Tibetan
་མཐུན་རྐྱེན་འཛོམས་ཟེར་ནས་ཡོན་ཏན་དུ་བྱེད་པ་ལས་འདོད་པ་བོར་བ་མེད། གལ་ཏེ་ལན་ཅིག་བོར་ལོ་བྱས་ཀྱང་བུ་མོ་འབྲོལ་ཆུང་བཞིན་དུ་སོང་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་དཀའ། གཉིས་པ་མ་འོངས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་པ་ནི། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ནང་ན་ཆེ་ཤོས་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ཡིན་ཏེ་དེའི་ནང་དུ་འགྲོར་ཡོད་ཀྱང་ནགས་ཚང་ཚིང་ཚེར་མས་གཟིངས་པ་མི་རྒོད་དང་གཅན་གཟན་གདུག་པ་ཡོད་པའི་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་སྣ་ཚོགས་གཟིང་གཟིང་པར་འཇུག་པ་ལྟ་བུར་མཐོང་བས་མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་པ་སྟེ། ད་ལྟ་ཚེ་ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་པ་ལ་མ་འོངས་པ་ལ་དགའ་མི་དགའི་རྟོག་དཔྱོད་ཉིད་ཀྱང་མེད། ཕྱི་མའི་ལྷ་ལ་ཡིད་ཆེས་ན་དགེ་རྩ་ཅི་བྱས་པ་དགེ་བཤེས་དེར་བསྔོ་བ་ལས་ཐར་པར་ཡེ་བསྔོ་མི་ནུས་པ་ཡང་ཡོང་བས་སྙུག་རུམ་པ་ཤེད་ལྷར་དགེ་བ་མི་བསྔོ་བ་འདི་ཁོ་ན་དཀའ་བར་བྱུང་ཟེར་སྐད་པ་ལ་པུ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། ཙབ་ཙབ་ཀྱི་བསམ་པ་དེ་ཙུག་ཏུ་བྱུང་ནས་ལྷ་ལ་འདོད་པའི་གཉེན་པོ་སྒོམ་དགོས་ཟེར་བ་དེ་ཁོ་ལྷ་ནས་ཡོང་བའི་བག་ཆགས་ཡོད་པ་ཡིན། གཞན་ལ་དེ་མེད་པ་ཕྱ་ཡང་བཟང་བ་མིན། དད་པ་མེས་ཚིག་པ་ཡིན་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་ད་ལྟ་སྔ་དྲོའི་འདོད་པ་ཞིག་ལག་ཏུ་འོང་བ་ཞིག་ཡོད་ན་ཕྱི་དྲོ་རླུང་པོས་ཁྱེར་ནས་འགྲོ་ཡང་ངན་བྱེད་ཚོ་ཞིག་གི་གསེབ་ཏུ་རིལ་གྱིས་འཇུག་པ་དང༌།བླངས་པའི་ནངས་མོ་ནས་ཕུང་ལ་སྦྱོར་ཡང་ཕྱིས་ཀྱི་འདོད་པ་ཡོང་དུ་རེ་བས་སྡིག་སྡུག་གཏམ་གསུམ་གང་ལ་ཡང་མི་ལྟ་བར་དགེ་བསྙེན་ལེན་པ་འདིས་གྲུབ་པ་ཡིན། གསུམ་པ་ད་ལྟར་གྱི་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པ་མེད་པ་ནི། ད་ལྟར་དབང་པོ་ལྔའི་སྤྱོད་དུ་གྱུར་པའི་འདོད་པ་ལ་ཁ་ཟས་ཀྱི་སྐྱུགས་པ་བཞིན་དུ་ལྟ་བ་སྟེ། ད་ལྟ་བཀའ་གདམས་པ་ཀུན་ཚར་མིང་བཏགས་ནས་ཆང་མི་འཐུང་བ་རང་ཡང་ཉུང༌། ཆང་མི་འཐུང་བར་གསོལ་བ་ཀུན་ཡང་རིང་མོ་སུན་རེ་ལ་མི་རྟེན་དུ་མི་འདོད་པ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས་དཀའ་སླ་ཐམས་ཅད་དེ་ལ་བྱེད་པར་འདུག་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་སོང་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་བས་བདེ་འགྲོ་ཙམ་ཡང་འགྲུབ་པ་མི་འོང་སྟེ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཡང་ཁྲེལ་དང་ཆོས་དང་གཏམ་ཐམས་ཅད་འདིས་ཉམས་པར་བྱེད་པས་འདོད་པ་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་ཞིང་ཟས་དང་སྐོམ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དགོས་པའི་དུས་སུ་ཡང་གྲུའི་ཟག་ལྷན་ནམ་ཤིང་རྟའི་མིག་བཀུད་ལྟ་བུའི་བློས་སྤྱད། ལུང་སྡེ་བཞི་ལས་འབྱུང་བའི་ཉེས་པས་མ་གོས་པའི་བཙུན་པོ་ཡིན་ཟེར་ཡང་དུས་གསུམ་གྱི་འདོད་པ་ལས་ལོག་པ་འདིས་དཀའ་བར་སྣང༌། དེ་མེད
Chinese
说成是顺缘聚合而成为功德，实际上并没有舍弃欲望。即使有一次尝试舍弃，也像小鸟飞走一样难以持守菩萨戒。第二，对未来没有显而易见的喜悦，是因为欲望的享受中最大的是他化自在天，即使身处其中，也像进入布满荆棘、有野人和凶猛野兽的危险丛林一样，看不到任何喜悦。现在来世尚未确定，所以对未来是否喜悦的思辨本身也是不存在的。如果相信来世的神，那么无论做什么善事，都只会回向给那位善知识，而根本无法回向给解脱，就像书童不把善事回向给势力强大的神一样，仅仅这件事就变得困难。据说布多瓦尊者说：“你那急躁的想法是怎么产生的？必须修习对治欲望的神。”这实际上是来自神的习气。其他人没有这种习气，即使占卜也不好。信仰就像火一样会烧毁一切。即使现在早上得到的欲望，下午也会被风吹走，或者像球一样滚入恶人的堆里。即使从早上开始就与尸体结合，仍然期望未来的欲望，因此不顾及罪恶、痛苦和闲言碎语，受持居士戒才能成就。第三，对现在没有特别的执着，是指像看待食物的呕吐物一样看待现在五根所感受的欲望。现在噶当派的人都以“昆察”为名，不喝酒的人也很少。不喝酒的人祈祷时，也像不愿依靠长柄勺一样，把一切难易都寄托于此。像这样下去，连比菩萨戒更低的善趣都无法成就。即使在今生，也会因为这些而失去羞耻、正法和名声，所以要看到欲望的过患，即使在需要享用食物和饮料等时，也要像对待漏水的船或车子的眼罩一样用心。即使自称是没有被律藏四部所说的罪过玷污的僧人，但要从过去、现在、未来三时的欲望中解脱出来，这似乎也很困难。并非没有。
English
Saying that favorable conditions come together and become merit, but in reality, desire is not abandoned. Even if one tries to abandon it once, it is difficult to keep the Bodhisattva vows, just like a small bird flying away. Second, there is no obvious joy in the future, because the greatest enjoyment of desire is the Paranirmita-vasavartin heaven, but even if one is in it, it is like entering a dangerous jungle full of thorns, wild people, and ferocious beasts, and one cannot see any joy. Now that the next life is not yet determined, the speculation of whether or not there will be joy in the future itself does not exist. If one believes in the gods of the next life, then no matter what good deeds one does, one will only dedicate them to that virtuous teacher, and one will not be able to dedicate them to liberation at all, just like a schoolboy does not dedicate good deeds to a powerful god, and just this matter becomes difficult. It is said that Venerable Putowa said, "How did that hasty thought of yours arise? You must practice the antidote to the gods of desire." This is actually a habit from the gods. Others do not have this habit, and even divination is not good. Faith is like fire that burns everything. Even if the desire obtained in the morning is blown away by the wind in the afternoon, or rolls into a pile of evil people like a ball. Even if one is united with a corpse from the morning, one still hopes for future desires, so one takes the vows of a layperson without regard to sin, suffering, and gossip. Third, there is no particular attachment to the present, which means looking at the desires felt by the five senses as if they were vomit from food. Now, the Kadampa people all call themselves "Kuntsar," and there are very few who do not drink alcohol. When those who do not drink alcohol pray, they also entrust all difficulties and ease to it, just as they do not want to rely on a long-handled spoon. If it goes on like this, even a good rebirth lower than the Bodhisattva vows cannot be achieved. Even in this life, one will lose shame, Dharma, and fame because of these, so one must see the faults of desire, and even when one needs to enjoy food and drink, one must use one's mind like a leaky boat or the eye cover of a car. Even if one claims to be a monk who is not defiled by the faults mentioned in the four divisions of the Vinaya Pitaka, it seems difficult to be liberated from the desires of the past, present, and future. It is not that there is none.