Tibetan
་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ཉིད་དུ་བགྲང༌། དེ་གསུམ་ཡོད་ཀྱང་ཚོགས་དང་འདུ་འཛིར་གནས་ཤིང་ལུས་སེམས་དབེན་པ་མེད་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་གཏན་ལ་མི་ཕེབས་པས། བཞི་པ་དབེན་པ་ལ་དགའ་བ། ལུས་འདུ་འཛི་ལས་དབེན་པ་དང་སེམས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་དབེན་པ་ལ་བསླབ་སྟེ། ལུས་འདུ་འཛི་ལས་དབེན་པ་ཡང་ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། ད་ལྟ་རྒྱ་གར་ན་ཡང་གཅིག་པུར་གནས་པ་ལ་བར་ཆད་བྱུང་བ་མང་གསུངས། པུ་ཏོ་བ་ཡང་བཞི་ལས་ནི་མི་ཉུང་བཅུུ་ལས་ནི་མི་མང་བྱ་བ་ཁོ་ན་གསུངས་པ་ལ་ཉན་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་དེ། ཚོགས་ལ་བརྟེན་པ་འདི་ཉམས་མྱོང་བ་ལ་ཡང་དག་པར་སྣང་བས་ཚོགས་ལ་བརྟེན་པའི་དབེན་པ་བྱའི་གེ་རེ་མི་བྱ། ཕུ་ཆུང་བས་དམག་ཆེན་པོའི་གསེབ་ཏུ་ཚུད་ནས་འདུག་པ་སྙམ་བྱེད་པའི་ས་ནས་ཀྱང་དབེན་པ་རེ་རྙེད་ནས་ཡོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་བྱ། དབེན་པ་ལ་གནས་པ་མེད་ན་སོ་སོར་ཐར་པ་རང་སྐྱ་བ་ཡང་བསྲུང་མི་ནུས། དེ་ཡང་དུས་གསུམ་གྱི་འདོད་པ་སྤངས་པ་ལ་ཡོད་ཀྱི་འདོད་པ་མ་སྤངས་པ་ལ་སྐབས་མེད། སེམས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་དབེན་པ་ནི་ཐེག་པ་དམན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལས་ཀྱང་དབེན་པར་བྱེད་དགོས་ན་ཐ་མལ་པའི་རྟོག་པ་ལས་དབེན་པར་བྱ་དགོས་པ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དབེན་པའི་དགོས་པ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལས་སེམས་རིང་དུ་གྱུར་པ་ལ་བཤད། ལྔ་པ་ངག་དང་རྟོག་པ་དག་པ་ལས། ངག་དག་པ་ནི། ཐུན་མོང་བ་ངག་ཀྱལ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དག་པ་དང༌། ཐུན་མོང་བ་མ་ཡིན་པ་གཞན་དོན་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སུ་མི་འགྱུར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དག་པའོ། །རྟོག་པ་དག་པ་ནི། ཐུན་མོང་བ་ཡུལ་དང་ཉེ་དུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་རྟོག་པ་ངན་པ་བརྒྱད་དག་པ་དང༌། ཐུན་མོང་བ་མ་ཡིན་པ་ཐེག་པ་དམན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་དངོས་པོར་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྤངས་ནས་སྟོང་པ་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་བྱེད་པ་དང་གཞན་དོན་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་འཐོབ་པའི་ཐབས་ཉི་ཚེ་ལ་སྤྱོད་པའོ། །དྲུག་པ་བདག་ཉིད་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་པ་ནི། བདག་གིས་གཞན་དོན་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས། དེ་སྒྲུབ་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དཀའ་བའི་སྤྱོད་པ་མགོ་དང་མིག་ཀྱང་སྦྱིན་པར་བཏང་བ་དང༌། ཉེས་བྱས་རེ་རེ་བསྲུང་བའི་ཆེད་དུ་ཡང་སྲོག་ཡལ་བར་བྱེད་དགོས་པ་དང༌། ཡན་ལག་དུམ་བུར་གཏུབས་ཀྱང་མི་བཟོད་པ་མེད་ཀྱི་སྟེང་དུ་དེ་ཉིད་ལ་སྙིང་རྗེ་སྒོམ་ཞིང་ལན་དུ་ཕན་གདགས་པ་ལ་སོགས་པ་དུས་ཐུག་པ་མེད་པར་སྤྱད་དགོས་པས། དེ་ངས་མི་ནུས་སྙམ་དུ་ཁྱད་དུ་གསོད་ན། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། གང་ཕྱིར་སེམས་ཅན་མིར་གྱུར་པ། །ཚད་མེད་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་དེའི་ཕྱིར། །ཞུམ་པ་དང་དུ་བླང་མི་བྱ། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱང་དང་པོ་ནས་དེ་དག་ཏུ་གྱུར་ཟིན་པ་ཞིག་མ་ཡིན། བདག་ལྟ་བུ་ལས་རིམ་གྱིས་གོམས་པར་བྱས་པ་ལས་དེ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་ན། བདག་གིས་ཀྱང་གོམས་པར་བྱས་ན་མི་ནུས་པ་མེད་སྙམ་དུ་སྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟ་ས་ལ་བཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཀུན་མདའ་འཕངས་མིག་ལ་སླར་སོང་ནས་ཞུམ་པ་སྐྱེ་བ་ཙམ་ཡང་མི་ཡོང༌། གཞན་དོན་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཚེ་འདིའི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་ཞིང༌། ཚེ་འདིའི་བདེ་སྡུག་ཅི་ལ་ཡང་མི་ལྟ་བ་ཞིག་དགོས་བྱས་ཙ་ན་ཞུམ་ནས་ཡོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཞུམ་པའི་དུས་ན་ཆོས་བོར་ན་ཚེ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཞབས་ལ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡང་བསམ། རང་གིས་རྩོལ་བ་མ་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་པས་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་མི་ལྟ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲུབ་མི་ནུས་པར་འདུག་པས་ངེད་དག་གིས་རྫོགས་པར་བྱ་ཡིས་ཟེར་བ་མི་འོང༌། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་གིས་ཀྱང་སྐྱབས་པར་མི་སྤྱོད། སྤྱོད་ན་ལྷ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོ་གཅིག་པུས་དེང་སང་ན་ཐམས་ཅད་ཐར་པ་ལ་བཀོད་ཟིན་ཏེ། མ་ཐར་པ་དེ་མ་སྤྱོད་པ་ཡིན། རང་གིས་རྩོལ་བ་སྔར་བྱས་ན་སྔར་ཐར་ཕྱིས་བྱས་ན་ཕྱིས་ཐར། གཞན་ལ་བལྟས་ན་ཡང་ཆོས་བོར་བ་ལ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཡང་སྐྱིད་ཡེ་མ་མཐོང༌། ཆོས་བཞིན་དུ་བྱས་ན་ཇེ་བདེ་འགྲོ་བ་མཐོང་བས་གྲུབ། སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ཡན་ཆད་དུ་བདེ་བ་ཇི་སྙེད་ཅིག་སྤྱད་དེ་ཡང་བསླུས། སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བླངས་ཏེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཡང་བསམ། ད་ལྟ་ཆོས་བྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྔར་གྱི་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆ་ཤས་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡང་མེད་ལ་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་དང་བཅས་པ་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་ཡང་བསམ། ཆོས་བོར་བའི་བདེ་བ་ལ་སྔར་གྱི་བདེ་བ་ལས་ལྷག་པ་ཡང་མེད་ལ། འདིར་ཆོས་བོར་ན་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་དུ་སྡུག་བསྔལ་མུ་མཐའ་མེད་པ་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་པ་ཡང་བསམས་ལ་བདག་ཉིད་ལ་ཁྱད་དུ་མི་གསོད། ད་ལྟ་ཆོས་ལ་ལེགས་མོར་ཚད་པ་རང་མེད་པས་བདག་ཉིད་ལ་ཁྱད་དུ་གསོད་པར་ཕྱིན་པ་ཡང་མི་འདུག་སྟེ་ལེགས་མོར་ཚད་ན་ཞུམ་ཞིང་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་ཉེས་ཆེ་སྟེ། རང་ལ་ཁྱད་དུ་གསད་ན་བདེ་འགྲོ་ཙམ་ཡང་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཇེ་དམན་ཇེ་དམན་འ
Chinese
那么就等同于毁坏戒律。即使具备了以上三种，如果安住于集会和喧嚣之中，身心没有处于寂静的状态，菩萨的戒律就无法确定。因此，第四是喜爱寂静。要修学身远离喧嚣，心远离分别念。关于身远离喧嚣，阿底峡尊者说：“现在在印度，独自居住也常常会遇到障碍。”博朵瓦也说：“不要少于四人，不要多于十人，只做该做的事。”但没有人听从。因为依靠集会对体验来说似乎是正确的，所以不要做依靠集体的寂静。就像普琼巴所说，即使身处大战之中，也要努力寻找寂静。如果不住于寂静，就连小乘的别解脱戒也无法守护。这在于断除三时的贪欲，如果没有断除贪欲，就没有机会。心远离分别念，如果连小乘的作意也要远离，那么更不用说要远离凡夫的分别念了。寂静的必要性在于使心远离五种欲妙。第五是语言和念头的清净。语言的清净是：共同的戏语等四种清净，以及非共同的不能转为利他和一切智智资粮的一切也都要清净。念头的清净是：共同的对境和亲友的分别念等八种恶念清净，以及非共同的舍弃小乘的作意和对实有的执着，修持空性和大悲为核心，为了利他而修持获得一切智智的方便。第六是不轻视自己。就是自己不能为了利他而成就一切智智。为了成就它，菩萨要行持难行之行，甚至布施头和眼睛，为了守护每一个罪过，也要舍弃生命，即使肢体被砍成碎片，也要在没有不适的基础上，对他们修慈悲心，并反过来利益他们等等，必须无时无刻不修持。如果认为自己做不到而轻视自己，那么经部
English
Then it is equivalent to breaking the precepts. Even if you have the above three, if you stay in gatherings and hustle and bustle, and your body and mind are not in a state of solitude, the vows of a Bodhisattva cannot be determined. Therefore, the fourth is to love solitude. One must train to keep the body away from hustle and bustle and the mind away from conceptual thoughts. Regarding keeping the body away from hustle and bustle, Lord Atiśa said: "Even now in India, there are many obstacles to living alone." Potowa also said: "Do not be less than four people, do not be more than ten people, only do what needs to be done." But no one listened. Because relying on gatherings seems correct for experience, do not do the solitude of relying on gatherings. Just as Phuchungpa said, even in the midst of a great war, one must strive to find solitude. If you do not abide in solitude, you cannot even protect the Pratimoksha vows of the Hinayana. This lies in abandoning the desires of the three times, and if you do not abandon desires, there is no opportunity. Keeping the mind away from conceptual thoughts, if even the Hinayana's attention must be abandoned, then it goes without saying that one must abandon the conceptual thoughts of ordinary people. The necessity of solitude lies in making the mind distant from the five desirable qualities. The fifth is the purification of speech and thoughts. The purification of speech is: the common four purifications such as idle talk, and all non-common things that cannot be transformed into the accumulation of benefiting others and omniscient wisdom must also be purified. The purification of thoughts is: the common eight evil thoughts such as thoughts of objects and relatives are purified, and the uncommon abandonment of the Hinayana's attention and clinging to reality, cultivating emptiness and great compassion as the core, and practicing the means to attain omniscient wisdom for the benefit of others. The sixth is not to despise oneself. That is, one cannot achieve omniscient wisdom for the benefit of others. In order to achieve it, Bodhisattvas must practice difficult practices, even giving away their heads and eyes, and in order to protect each offense, they must also give up their lives, and even if their limbs are cut into pieces, they must cultivate compassion for them on the basis of no discomfort, and in turn benefit them, etc., which must be practiced at all times. If you despise yourself because you think you cannot do it, then the Sutra
Chinese
《ྡེ་རྒྱན་》中说：因为众生成为人，在每一个无量的刹那，都能获得圆满菩提，因此，不应接受沮丧。像这样，过去的佛和菩萨们，也不是一开始就成为那样的。像我这样，也是通过逐渐习惯才变成那样的。因此，我认为如果我也努力习惯，没有什么不能做到的。现在安住在地上的菩萨的一切行为，就像箭射出去又回到眼睛一样，连产生沮丧的机会都没有。为了利益他人而成就一切智智，必须舍弃今生的一切欲望，对今生的苦乐毫不顾及，如果这样要求，就会产生沮丧。在那样沮丧的时候，如果放弃佛法，也要想想今生会变成什么样子。如果自己不努力，烦恼也不会可怜你。布施等等也不会说：“你似乎无法做到，我们来帮你完成吧。”佛和菩萨们也不会救护你。如果救护的话，观世音菩萨一个人现在就已经把所有众生都安置在解脱的境界了。没有解脱是因为没有救护。自己努力，早努力就早解脱，晚努力就晚解脱。看别人也是一样，放弃佛法，今生也不会快乐。如果按照佛法去做，就会越来越好，这是显而易见的。想想过去生生世世所享受的快乐，都是虚假的。所经历的痛苦，都是白白承受，没有任何意义。现在修行佛法所受的痛苦，连过去恶趣痛苦的极小一部分都比不上，而且伴随着巨大的果报，能使一切痛苦都达到终点。放弃佛法所获得的快乐，也没有超过过去的快乐。如果现在放弃佛法，将来就要承受无边无际的痛苦，所以不要轻视自己。现在对佛法还没有完全适应，所以也不应该轻视自己，如果完全适应了，轻视自己就会产生沮丧，这是很大的过失。如果轻视自己，连善趣都无法成就，只会越来越差。
English
It is said in the 《ྡེ་རྒྱན་》: Because sentient beings become human beings, and in every immeasurable moment, they can attain perfect Bodhi, therefore, one should not accept discouragement. Like this, the Buddhas and Bodhisattvas of the past were not like that from the beginning. Like me, it is through gradual habituation that I have become like this. Therefore, I think that if I also try to get used to it, there is nothing that I cannot do. Now, all the actions of the Bodhisattvas who are on the ground are like an arrow shot out and returning to the eye, and there is not even a chance to generate discouragement. In order to benefit others and achieve omniscience, one must abandon all the desires of this life and not care about the joys and sorrows of this life. If you ask like this, you will be discouraged. At such a time of discouragement, if you abandon the Dharma, you should also think about what will happen to this life. If you don't work hard, troubles won't pity you either. Giving and so on will not say, "You don't seem to be able to do it, let us help you complete it." Buddhas and Bodhisattvas will not protect you either. If they protect, Avalokitesvara alone would have placed all beings in the state of liberation now. The reason for not being liberated is that they are not protected. If you work hard, you will be liberated sooner if you work hard earlier, and you will be liberated later if you work hard later. Looking at others is the same, giving up the Dharma, this life will not be happy. If you do according to the Dharma, it will get better and better, which is obvious. Think about the happiness you have enjoyed in past lives, all of which are false. The suffering you have experienced has been endured in vain and has no meaning. The suffering of practicing the Dharma now is not even a small part of the suffering of the past evil realms, and it is accompanied by great rewards, which can bring all suffering to an end. The happiness gained by abandoning the Dharma is no greater than the happiness of the past. If you give up the Dharma now, you will have to endure endless suffering in the future, so don't underestimate yourself. Now that you have not fully adapted to the Dharma, you should not underestimate yourself. If you are fully adapted, underestimating yourself will lead to discouragement, which is a great fault. If you underestimate yourself, you will not be able to achieve even a good destiny, and you will only get worse and worse.