Tibetan
ད་སྤངས་ནས། ཉི་མ་ཕྱེད་ན་བསོད་སྙོམས་བྱིན་ལེན་ལག་པ་བཀན་པའི་སྟེང་དུ་བྱུང་བ་ཙམ་ཞིག་བླངས་ནས། སང་གི་འཚོ་བ་གང་ནས་ཡོང་གི་རྟོག་དཔྱོད་ཉིད་ཀྱང་མི་བྱེད་པར་གྱུར་པ་ན་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟ་མིག་སུ་རྣོ་དང་བང་སུ་མགྱོགས་བྱེད་པར་སོང་བ་རྣམས་ལ་ཏ་ནམས་ཀྱང་མེད་དེ། ཇི་ལྟ་བུའི་བསོད་ནམས་ཅན་ཞིག་ལ་ཡང་ལོག་འཚོས་མ་སྒྲུབ་པའི་ཟས་སྐོམ་ཁམ་གང་དང་ཧུབ་གང་ཡང་མི་ཡོང་བར་སྣང༌། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ཕྱི་དུས་མེད་ཁས་བླངས་པའི་ཉིན་མོ་ནས་ཐམས་ཅད་ལ་སློབ་དགོས་པས་བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་ལོ་བརྒྱ་ལོན་པས་གང་ལ་བསླབ་པར་བྱ་བ་དེ་ལ་དེ་རིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པས་ཀྱང་བསླབ་པར་གསུངས་པ་ཡིན། ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་གཅིག་གིས་ཀྱང་གཞན་དོན་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྒྲུབ་པའི་བར་དུ་གཅོད་པས་སྤང་ཞེས་ཤ་ར་བས་གསུངས། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལའང༌། དགེ་བའི་ཆོས་ལེགས་པར་བསྡུས་པའི་ཚོད་ནི་པུ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། ཉེར་གནས་ཀྱི་ཆོས་བཅུ་ཚང་བ་ན་ཡིན་ཏེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔའི་ཉེར་གནས་ལྔ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ལྔ་སྟེ་བཅུ་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལྔ་པོ་འདི་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་ཉི་ཚེ་ལ་དམིགས་པར་འདུག་པས་གཞུང་དེ་ཀུན་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཡང་མཐར་ཐུག་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཉེར་གནས་ཉིད་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། སྦྱིན་པའི་ཉེར་གནས་ནི། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ལྟ་བ་བྱུང་བ་ཆུང་ངུ་ཡང་དང་དུ་མི་ལེན་པ་སྟེ། ལུས་ལ་ལྟ་བ་དང་དུ་བླངས་ན་དེའི་ཆ་རྐྱེན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་དགོས་པས་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཡང་ལྟ་ཞིང་གཏོང་མི་ནུས་པས་ན། འདོར་བར་འགྱུར་བའི་ལུས་སྲོག་ལ། །ཆུ་དང་རྩྭ་ཡྀ་ཟིལ་པ་ལྟར། །ལྟོས་མེད་ཡུན་རིང་གོམས་པས་ནི། །བདེ་བ་ཆེན་པོར་ནམ་ཞིག་འགྱུར། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལུས་ལ་བལྟས་ཀྱིན་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་བསྐྱངས་ཀྱང་མི་ན་བ་དང་མི་འཆི་བ་ལ་ནི་ནམ་ཡང་མི་ཕན། ནམ་ཡང་མི་འདོར། ལོད་པས་ན་ཆུ་དང་མི་རྟག་པས་ན་རྩྭའི་ཟིལ་དང་འདྲ། ལུས་འདི་ཅི་ཙམ་དུ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་བསྐྱངས་པ་ཙམ་དུ་ཙེ་རག་ཇེ་ཆེར་འགྲོ། ན་ཚ་ཡང་སླར་མང༌། རྒས་གྲོན་ཡང་སླར་ཆེ། ན་ཚ་བྱུང་ན་ནད་གསོས་དང་སྨན་ཡང་བླ་ལྷག་རེ་དགོས། ངན་ངོན་གྱིས་བསྐྱངས་ན་དེ་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ལྟ་བ་མ་སྤངས་ན་ཕྱི་མའི་བདེ་འགྲོ་ཡང་མི་ཡོང༌། སེར་སྣའི་ཉེས་དམིགས་ཀྱིས་ཡི་དྭགས་སུ་སྐྱེ་བ་བསམ་ལ་དེ་ལ་ལྟ་བ་དང་དུ་མི་བླང༌། དེ་ལྟར་ལུས་ལ་མི་ལྟ་བས་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མི
Chinese
现在舍弃之后，中午时分，仅仅取用在乞食化缘时放在手掌中的食物。如果不再思索明天的生计从何而来，那才是真正的舍弃。现在那些眼睛锐利、行动迅速的人们，什么也没有得到。无论多么有福之人，如果不用邪命来维持生活，连一口食物、一口饮料也得不到。受持律仪，从承诺没有延期的那天起，就必须向所有人学习。因此，即使受具足戒百年，也应该向今天才受具足戒的人学习。夏惹瓦说，即使是一个微小的罪过，也会阻碍为了利益他人而成就一切智智，所以要舍弃。同样，在积聚善法之律仪方面，布朵瓦说，圆满十种近住之法才是善妙积聚善法。五种波罗蜜多的近住五法，智慧的五法，共十法。其中智慧的五法也似乎专注于因果的暂时性，所以如果将所有经典都置于其统摄之下，最终也会成为究竟智慧的近住。夏惹瓦说，布施的近住是：对于身体和受用，即使产生微小的贪恋也不接受。如果接受对身体的贪恋，就需要受用作为其条件，因此也会贪恋受用，无法舍弃。所以，就像这样：‘对于终将舍弃的身体和生命，如同水和草叶上的露珠。如果长期习惯于不执着，何时才能获得大乐？’即使关注身体，用受用滋养它，也永远无法避免生病和死亡。永远无法舍弃。因为脆弱所以像水，因为无常所以像草叶上的露珠。身体越是用受用滋养，肿胀就会越大，疾病也会再次出现，衰老也会更加严重。如果生病，就需要额外的治疗和药物。如果用恶劣的方式对待它，就会适得其反。如果不舍弃对身体和受用的贪恋，来世也不会有善趣。考虑到悭吝的过患会导致转生为饿鬼，所以不要接受对它们的贪恋。这样，因为不关注身体，所以也
English
Having now renounced, at midday, one takes only what comes into the palm of one's hand when begging for alms. If one no longer contemplates where tomorrow's livelihood will come from, that is true renunciation. Now, those who are sharp-eyed and quick-footed gain nothing. No matter how fortunate one is, if one does not maintain oneself with wrong livelihood, one will not receive even a mouthful of food or a sip of drink. Regarding the discipline of vows, from the day one vows that there is no postponement, one must learn from everyone. Therefore, even if one has taken full ordination for a hundred years, one should learn from someone who has taken full ordination today. Sharawa said that even a tiny misdeed obstructs the attainment of omniscience for the sake of others, so it must be abandoned. Similarly, regarding the discipline of accumulating virtue, Putowa said that the perfection of the ten qualities of abiding near is the measure of accumulating virtue well. The five qualities of abiding near for the five perfections, and the five of wisdom, making ten. Among these ten, the five of wisdom seem to focus on the impermanence of cause and effect, so even if all the scriptures are placed under its dominion, it will ultimately become the abiding near of ultimate wisdom. Sharawa said that the abiding near of generosity is: not to accept even the slightest attachment to body and possessions. If one accepts attachment to the body, one needs possessions as a condition for it, so one will also be attached to possessions and unable to give them up. Therefore, like this: 'To this body and life that will be abandoned, like dew on water and grass. If one becomes accustomed to detachment for a long time, when will one attain great bliss?' Even if one cares for the body and nourishes it with possessions, it will never prevent sickness and death. One can never abandon it. Because it is fragile, it is like water; because it is impermanent, it is like dew on grass. The more one nourishes this body with possessions, the more swelling it becomes, sickness returns, and aging becomes more severe. If sickness arises, one needs extra treatment and medicine. If one treats it poorly, it will be the opposite. If one does not abandon attachment to body and possessions, one will not have a good rebirth in the future. Considering the faults of miserliness that lead to rebirth as a hungry ghost, one should not accept attachment to them. Thus, because one does not care for the body, one also does not