Tibetan
པས་ཞིང་དག་པར་འགྱུར་བ་ལ་ཡང༌། བདག་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དག་དགོས་པས། ཐུན་མོང་བ་མི་དགེ་བཅུ་སྤོངས་པའི་སྟེང་དུ། འབྲས་བུ་མེད་པའི་བྱེད་པ་སྤངས་པའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པ་བཞིན་དུ། ལུས་དང་ངག་གི་ལས་གཞན་དོན་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སུ་མི་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱང་སྤངས་ནས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དེ་དག་གིས་མ་གོས་པ་ཉིད་དུ་དག་པར་བྱ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཀྱང༌། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང༌། མི་དགེ་བའི་སེམས་དང༌། སེམས་ཅན་ལ་མི་ལྟ་བར་རང་གི་རྣམ་གྲོལ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་ཀྱང་འཁོར་གསུམ་དུ་ཞེན་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། མདོར་ན་སྙིང་རྗེ་ཡོད་ཀྱང་དངོས་པོར་འཛིན་པ་དང་བཅས་པ་དང༌།སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་ཡང་སྙིང་རྗེས་མ་ཟིན་པ། སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་མི་འདུག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་མདོར་བསྡུ་ན་སྒོ་གསུམ་གྱི་མི་དགེའི་ལས་རྣམས་གང་ཡང་མི་བྱའོ། །ཞེས་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྲུག་སྒྲ་དབྱངས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་སྤྱན་སྔར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་བཞིན་དུ་རང་གིས་ཀྱང་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཁས་བླངས་ཤིང་དམ་འཆའ་བ་སྟེ། དེ་ལ་ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། ཡུལ་མེད་ན་རང་གིས་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་བླངས་པ་འདི་ཡང་འཕགས་པའི་གཞུང་ན་ཡང་གསལ་པོར་བཞུགས་པ་ལ། འདིར་འདི་སྣང་སྟེ་ཡུལ་ཡོད་ན་འཕགས་པའི་ལུགས། མེད་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་ལུགས་ཐ་དད་དུ་གནང་བ་ཡང༌། སོ་སོར་ཐར་པ་ལ་སྡེ་པ་ཐ་དད་ཀྱི་ཆོ་ག་ཐ་དད་པས་གཏོང་ཐོབ་དང་བསྲུང་མཚམས་མི་འདྲ་བ་བཞིན་དུ། ལུགས་འདི་གཉིས་ཀྱང་ཆོ་ག་ཐ་དད་པས་བསྲུང་མཚམས་དང་གཏོང་ཐོབ་མི་འདྲའམ་སྙམ་ན། ཆོ་ག་ཐ་དད་ཀྱང་དེ་དག་མི་འདྲ་བ་མེད་པའི་དོན་དུ་ཡིན། འོ་ན་རྩ་ལྟུང་མང་ཉུང་གསུངས་པ་དེ་ངེས་དོན་གང་ཡིན་སྙམ་ན། འཕགས་པའི་ལུགས་དེ་ངེས་དོན་ཡིན། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་ལས་དང་པོ་པའི་བརྒྱད་པོ་ཀུན་ཕལ་ཆེར་སྨོན་པའི་བསླབ་བྱར་འདུ། རྒྱལ་བློན་གྱི་ཀུན་ཕལ་ཆེར་ཐུན་མོང་བའི་སོ་སོར་ཐར་པར་འདུ། བློ་སྦྱངས་མ་བྱས་སེམས་ཅན་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་སྒྲོག་པ་ལ་སོགས་པ་ཤས་ཤིག་ཉེས་པ་ལྕི་བ་ལ་དགོངས་ནས་རྩ་ལྟུང་དུ་བསྟན་པ་ཡིན། དེ་དག་བྱུང་ཡང་སྡོམ་པ་མི་འཆོར། དེས་ན་ངེས་དོན་འཕགས་པའི་ལུགས་ཡིན་གསུངས། དེ་ལྟར་སྡོམ་པ་ཁས་བླངས་སོ།། གསུམ་པ་བསླབ་པ་ལ་སློབ་ཚུལ་ལ། བསླབ་པ་སློབ་པའི་འབྲེལ་དང༌། བསླབ་བྱ་དངོས་བ
Chinese
因此，为了使净土清净，自己的身语意三者必须清净。在共同的断除十不善业的基础上，如断除无果之行时所说的那样，对于身语之业，凡是不能转为利他之事和一切智智资粮的，也要断除，并在一切时中，使自己不被那些过失所染污而清净。同样，对于意的业，也要断除烦恼、不善之心、不顾及众生而只为自己解脱努力、即使修持大菩提也执着三轮等一切。总之，即使有慈悲心也伴随着对实有的执着，即使修习空性也没有被慈悲心所摄持，不具备慈悲心的精髓等一切都要断除而清净。总而言之，简而言之，三门的一切不善业都不要做。如圣者妙吉祥在如来龙声王前所承诺的那样，自己也要在十方诸佛前承诺并发誓。对此，霞惹瓦尊者说：如果没有处所，自己向十方诸佛前所作的承诺，在圣者的论典中也有明确的记载。这里出现这种情况，如果存在处所，则是圣者的规矩；如果没有处所，则是阿阇黎的规矩，这样区分。就像别解脱戒因部派不同而仪轨不同，导致舍戒的获得和守护的界限不同一样，这两种规矩也是因为仪轨不同，导致守护的界限和舍戒的获得不同吗？即使仪轨不同，也是为了使那些没有不同的意义。那么，所说的根本堕罪的多少，它的真实含义是什么呢？圣者的规矩是真实含义。如《虚空藏经》中所说的最初业者的八种，大多属于发愿的学处。国王大臣的，大多属于共同的别解脱戒。对于没有修习自心调伏的众生宣讲空性等，一部分是考虑到罪过严重而显示为根本堕罪。即使发生了那些，也不会失去律仪。因此，圣者的规矩是真实含义。就这样承诺了律仪。第三，学习学处的方法，学习学处的关系和学处本身。
English
Therefore, in order to purify the pure land, one's own body, speech, and mind must be pure. On the basis of the common abandonment of the ten non-virtuous deeds, as it is said when abandoning fruitless actions, for the actions of body and speech, whatever cannot be transformed into the benefit of others and the accumulation of all-knowing wisdom, must also be abandoned, and at all times, one must purify oneself so as not to be defiled by those faults. Similarly, for the actions of the mind, one must abandon afflictions, non-virtuous thoughts, not caring for sentient beings but only striving for one's own liberation, and all attachments to the three spheres even when practicing great Bodhi. In short, even if there is compassion, it is accompanied by attachment to reality, even if one practices emptiness, it is not embraced by compassion, and everything that does not possess the essence of compassion must be abandoned and purified. In short, in brief, do not do any non-virtuous actions of the three doors. Just as the noble Manjushri promised before the Tathagata Dragon Sound King, one must also promise and vow before the Buddhas of the ten directions. Regarding this, Sharawa said: If there is no place, the promise made by oneself before the Buddhas of the ten directions is also clearly recorded in the treatises of the noble ones. Here, this situation arises: if there is a place, it is the rule of the noble ones; if there is no place, it is the rule of the Acharya, thus distinguishing them. Just as the Pratimoksha vows differ in their rituals due to different schools, leading to different boundaries for the acquisition and protection of vows, are these two rules also different in their boundaries of protection and acquisition of vows due to different rituals? Even if the rituals are different, it is for the purpose of making those meanings that are not different. Then, what is the true meaning of the many or few root downfalls that are spoken of? The rule of the noble ones is the true meaning. As the eight types of initial practitioners mentioned in the Sutra of Akashagarbha mostly belong to the precepts of aspiration. Those of kings and ministers mostly belong to the common Pratimoksha vows. For those who preach emptiness to sentient beings who have not practiced mind training, some are shown as root downfalls considering the severity of the offense. Even if those occur, the vows will not be lost. Therefore, the rule of the noble ones is the true meaning. In this way, the vows are promised. Third, the method of learning the precepts, the relationship of learning the precepts, and the precepts themselves.