Tibetan
བ་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་དང་དབུལ་བ་དང་མི་ཆོས་གསུམ་འདྲི་སྟེ། དེང་སང་ན་དབུལ་བ་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ལ་ཡང་མི་ལྟ་བར་ཆད་ཅན་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འབྱིན། དེ་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་དང་གཞི་མ་ལེགས་པ་ཞིག་ཁོ་ན་གལ་ཆེ་བ་ཡིན། དགེ་བཤེས་སྟོན་པ་ཡང་ཀུན་གཞིའི་དོད་མི་གཞི་ལ་བྱ་གསུང་བར་གདའ། གཞི་མ་མེད་པའི་བར་ཆད་ཅན་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ནང་པར་ནས་ཕུང་སྣ་རེ་ལ་སྦྱོར། དབུལ་བ་ཆེ་ན་སླར་ཐུ། མི་ཆོས་བཟང་ན་ཡང་སླར་ཐུ། ད་ལྟ་རང་ཅག་གི་ཚོད་དེ་ཚོད་དུ་འདུག་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་བར་དུ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པ་གཏོང་རྒྱུ་དག་མ་བྱུང་བར་དགེ་བསྙེན་རྒད་པོ་འདྲ་བའི་བློ་སྣ་སྦྱོང་ནུས་པ་དང་ཕྲད་ན། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། ཆོ་ག་སྐྱར་མི་དགོས་པ་སོར་ཆུད་པས་ཆོག སྨོན་འཇུག་གི་སྡོམ་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་དུས་ན་བསམ་པ་གཤའ་མར་སྐྱེས་པ་མེད་ན། ཕྱིས་བློ་སྣ་སྦྱངས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་ཆོ་ག་ཉིད་ཀྱང་གཞི་ནས་སྐྱོར་དགོས་གསུང་བར་གདའ་སྟེ། སོ་སོར་ཐར་པ་ལ་ཆོ་ག་སྐྱར་མི་དགོས་པ་བས་ཀྱང་དེ་གཉན་པས་བསྐྱར་བ་དང་ཙབ་ཙུབ་བྱར་མི་རུང་བྱ་བ་རང་ཡིན། ཇོ་བོ་གསུང་བ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་དགའ་བོའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལས་གསུངས་ཏེ། དེ་དང་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་མ་ལོག་ཏུ། ཁོ་སྲིད་པ་ཐ་མ་པ་ཡིན་པས་དགེ་སློང་ཚུར་ཤོག་གིས་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱས། དེ་ནས་ཀྱང་སྡོམ་པ་བཞག་ལས་པུནྡ་རི་ཀའི་ཁྱིམ་ཐབ་བྱ་ཞག་བདུན་ན་སྟོབས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བ་ཐོབ་པས་རྒྱལ་སྲིད་བསྐྱང་སྙམ་པ་ལས་མེད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕར་ཁྲིད་ཚུར་ཁྲིད་ཐབས་སྣ་ཚོགས་མཛད། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་བསྟན་པས་བཙུན་མོ་དང་རྒྱལ་སྲིད་ལ་ཞེན་པ་དང་བྲལ། དེ་ཙ་ན་ཕྱི་མར་བློ་འཕྲོས་པས་བསླབ་པ་ལ་གུས་པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཏེ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བའི་གྲངས་སུ་བཅུག དམྱལ་བ་བསྟན་པས་དེ་ལ་ཡང་ཞེན་པ་དང་བྲལ། དེ་ནས་མིའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་རིམ་གྱིས་བསྟན་པས་སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཡིད་བྱུང་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་གྱུར་ཏེ་ཆོ་ག་སྔ་མ་ལས་མ་བསྐྱར་བར་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ། ད་ལྟ་རང་ཅག་ཐག་རིངས་སུ་ཕྱིན་ནས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་སློབ་གཉེར་བྱེད་ཟེར་བ་ཀུན་གྱི་བསམ་པ་ཡང་དགའ་བོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་མ་མཐོང་བའི་ཚོད་ཁ་ལས་བློ་སྣ་འཕགས་ནུས་པ་མེད། བཤེས་གཉེན་འདྲ་བ་སྤན་སྤུན་ཞིག་བསླབས་ལ་ཡུལ་དུ་ཕྱིན་ནས་བརྙེད་པ་བཙལ་ཉེ་ཐུ་བརྐྱང་སྙམ། ཕྱིར་ལོག་ནས་མི་སྐྱ་ཙ་ནའི་བཤེས་དང་དགྲ་
Chinese
而且，（出家）要询问他的出身、贫穷和人品这三件事。现在如果有人贫穷，也不看他的出身，所有有障碍的人都让他出家。这三件事中，只有出身和基础不好才是重要的。格西敦巴也说，把人品作为一切的基础。对于没有基础的有障碍的人，出家后就安插在僧团的末尾。如果过于贫穷，还会回来（还俗）。如果人品好，也会回来（还俗）。现在我们自己的情况就是这样，所以出家的人，如果在中间没有犯根本堕罪等过失，如果能遇到像老居士一样能调伏心性的人，那么按照觉沃（阿底峡尊者）的说法：不需要重受戒，恢复原样就行。如果受别解脱戒的时候，没有生起纯正的意乐，那么之后仅仅调伏心性是不行的，戒律本身也需要重新受。因为比别解脱戒不需要重受戒律更为重要，所以重受和草率行事是不允许的。正如觉沃所说，圣者阿难的传记中说：当初世尊没有回头，因为他是最后有者，所以用“比丘来”让他圆满受戒。之后受戒后，莲花家族的人在七天内获得了力量转轮王，除了想治理国家之外什么都没有想。世尊用各种方法把他带过来带过去。给他看了三十三天，让他对妃子和王位失去了贪恋。那时，他对来世生起了向往，对戒律极为恭敬，但还是被列入了破戒者的行列。给他看了地狱，他也对此失去了贪恋。之后依次给他看了人间的痛苦，他对一切轮回都感到厌倦，变成了决定出离的戒律，没有重受之前的戒律就获得了阿罗汉果位。现在我们已经离得很远了，说要依止善知识学习，所有人的想法也不过是没有看到三十三天的阿难，无法提升心性。好像善知识教导了兄弟一样，去了地方之后就想寻找财物，亲近有势力的人。回来之后就成了在家人的朋友和敌人。
English
Moreover, (when ordaining) one should inquire about three things: his origin, poverty, and character. Nowadays, if someone is poor, his origin is not even considered, and all those with obstacles are allowed to ordain. Among these three, only a bad origin and foundation are important. Geshe Tonpa also said that character should be taken as the basis of everything. For those with obstacles who have no foundation, after ordination, they are placed at the end of the Sangha. If they are too poor, they will return (to lay life). If they have good character, they will also return (to lay life). Our own situation is like this now, so those who have ordained, if they have not committed fundamental transgressions in the meantime, if they can meet someone who can tame their minds like an old lay practitioner, then according to Jowo (Atisha): there is no need to retake the vows, just restore them to their original state. If, at the time of taking the Pratimoksha vows, pure intention does not arise, then it is not enough to just tame the mind later, the vows themselves need to be retaken from the beginning. Because it is more important than the Pratimoksha vows not needing to be retaken, retaking them and acting carelessly are not allowed. As Jowo said, it is said in the biography of the Noble Ananda: Initially, the Blessed One did not turn back, because he was the last existence, so he completed his ordination with "Come, Bhikkhu". After taking the vows, the people of the Lotus family obtained the power of the Chakravartin within seven days, and they had no thought other than to rule the country. The Blessed One brought him back and forth in various ways. He showed him the Thirty-Three Heavens, causing him to lose his attachment to his consorts and the throne. At that time, he developed a longing for the future life, and became extremely respectful of the precepts, but he was still listed among the violators of the precepts. He showed him hell, and he lost his attachment to it as well. Then, he gradually showed him the sufferings of humans, and he became disgusted with all of Samsara, and he became a precept of definite renunciation, and he attained Arhatship without retaking the previous precepts. Now we are far away, and saying that we are relying on virtuous friends to study, everyone's thoughts are no more than Ananda who has not seen the Thirty-Three Heavens, and cannot improve their minds. It is as if a virtuous friend teaches a brother, and after going to a place, they want to seek wealth and get close to powerful people. After returning, they become friends and enemies of lay people.