Tibetan
དེ་ལ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དང་པོར་སྡོམ་པ་ཁས་བླངས་མ་ཐག་ཏུ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ལ་ཅི་མི་འོང་བྱ། སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདོ་སྡེ་ཐོག་མར་བལྟ་བའི་དོན་ཡང་དེ་ཡིན། དགེ་བཤེས་སྟོན་པ་དང་པུ་ཏོ་བ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་མཛད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། དང་པོ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སྤོང་བ་ལ། ཤ་ར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཞལ་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཆོ་ག་གང་གི་ལུགས་སུ་བླངས་ཀྱང༌། དེ་ལ་རྩ་ལྟུང་འགྱུར་བ་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་ནི། འཕགས་པའི་ལུགས་ཀྱི། རྙེད་དང་བཀུར་སྟིར་ཆགས་པ་ཡིས། །བདག་བསྟོད་གཞན་ལ་སྨོད་པ་དང༌། །སྡུག་བསྔལ་མགོན་མེད་གྱུར་པ་ལ། །སེར་སྣས་ཆོས་ནོར་མི་སྦྱིན་དང༌། །གཞན་གྱིས་བཤགས་ཀྱང་མི་ཉན་པར། །ཁྲོས་ནས་གཞན་ལ་འཚོགས་པ་དང༌། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བྱེད་ཅིང༌། །དམ་ཆོས་འདྲར་སྣང་སྟོན་པའོ། །ཞེས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་ཡང་ཀུན་སློང་ཉོན་མོངས་པ་མཐུན་པས་བཞིར་བྱས། སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་བརྒྱད་ཡིན། དེ་ལྟ་ཡིན་པར་ཡང་པཎྜི་ཏ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་བཟོད་གསོལ་མ་བཞེས་པ་ཙམ་གྱིས་སྡོམ་པ་བཏང་བར་གསུངས་པ་དེས་ཤེས་པ་ཡིན་པས། སྙིང་ཐང་དུ་ཁུ་ཆེན་པོ་དང་དགེ་བཤེས་སྟོན་པ་བགྲོ་བ་མཛད་པར་བཞེད་པའི་དུས་གཏམ་རྒྱུད་དེ་དང་བཅས་པའི་གདམས་པ་གནང་ནས་བཅག ཅེས་པུ་ཏོ་བ་གསུངས། སྤྱན་སྔ་སོ་སོར་ཐར་པའི་བཞི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལེའུ་ནས་གསུངས་པ་བཞི་དང་བརྒྱད་ཡིན་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལེའུའི་འགྲེལ་བ་ཞིག་ན། རྙེད་དང་བཀུར་སྟིར་ཆགས་པ་ཡིས་བདག་བསྟོད་གཞན་ལ་སྨོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་འཆོར་ན། གྲོང་པའི་ཆོས་སྤྱད་ན་ཅི་སྟེ་མི་འཆོར། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ནས་སྦྱར་བ་གསུངས། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། སྨོན་པ་ཤོར་གྱིན་ལེན་ན་ལན་དྲུག དང་པོའི་དང་བདུན། དེ་ཕན་ཆད་བསྐྱར་དུ་མི་རུང༌། མ་ཤོར་ན་ཇི་ཙམ་གྲུབ་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བ་ཉིད་ཡིན། འཇུག་པ་ཤོར་གྱིན་ལེན་ན་ལན་གཉིས། དང་པོ་དང་གསུམ། དེ་ཕན་ཆད་བསྐྱར་རུ་མི་རུང་གསུངས་ཏེ་དེ་གཞུང་ཉིད་ན་ཡང་བཞུགས། ཤོར་ངེས་པའམ་མ་སྐྱེས་ངེས་པ་མེད་པར་བསྐྱར་དུ་མི་རུང༌། ཇོ་བོ་ལས་ཞལ་མ་ལོག་ཆེ་བ་མེད་དེ་ཡང་དེ་མ་གནང་དེ་དག་བསྟན་པའི་རྒྱ་ཡིན་གསུངས། རྭ་སྒྲེང་བའི་སྒོམ་པ་དབང་ཕྱུག་འོད་ཀྱིས་དགེ་བཤེས་དགོན་པ་བ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་ཞུས་པ་ལ། དེ་འདས་ནས་སྨོན་པ་ཤོར། པུ་ཏོ་བ་ན་མགོ་ན་བཞུགས་པའི་དུས་སུ་གདམས་ངག་ཞུས་
Chinese
关于别解脱戒的戒律方面，首先在受戒之后，必须了解根本堕罪，否则怎么行呢？在《入行论》中，首先阅读《虚空藏经》的意义也在于此。正如格西敦巴和普托瓦所说的那样，首先了解根本堕罪并加以避免。夏惹瓦亲自说道：无论以何种仪轨接受菩萨戒，其中的根本堕罪，如同失败之处的法，是圣者的规矩：因贪恋利养恭敬，自赞毁他；对痛苦无依者，吝啬不施予财物；不听他人忏悔，愤怒地攻击他人；舍弃大乘，宣说相似正法。这些都是，因为动机烦恼相同而分为四种，因行为的差别而分为八种。正如班智达菩提萨埵仅仅因为没有接受忍耐的请求就说已经舍弃了戒律，由此可知。普托瓦说：在娘塘，库钦波和格西敦巴辩论时，给予了包括那个故事在内的教诲并加以制止。香蔡索索塔巴的四种，是从戒律品中说的四种和八种。还有，在戒律品的一部注释中说：仅仅因为贪恋利养恭敬而自赞毁他也会失去戒律，如果享用僧众的财物，怎么不会失去呢？等等，分别对应着一一对应。阿底峡尊者说：发愿菩提心失去后重新受，可以受六次，第一次和第七次，此后不能再受。如果没有失去，无论修成什么，都是修持菩提心。行菩提心失去后重新受，可以受两次，第一次和第三次，此后不能再受，这些都记载在经书中。不能在确定失去或确定没有生起的情况下重新受。没有比阿底峡尊者更不食言的人了，但也没有允许这样做，说这些是教法的限制。惹琼瓦的修行者旺秋沃向格西衮巴瓦请求传授发心，之后失去了发愿菩提心。普托瓦在纳果那居住时，请求了诀窍。
English
Regarding the discipline of vows, first, immediately after taking the vows, one must understand the root downfalls, otherwise how can one proceed? In the Bodhisattvacaryāvatāra, the reason for first reading the Ākāśagarbha Sūtra is also for this purpose. As Geshe Tonpa and Putowa said, first understand the root downfalls and avoid them. Sharawa himself said: Whichever ritual one takes the Bodhisattva vows in, the root downfalls in it, like the places of defeat, are the rules of the noble ones: Due to attachment to gain and respect, praising oneself and disparaging others; being miserly and not giving Dharma or wealth to those who are suffering and without protectors; not listening to others' confessions, angrily attacking others; abandoning the Mahāyāna, and teaching what appears to be similar to the true Dharma. These are, because the motivation and afflictions are the same, divided into four types, and due to the differences in actions, divided into eight types. As the Paṇḍita Bodhisattva said that he had abandoned the vows simply because he did not accept the request for forbearance, it is known from this. Putowa said: In Nyangtö, when Ku Chenpo and Geshe Tonpa debated, he gave instructions including that story and stopped them. The four of Kyenchang Sosortharpa, are the four and eight said from the chapter on discipline. Also, in a commentary on the chapter on discipline, it says: Merely praising oneself and disparaging others due to attachment to gain and respect will also lose the vows, if one enjoys the wealth of the Sangha, how can one not lose them? And so on, applying them one by one. Atiśa said: If the aspiration Bodhicitta is lost and then retaken, it can be taken six times, the first and seventh time, after that it cannot be taken again. If it is not lost, no matter what one accomplishes, it is the practice of Bodhicitta. If the engaging Bodhicitta is lost and then retaken, it can be taken twice, the first and third time, after that it cannot be taken again, these are recorded in the scriptures themselves. One cannot retake it if it is certain that it is lost or uncertain that it has arisen. There was no one more truthful than Atiśa, but he did not allow this either, saying that these are the restrictions of the teachings. The meditator Wangchuk Ö of Radreng asked Geshe Gonpawa to teach him the generation of Bodhicitta, after that he lost the aspiration Bodhicitta. When Putowa was residing in Nakona, he requested the key instructions.
Tibetan
པས་དེ་ཙ་ན་པུ་ཏོ་བ་དང་སྤྱན་སྔ་གཉིས་མི་གནང་བས་རང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་སམ། དགོན་པ་བའི་གདུང་གི་སྤྱན་སྔ་གང་དུ་བློ་འཁུལ་བ་ཞིག་ཏུ་ལོང་གསུངས་པ་ལ་ཁོ་བོ་སེའུ་ཐུང་བ་རང་གི་གདུང་གི་སྤྱན་སྔར་བློ་ཁུལ་ཏེ་འོང་བར་འདུག་ཟེར་ནས་དེར་ལེན་པའི་གདམས་པ་གནང་གསུངས་པར་གདའ། ཐུན་ཚོད་ཀྱི་ནང་དུ་གཉེན་པོས་སླེབས་ན་སྡོམ་པ་མི་གཏོང༌། ཐུན་ཚོད་དགེ་བཤེས་སྟོན་པ་ལ་ཞུ་བ་ལ་རིང་རབ་ཅིག་ཡོད་ཀྱིས། སྨོན་པའི་བསླབ་བྱ་ཐུབ་ན་རྩ་ལྟུང་མི་ཡོང་དུ་རིང་བ་ཞིག་ཡོད་ཀྱིས་གསུངས། སྨོན་པ་བས་རིང་བ་ཞིག་བཞེད་པ་འདྲ་པད་ཀྱིས་བཅད་པ་མི་གསུངས། ཕུ་ཆུང་བས་ཡེར་པ་ལ་ཞུས་པས་ངས་ཇོ་བོ་ལ་ཞུས་ཏེ་མཉམ་གསུངས་གསུངས་པར་གདའ་གསུངས་ཤིང༌། དགེ་བཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱི་གསུང་སྒྲོས་ལམ་རིམ་དོན་ཁྲིད་དུ་བཀོད་པ་དག་ལས་སྔ་མའི་དོན་ཞིབ་ཏུ་བཤད་པ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་འགལ་བ། རྙེད་དང་བཀུར་སྟིར་ཆགས་པ་ཡིས་བདག་བསྟོད་གཞན་ལ་སྨོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་བརྒྱད། བསམ་པའི་སྒོ་ནས་བཞི་ཡིན་གསུངས། དེ་ལ་འདོད་པས་བསླང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། བསམ་པ་རྙེད་པ་འོང་ལ་རེ་བས་དངོས་པོ་བདག་ལ་བསྟོད་པ་དང་གཞན་ལ་སྨོད་པ་གཉིས་ཀས་འཆོར། དེ་ཡན་ལག་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ། དགའ་ཞིང་མགུུ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བ།ངོ་ཚ་དང་འཇིགས་པ་ཆུང་ངུ་ཙམ་ཡང་མི་སྐྱེ་ན་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆེན་པོས་བསླང་བ་ཡིན་པས། ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་ན་འཆོར་བས། སྡོམ་པ་སླར་ཡང་བླང་བར་བྱ། །དེ་ལས་གཞན། ཟག་པ་འབྲིང་ནི་གསུམ་ལ་བཤགས། །གཅིག་གི་མདུན་དུ་ལྷག་མའོ། །ཉོན་མོངས་མ་ཡིན་བདག་སེམས་བཞིན། །བྱ་བ་ནི། དེ་ལ་གཞན་གྱིས་བསྐུལ་ནས་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་སྐྱེས་ན་འབྲིང༌། རང་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེས་ན་ཆུང་ངུུ༌། གང་ཡང་མེད་ན་ཆེན་པོ་རུ་སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོས་བཤད། སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་སྨན་པའི་རྒྱལ་པོ་ལྟར་རང་ལ་བསྟོད་ན་ཉེས་པ་མེད་དེ་ད་ལྟ་སྐུ་གཉེར་མེད། བུདྡྷས་ལྷས་བྱིན་ངན་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའི་གཉེར་ཡང་མེད་པས་ཤིན་ཏུ་དཀའ། དེས་ན་འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལས། བདག་ཅི་རི་ཞེས་ཡོངས་སུ་འཇལ་ཞིང་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་མི་སྨོད་པ་སྟེ། རིའམ་མི་རི་སྙམ་དུ་བདག་ལ་དཔོག །སྨོད་པ་མེད་ཅིང་ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་རྟོག་པ་གལ་ཆེ་གསུངས་ཏེ། རང་ལ་དད་པ་དང་རྒྱུ་འབྲས་དང་བསླབ་པ་ལ་གུས་སམ་མི་གུས་ཞེས་རྟག་ཏུ་གཞལ། རང་གིས་ཚོད་ཤེས་ན
Chinese
因此，那时布朵瓦和香噶两人不同意，（他们说）你自己是如来佛的身像吗？还是哪个寺庙的传承的香噶，你心中倾向于哪个就去吧。他说我色乌通巴心中倾向于自己的传承的香噶，似乎要来了，就在那里接受灌顶吧。如果在规定时间内亲戚来了，就不给予戒律。在规定时间内向格西顿巴请教，时间会很长。如果能做到发愿的学处，就不会有根本堕落，时间会很长。似乎认为比发愿更长，没有说用莲花来遮断。普琼巴向耶巴请教，他说我已经向觉沃请教过了，一起（做这件事）。格西的那段话被记录在《道次第论》中，详细解释了之前的内容，与戒律相违背。因为贪恋名利，通过赞美自己、诽谤他人等行为，从行为的角度有八种，从思想的角度有四种。其中，由欲望引起的有两种：希望获得财富的想法，以及赞美自己和诽谤他人两种行为都会导致（戒律）失坏。这需要具备三个条件：不间断地一直这样做，喜欢并乐于这样做，并认为这是优点，如果连一点点的羞耻和恐惧都没有，那就是被极大的迷惑所驱使。因此，如果超过了规定时间，就会失坏（戒律），所以应该重新受戒。除此之外，中等的堕落要向三个人忏悔，剩下的要在一个人的面前忏悔。不是烦恼，而是随顺自己的心意。要做的事情是：如果被别人劝说而产生羞耻感，就是中等；如果是自己产生的羞耻感，就是小的；如果什么都没有，那就是大的，学问家降曲桑布这样说。像慈悲的医生之王一样，赞美自己没有过错，但现在没有侍者。像佛陀说提婆达多坏话一样，没有这样的侍者也很困难。因此，光增请求说：我应该如何衡量自己，而不诽谤他人的智慧呢？应该像山或不是山一样来衡量自己。没有诽谤，也没有过分的傲慢。这样说，所以说认识自己的特点很重要，要经常衡量自己对佛法是否有信心，对因果和学处是否恭敬。如果自己知道分寸的话。
English
Therefore, at that time, Putowa and Shangga did not agree. (They said) Are you yourself the image of the Tathagata? Or which temple's lineage of Shangga do you incline to in your heart, then go there. He said that I, Se'utongba, incline to my own lineage's Shangga, and it seems that I am coming, so receive the initiation there. If relatives arrive within the allotted time, the precepts will not be given. Asking Geshe Dunba within the allotted time will take a long time. If you can do the vows, there will be no fundamental downfall, it will take a long time. It seems that he thinks it is longer than making vows, and he did not say to cut it off with a lotus. Pucungba asked Yerpa, and he said that I have already asked Jowo, together (do this thing). That passage of Geshe was recorded in the Lamrim, explaining the previous content in detail, which is contrary to the precepts. Because of greed for fame and fortune, through actions such as praising oneself and slandering others, there are eight types from the perspective of behavior, and four types from the perspective of thought. Among them, there are two types caused by desire: the idea of hoping to obtain wealth, and the two behaviors of praising oneself and slandering others will lead to (the precepts) being broken. This requires three conditions: doing it continuously without interruption, liking and enjoying doing it, and thinking that this is an advantage. If there is not even a little shame and fear, then it is driven by great confusion. Therefore, if the allotted time is exceeded, (the precepts) will be broken, so one should take the precepts again. Apart from that, a medium downfall should be confessed to three people, and the rest should be confessed in front of one person. It is not affliction, but following one's own mind. The things to do are: if one is persuaded by others and feels ashamed, it is medium; if one feels ashamed by oneself, it is small; if there is nothing, it is big, the scholar Jangchub Sangpo said. Like the compassionate king of doctors, there is no fault in praising oneself, but now there is no attendant. Like the Buddha saying bad things about Devadatta, it is also difficult to have such an attendant. Therefore, Light Increase requested: How should I measure myself without slandering the wisdom of others? One should measure oneself like a mountain or not a mountain. There is no slander, and no excessive arrogance. He said so, so he said that it is important to know one's own characteristics, and to always measure whether one has faith in the Dharma, and whether one is respectful to cause and effect and the precepts. If one knows one's own limits,