desire is faith, that is, if one has faith, one will generate desire. The result of abiding effort is extreme pliancy, that is, by exerting effort, one obtains the excellence of samadhi." Thus it is said. The meaning is that initially there is no samadhi, the mind is distracted, and those faults mentioned earlier are present. If there is samadhi, one believes that the previous benefits will arise. One believes that the accomplishment of samadhi depends on the instructions that show the object of focus without error, and based on that believing faith, the desire to obtain it arises. If one has that desire, one exerts effort for the sake of obtaining samadhi. Having exerted effort, one obtains a small stage of pliancy of body and mind. These four become the antidote to laziness. By the mindfulness that does not forget the instructions that show the object of focus of samadhi, one abandons forgetting. By awareness, one knows whether one has fallen into sinking or excitement.