Tibetan
གྲོ། བདུན་པ་བཟོད་པ་དང་དེས་པ་ལས། བཟོད་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་དང་གནོད་པ་བཟོད་པ་གཉིས་ཀ་དགོས། སྡུག་བསྔལ་བཟོད་པ་མེད་ན་ཆོས་གང་ཡང་མགོ་མི་ཐོན་པ་དགེ་བཤེས་སྟོན་པས་ཆང་ལ་སྦྱར་ནས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཡིན། གནོད་པ་མ་བཟོད་པར་ངན་ལན་བྱས་ན་གཞན་ལ་གནོད་པ་གཞི་དང་བཅས་པ་ལས་ལོག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་བས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཟོད་པ་སྒོམ་སྟེ། སྐད་ཅིག་གཅིག་བྱས་སྡིག་པས་ཀྱང༌། །བསྐལ་པར་མནར་མེད་གནས་འགྱུར་ན། །ཞེས་ལས་འབྲས་བསམ་པ་ཁོ་ན་ཡང་བཟོད་པ་སྒོམ་པ་ལ་ཕན། དེ་ལྟར་བསམ་པ་ལས། བདག་ནི་བསྲེགས་ཏེ་བསད་གྱུར་ཏམ། །བདག་གི་མགོ་བོ་བཅད་ཀྱང་བླ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཉོན་མོངས་པའི། །དགྲ་ལ་འདུད་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་པ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་མི་སྐྱོ་བར་བསྲན་ཚུགས་པ་ཞིག་དགོས། དེས་པ་ནི། ཡོན་ཏན་འདོད་པ་ནགས་ན་གནས་པ་ཡིས། །ཕ་རོལ་གཞན་གྱི་སྐྱོན་ལ་བརྟག་མི་བྱ། །བདག་ནི་ཁྱད་པར་འཕགས་ཤིང་བདག་མཆོག་ཅེས། །དེ་སྙམ་དུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་གཞན་ཉེས་པ་དང་འགལ་བར་སྤྱོད་པ་ལ་རྨ་མི་འབྱིན་པ་དེས་པའི་ཆོས་དྲུག་དང་ལྡན་པ་སྟེ། གཞན་ལ་རྨ་ཕྱུང་ན་ཐབས་ལ་ཉེན་བྱུང་བས་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། བདག་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་ཞེས་བདག་མ་སྙེམས། །འདི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ཞེས་གཞན་མ་བརྙས། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཙམ་གྱིས་གཞན་ལ་གང་བརྙས་པ། །བརྙས་ཕྱིར་དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ཞེས་བྱ། །ཞེས་པ་བཞིན་དུ་རང་ཉིད་འཆལ་བའི་ཁྱུར་ཆ། དེས་ན་ཆོས་བཞིན་གྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་བརྟེན་ལ། སེམས་ཅན་ཉེ་དུ་བྱེད་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་གིས་སྤངས་པར་དམ་བཅས་པ་ཡིན་པ་ལས། ད་དུང་སེམས་ཅན་གྱི་ཉེས་པ་སྣ་གཅིག་ཀྱང་སྤང་མ་ཐུབ་པ་འདུག་སྙམ་དུ་གནོང་བཀུར། བརྒྱད་པ་ཡན་ལག་ལྔས་བསྡུས་པའི་བག་ཡོད་པ་ནི། འདས་པའི་དུས་ན་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་རྣམས་དྲན་མ་ཐག་ཏུ་ཕྱིར་འཆོས་པ་སྔོན་གྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའི་བག་ཡོད་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་ན་ལྟུང་བ་བྱུང་ན་ཡང་ཆོས་བཞིན་དུ་ཕྱིར་བཅོས་པ་ཉིད་དུ་གོ་གྱོན་པ་ཕྱི་མའི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའི་བག་ཡོད་པ་དང༌། ད་ལྟར་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་རྣམས་རྩལ་པོ་ཆེ་རྡབ་འཆོས་པ་བཞིན་དུ་སྟན་དེ་ཉིད་ལས་ལྡང་བའམ། དེ་ཉིད་ལས་ལྡང་བ་མ་གྲུབ་ཀྱང་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་རོ་དང་མི་འགྲོགས་པ་བཞིན་དུ་ལྟུང་བ་དང་ཞག་ཏུ་མི་འགྲོགས་པར་ཕྱིར་འཆོས་པ་དབུས་ཀྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའི་བག་ཡོད་པ་དང༌། གནས་གང་དུ་གནས་པ་དང
Chinese
其次，第七是忍辱和厌离。忍辱是忍受痛苦和损害两者都需要。如果不能忍受痛苦，任何佛法都不会成功，就像格西敦巴用酒来比喻所说的那样。如果不忍受损害而进行报复，就不会成为从根本上断绝损害他人的戒律者，因此要以各种方式修持忍辱。仅仅一瞬间的罪恶，也会导致在劫中堕入无间地狱，所以仅仅思维业果也有助于修持忍辱。像这样思维：我被烧死或杀死，或者我的头被砍掉都可以，无论如何都不要向烦恼的敌人屈服。像这样，需要一种不厌倦佛法之门，能够忍耐的精神。厌离是：想要功德而住在森林里的人，不应观察他人的过失，不应认为自己特别优秀，自己是最好的。如是说，对于他人犯错和行为不端，不造成伤害，就具备了厌离的六种功德。因为如果伤害他人，就会导致方法上的危险，从而耗尽所有的善根。不要自以为持戒清净而骄傲，不要轻视他人破戒。仅仅因为持戒而轻视他人，因为轻视，那人就被称为破戒者。像这样，自己就会陷入破戒者的行列。因此，要依靠如法的大悲心，发誓断除所有将众生视为亲友的行为的所有过失，如果还觉得连众生的一个过失都无法断除，就要感到惭愧和尊敬。第八是具备五支的谨慎：忆起过去所犯的堕落，立即忏悔，是依赖于前际的谨慎；如果未来发生堕落，也如法忏悔，穿上铠甲，是依赖于后际的谨慎；现在发生的堕落，像大力士迅速摔跤一样立即忏悔，或者即使不能立即起身，也要像大海不与尸体为伍一样，不与堕落共处一夜而忏悔，是依赖于中际的谨慎；无论住在哪里，
English
Next, the seventh is patience and detachment. Patience is that both enduring suffering and harm are necessary. If one cannot endure suffering, no Dharma will succeed, just as Geshe Tonpa said using wine as a metaphor. If one does not endure harm and retaliates, one will not become a disciplined person who fundamentally cuts off harming others, therefore one should cultivate patience in various ways. Even a single moment of sin can cause one to fall into the Avici hell for eons, so merely contemplating the results of karma also helps to cultivate patience. Thinking like this: I would rather be burned or killed, or have my head cut off, than to submit to the enemy of afflictions in any way. Like this, one needs a spirit that does not tire of the door of Dharma and can endure. Detachment is: One who desires merit and dwells in the forest should not examine the faults of others, and should not think that one is particularly excellent and the best. As it is said, not causing harm to others who make mistakes and behave improperly is to possess the six qualities of detachment. Because if one harms others, it will lead to danger in the method, thereby exhausting all good roots. Do not be proud of being disciplined, do not despise others for breaking their vows. If one despises others merely because of being disciplined, because of despising, that person is called a breaker of vows. Like this, one will fall into the ranks of vow breakers. Therefore, rely on the great compassion that is in accordance with the Dharma, and vow to abandon all faults of all actions that regard sentient beings as relatives. If one still feels that even one fault of sentient beings cannot be abandoned, one should feel ashamed and respectful. The eighth is vigilance endowed with five branches: Remembering the transgressions committed in the past and immediately confessing them is vigilance based on the former extreme; if transgressions occur in the future, confessing them according to the Dharma and putting on armor is vigilance based on the latter extreme; immediately confessing the transgressions that occur now, like a strongman quickly wrestling, or even if one cannot get up immediately, not staying with the transgression for a night, just as the great ocean does not associate with corpses, is vigilance based on the middle extreme; wherever one dwells,
Tibetan
་གྲོགས་གང་དང་འགྲོགས་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་གང་ལ་སྤྱད་པ་དང་བྱ་བ་གང་བྱས་པ་དང་མདུན་འགྲོས་ཇི་ལྟ་བུ་བྱས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་ལ་མི་འབྱུང་བ་དང༌། གཞན་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་བར་དུ་མི་གཅོད་པ་ཞིག་ཏུ་ལེགས་པར་དཔྱད་ནས་འཇུག་ལ། དེ་དག་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་འདུག་ན་མི་འཇུག་པ་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མར་འགྲོ་བའི་བག་ཡོད་པ་དང༌། སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས། ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་བརྟག་བྱ་བ། །དེ་ཉིད་ཁོ་ན་མདོར་ན་ནི། །ཤེས་བཞིན་བསྲུང་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་འཕྲལ་འཕྲལ་དུ་ཡང་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་ཟིན་པར་བྱས་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ཅིང་ཉེས་པ་མི་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་ལྷན་ཅིག་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པའི་བག་ཡོད་པ་སྟེ། དེ་ལས་དང་པོ་གསུམ་ནི་ལྟུང་བ་ཕྱིར་འཆོས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ལ། ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་ཉེས་པ་མི་འབྱིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །དགུ་པ་ཆོ་ག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། འཕྲལ་གྱི་བྱ་བ་ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་མཁས་པས་མ་སྨད་པ་དམ་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་དང་མི་འགལ་བར་བྱེད་ལ། སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་གདམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་ཚན་བཞི་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་བྱེད། དགེ་བའི་སྦྱོར་བའི་བྱ་བ་བསམ་གཏན་དང་ཀློག་པའི་འཁོར་ལོ་གཉིས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། པུ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། རང་ཅག་ལ་འདི་ཀུན་ལ་ཆོས་སུ་གོ་བའམ་གླེང་བའི་གཞི་རང་མེད། འགྲོ་ན་ཉི་མ་ནུབ་ཀའི་གླང་སྟོར་བཞིན་དུ་མིག་ཕྱོགས་བཞིར་ལྟ། གོམ་པ་གྱ་ཚོམ་ལིངས་ལིངས་འབོར། ལྷན་ཅིག་འཚོགས་ན་ཡང་དམག་གཡུལ་ལེགས་པ་བཞིན་དུ་ཁ་གཏོད་མི་ཐུབ་པར་སྨྲ་གསུང་བར་གདའ། བཅུ་པ་འཚོ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བར། ཚུལ་འཆོས་རྙེད་དང་བཀུར་སྟིའི་ཕྱིར། །དབང་པོ་སྡོམ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། །ཁ་གསག་རྙེད་དང་བཀུར་སྟིའི་ཕྱིར། །ཚིག་འཇམ་སྔར་ནི་སྨྲ་བའོ། །གཞོག་སློང་དེ་ནི་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། །གཞན་གྱི་རྫས་ལ་བསྔགས་བྱེད་པ། །ཐོབ་ཀྱིས་འཇལ་བ་རྙེད་པའི་ཕྱིར། །མངོན་སུམ་གཞན་ལ་སྨོད་བྱེད་པ། །རྙེད་པས་རྙེད་པ་རྣམས་འདོད་པ། །སྔར་ཐོབ་པ་ལ་བསྔགས་བྱེད་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་གྱི་ལོག་འཚོ་ལྔ་དང༌། སོ་ནམ་སྣ་བཞིས་འཚོ་བ་དང༌། ཐ་ན་བཟོས་འཚོ་བ་ཡང་སྤངས་ཏེ། ཆོས་བཤད་བྱས་པས་འཚོ་བ་ཡང་བཟོས་འཚོ་བར་བགྲང་བས་དེ་ཀུན་ཚུན་ཆ
Chinese
和什么人交往，享用什么受用，做什么事，如何前进，如果这些不会违背菩萨的学处，并且为了利益他人而成就大菩提之间不会中断，那么就好好观察后再进入。如果那些会成为障碍，那么就不要进入，这是做一切事情首先要谨慎。进入行为时，对于身和心的状态，要再三地进行观察。总而言之，那就是守护正知的特征。如是说，所以要时时以正念和正知来摄持身语意三门的一切行为，从而进行取舍，不产生过失，这就是具有随行谨慎。其中前三个是关于忏悔堕罪的，后两个是关于不产生过失的。第九，仪轨圆满：对于眼前的事务，以及法衣和钵的事务，都要做到不被世间智者所呵责，不违背神圣的律藏。对于四种威仪，也要同样如此，如极密教诫等所说的五支四类等。对于善行的事务，禅定和读诵二者也要同样如此。普陀瓦尊者说：我们这些人，对于这一切都没有理解为佛法或者谈论的基础。行走时，像太阳落山时丢失的牛一样，眼睛四处张望，脚步蹒跚，摇摇晃晃。聚集在一起时，也像打胜仗一样，无法正面相对地说话。第十，生计圆满：导师的《宝鬘论》中说：为了名利和恭敬，而调伏诸根；为了名利和恭敬，先说柔和语；为了获得，赞叹他人的财物；为了获得，用获得来衡量；为了获得，当面诽谤他人；用获得来贪求获得；赞叹先前获得的。如是所说的五种邪命，以及以四种农业为生，甚至舍弃工巧为生，因为说法为生也被算作工巧为生，所以那些都要包括在内。
English
With whom to associate, what enjoyments to use, what actions to do, and how to proceed, if these do not violate the bodhisattva's precepts and do not interrupt the attainment of great enlightenment for the benefit of others, then examine them well before engaging. If those things are obstructive, then do not engage in them. This is the mindfulness that comes first in all actions. When engaging in conduct, repeatedly examine the state of body and mind. In short, that alone is the characteristic of guarding mindfulness. As it is said, therefore, one should constantly engage in all actions of body, speech, and mind with mindfulness and awareness, thereby taking and abandoning, and not generating faults. This is having mindfulness that accompanies. Among these, the first three are about rectifying downfalls, and the latter two are about not generating faults. Ninth, perfection of ritual: For immediate tasks and the tasks of robes and bowls, one should act in a way that is not criticized by worldly scholars and does not contradict the sacred Vinaya. The same applies to all four postures, as stated in the extremely secret instructions, such as the five branches and four categories. The same applies to virtuous activities, meditation, and reading. Putowa said: We do not have a basis for understanding or discussing all of this as Dharma. When walking, like a lost ox at sunset, we look in all four directions, our steps faltering and swaying. When we gather together, we speak in a way that cannot be confronted, as if we had won a battle. Tenth, perfection of livelihood: In the Teacher's Precious Garland, it says: 'Feigning discipline for gain and respect, speaking softly first for gain and respect, praising others' possessions to obtain them, measuring by gain for gain, openly slandering others, desiring gains by gains, praising what was previously obtained.' Like the five wrong livelihoods mentioned, and making a living by the four types of agriculture, even abandoning making a living by crafts, because making a living by teaching the Dharma is also counted as making a living by crafts, so all of those are included.