Tibetan
ན་པས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པར་ངེས་བཟུང༌། དེ་སྤོང་བ་ལ་གཉེན་པོ་ལམ་བསླབ་པ་གསུམ་ཉམས་སུ་བླངས་པས། ཁམས་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གཏན་ནས་བྲལ་བ་འགོག་པའི་བདེན་པ་སྟེ། དེ་ནི་སྒྲུབ་པའི་གོ་རིམ་མོ་གསུངས། དེ་ཡང་སྤྱིར་རིགས་ཅན་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ལ་འགོད། རིགས་མེད་ལྷ་དང་མི་ལ་འགོད། གསུངས་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ལ་བཀྲི་བར་མི་ནུས་པའི་རིགས་ཅན་རྣམས་སོ་སོའི་ལམ་ལ་འགོད་པ་ལགས་པར་གདའ་ནའང༌། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གཉིས་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ལ་བཀྲི་བར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ་ལགས་པས། ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། འདིར་ཉན་ཐོས་རང་རྒྱུད་པའི་ལམ་གསུངས་པ་མ་ཡིན། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་རིམ་གྱིས་ཁྲིད་པའི་མན་ངག་ཡིན་གསུངས། དེ་ལ་ཚན་ཅིག་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གཉིས་ཆེན་པོའི་དོར་བྱའམ་སྤང་བྱ་ཡིན། དེ་ཅིས་ན། ཆུང་ངུ་སྔར་ཡང་ཅི་ཙམ་ཐོབ་སྟཻ་ཡང་ཡང་བསླུས། འབྲིང་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་དང་གཉིས་འགལ་བ་ཡིན་ཟེར་བ་ཡོད་སྐད་དེ། ཇོ་བོའི་ཐུགས་དགོངས་ནི་མིན་གསུངས། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་དེ་གཉིས་མཆོག་གི་རྩ་ལག་གམ་རྩ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན། ལམ་འོག་མ་གོང་མ་གོང་མའི་ཡན་ལག་ཡིན་སྐད། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མཁན་པོ་དཔལ་ལྡན་པ་བར་སྐབས་འདིར་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ཀོར་ལྡོག་ཅེས་པའི་མན་ངག་ཅིག་གསུང་བར་གདའ་སྟེ། དེ་གང་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་རྟོགས་པ་ངན་སོང་གསུམ་གྱིས་འཇིགས་ནས་རྒྱུ་མི་དགེ་བ་སྤོང་བ་དེ་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་དུ་མེད་ཐབས་མེད་པས་སྤང་བྱ་མིན། འོ་ན་ཐམས་ཅད་ནས་ཁྱད་མེད་དམ་སྙམ་ན་དེ་ཉིད་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པའི་བློ་དེ་སྤང་བྱ་ཡིན། འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་གཉིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་འགལ་བ་མིན་ཏེ། འབྲིང་གི་དུས་ན་འཁོར་བ་མཐའ་དག་སྡུག་བསྔལ་དུ་རྟོགས་པ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ཆེན་པོའི་ཆ་ལག་རང་ཡིན། དེ་མེད་ན་ཆེན་པོའི་བསམ་པ་བསྐྱེད་དུ་རང་མི་བཏུབ། དེར་ཤེས་པས་ཆེན་པོའི་བསམ་པ་ཡང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་སྟེ། འཁོར་བ་ལ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་དེ་ཙམ་དུ་བདག་གིས་ཀྱང་འཁོར་བར་འཁྱམས་པས། དེ་ཙ་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རང་གི་མ་མ་བྱས་པ་ནི་གཅིག་ཀྱང་མེད། མ་བྱས་རེས་ཀྱིས་ཕན་བཏགས་པས་ཤིན་ཏུ་ཡང་དྲིན་ཆེ་བའི་མ་རྒན་དེ་རྣམས་བདེ་སྐྱིད་དང་ལྡན་ན་རུང་བ་ལ་བདེ་བ་མེད་དེ་རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་ས་དེར་སྡུག་བསྔལ་བས། འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་པས་སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་ཤེས་པར་ཡང་འབྱུང༌། འབྲིང་གི་རྟོགས་པ་དེ་མེད་པར་རང་གི་འཁོར་བ་ལ་བདེ་གནས་སུ་མཐོང་ནས་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བར་འདོད་ན་དེ་དགྲ་མིན་ན་ཅི་ཡིན་ཞེས་སུ་པུ་ཏོ་བས་གསུངས་སྐད། དེས་ན་སེམས་ཅན་བདེ་ས་ན་འདུག་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་དོན་མེད། སེམས་ཅན་ལ་མའི་འདུ་ཤེས་མེད་ན་དེའི་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟོད་པའི་བློ་མི་སྐྱེ། འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པ་དང་སེམས་ཅན་མར་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་གཞན་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་མི་བཟོད་པ་འབྱུང་སྟེ། བདག་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཤེས། ཞེས་པ་ལྟ་བུ་འབྱུང་བས་ཆེན་པོའི་བསམ་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཆུང་འབྲིང་གི་རྟོགས་པ་ལ་རག་ལས། དེས་ན་ལམ་དངོས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ཡིན་ཡང་དེའི་རྩ་བ་ཆུང་འབྲིང་གཉིས་ཡིན་པས། ཇོ་བོའི་བཀའ་བརྒྱུད་ཀྱི་གང་ཟག་དམ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཆུང་འབྲིང་གི་ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྩ་བ་ལྟ་བུ་མཛད་པས་ཆོས་པ་བདེན་ལ་ངེས་པ་ཚེ་འབྱུང་བ་དེ་འདིའི་གནད་ཡིན་གསུངས། དེ་ལྟར་རང་ཉིད་སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཡིད་འབྱུང་བས་དེའི་རྒྱུ་སྤོང་བར་འདོད་པའི་བློ་རྣལ་མ་སྐྱེ་བར་སོང་ཙ་ན་ཐེག་པ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་བློ་སྦྱོང་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་པས། དེ་ཡང་ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། རང་ཉིད་འཁོར་བ་ལས་གཏན་ཐར་པ་ཡང་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་པར་མེད་དེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་རྟོགས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ནི་གཅིག་ལས་མེད་ལ། དེ་རྟོགས་པ་མཐར་མ་ཕྱིན་པར་ནི་དངོས་པོར་འཛིན་པ་དང་བཅས་པས་གཏན་ཐར་པ་མེད། རྟོགས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ཡིན། ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་བ་ལ་ཡང་ཐར་པ་ཡོད་པ་སྐད་བཤད་པ་ནི་གཡང་སའི་མུར་མ་ཕྱིན་པར་ནོར་ཅན་ཉིད་དུ་ཕྱིན་པར་མི་ནུས་པ་བཞིན་དུ། རེ་ཞིག་དེ་དག་གི་ལམ་དུ་མ་ཁྲིད་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་མི་ནུས་པ་དག་བཀྲི་བའི་དོན་དུ་རྒྱ་མཚོའི་དབུས་སུ་གྲུ་ཞིག་པའི་དུས་སུ་བར་དུ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་གླིང་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་དག་ལས། ངས་ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་ན་སེམས་ཅན་ལ་ཉེ་རིང་ཅན་དང་ཆོས་ལ་སེར་སྣ་བྱེད་པར་འགྲོ། དེ་ལྟར་ན་སངས་མ་རྒྱས་པར་འགྲོ་བས་ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པ་མེད་གསུངས། ཡུམ་ལས་ལམ་ཁུག་པ་དང་རྐྱང་པ་བྱ་བ་ཟེར་ཏེ། དེ་ལ་ནི་ཁུག་པ་ཟེར་ནས་ལན་གཉིས་སུ་བསྡབ་རྒྱང་བྱེད་དགོས་པ་མེད། ལན་གཅིག་ཉིད་ཡིན། ལམ་ཁུག་པ་བྱ་བ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་འབྲས་བུ་ཐོབ་ཀྱང༌། ཡང་གཞི་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་སློབ་དགོས་པ་དེ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། འོ་ན་ངེས་ལེགས་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ཟེར་བས་ཉན་རང་གཉིས
Chinese
因此，要确信痛苦的根源是集谛的真理。为了断除痛苦，修持对治道的三个学处，就能彻底脱离三界的痛苦，这就是灭谛的真理。这是修行的次第，他这样说道。一般来说，这是将有根器者安置于三种菩提之中，将无根器者安置于天人和凡人之中。虽然如他所说，对于无法引导至殊胜士夫的根器者，是将他们安置于各自的道上，但是，为了将自身的体性，即下士和中士，也引导至殊胜士夫，所以才这样说的。夏惹瓦说：“这里说的不是声闻缘觉的道，而是逐渐引导至大乘的窍诀。”其中有些人说，下士和中士是应该舍弃或抛弃的。为什么呢？因为下士即使先前获得了一点成就，也会一次又一次地被欺骗。中士则与殊胜士夫相违背。据说有人这样说，但觉沃仁波切的本意并非如此。那么，究竟是怎样的呢？下士和中士就像殊胜士夫的枝干或根本一样。下层的道是上层的道，上层的道是上层的支分。依靠这一点，堪布巴丹巴有时会说一个名为“三士的循环”的窍诀。那是什么呢？下士的证悟是害怕三恶道，从而断除不善业，这对于上层二士来说是不可或缺的所依，因此不是应该抛弃的。那么，是否完全没有差别呢？如果认为仅仅如此就足够了，这种想法是应该抛弃的。中士和殊胜士夫也并非完全相违背，因为中士在那个时候认识到轮回的一切都是痛苦，这本身就是大士的一部分。如果没有这一点，就无法生起大士的发心。因此，认识到这一点，大士的发心也由此而生起，因为轮回没有开始和结束，我曾经在轮回中流浪过。因此，所有的众生都曾经做过我的母亲，没有一个不是。曾经做过母亲，轮流施加恩惠，所以这些非常慈爱的老母亲们，如果能够拥有安乐就好了，但是她们没有安乐，而是在自己受苦的地方受苦。认识到轮回的过患，也能认识到慈悲的对象。中士的证悟不
English
Therefore, one should ascertain that the truth of the origin of suffering is the cause of suffering. To abandon that, by practicing the three trainings of the antidote path, one can completely separate from the suffering of the three realms, which is the truth of cessation. This is the order of practice, he said. Generally, this is to place those with capacity in the three enlightenments, and to place those without capacity in gods and humans. Although, as he said, for those with capacity who cannot be led to the supreme being, they are placed on their respective paths, it is said that the two, lower and intermediate beings, are also spoken of for the sake of leading their own nature to the supreme being. Sharawa said, "Here, the path of the Hearers and Solitary Realizers is not spoken of. It is a secret instruction to gradually lead to the Great Vehicle." Some say that the two, lower and intermediate beings, should be abandoned or discarded by the great being. Why is that? Because the lower being, even if he has attained something before, is deceived again and again. The intermediate being is said to be contrary to the great being. It is said that some people say this, but Jowo Rinpoche's intention is not like that. Then, what is it like? The two, lower and intermediate beings, are like the branches or roots of the supreme being. The lower path is the upper path, and the upper path is a branch of the upper path. Based on that, Khenpo Paldenpa sometimes speaks of a secret instruction called "The Cycle of the Three Beings." What is that? The realization of the lower being is to be afraid of the three lower realms and to abandon the cause of non-virtue, which is indispensable as a basis for the upper two beings, so it should not be abandoned. Then, is there no difference at all? If one thinks that it is enough just to be like that, that thought should be abandoned. The two, intermediate and great beings, are not completely contradictory either, because the intermediate being at that time realizes that all of samsara is suffering, which is itself a part of the great being. Without that, one cannot generate the mind of the great being. Therefore, knowing that, the mind of the great being also arises from that, because samsara has no beginning or end, and I have wandered in samsara. Therefore, all sentient beings have been my mother, not one is not. Having been a mother, taking turns to bestow kindness, so these very kind old mothers, it would be good if they could have happiness, but they have no happiness, but suffer in the place where they suffer. Knowing the faults of samsara, one can also know the object of compassion. The realization of the intermediate being does not
Chinese
据说苏布多瓦曾说过，如果认为自己的轮回是安乐之处，并想救度众生，那不是敌人是什么？因此，对于安乐处的众生，没有必要生起慈悲心。如果众生没有母亲的观念，就不会生起不忍其痛苦的心。依靠了知轮回是痛苦，以及了知众生是母亲，通过自身体验来衡量，就会产生不忍他人受苦的心，就像“了知一切众生都和我一样”那样。因此，所有伟大的思想都依赖于小、中等的证悟。所以，真正的道虽然是大士的道，但它的根本是小、中等。因此，觉沃的教诲传承的那些圣者们，将小、中等的法视为法的根本，因此，修行者真实且确定地生起正法，这就是此处的关键所在。像这样，自己对一切世间生起厌离心，从而真正生起想要断除其因的意念，这样才能开始修习唯一的道，即修心。对此，夏惹瓦曾说：自己从轮回中获得究竟解脱，没有不获得佛果的。其原因是，所要证悟的体性只有一个。在没有彻底证悟它之前，由于执着实有，所以没有究竟解脱。彻底证悟也只有佛才能做到。说声闻和独觉也有解脱，就像没有到达悬崖边就不能说是到达了富饶之地一样。暂时不将他们引入那些道，就无法进入大乘，为了引导他们，就像在海洋中央船只损坏时，帝释天化现岛屿一样。世尊自己在大乘经典中说：如果我宣说各种乘，众生就会变得有亲疏之分，并且对法产生吝啬。这样就不能成佛，所以没有宣说各种乘。经中说有歧途和单行道。对于歧途，不需要反复折返，一次即可。歧途是指进入声闻道并获得果位后，又必须重新学习大乘道。那么，所谓的决定胜、菩提三者，是指声闻和独觉吗？
English
It is said that Supotova said, "If one sees one's own samsara as a place of happiness and wants to liberate sentient beings, what else is that if not an enemy?" Therefore, there is no reason to generate compassion for sentient beings who are in a place of happiness. If sentient beings do not have the concept of a mother, they will not generate the mind that cannot bear their suffering. Relying on knowing that samsara is suffering and knowing sentient beings as mothers, by measuring from one's own experience, one will generate intolerance for the suffering of others, just like "knowing all sentient beings are like me." Therefore, all great thoughts depend on small and medium realizations. Therefore, although the real path is the path of a great being, its root is small and medium. Therefore, those holy beings of the Jowo's lineage regarded the small and medium Dharmas as the root of the Dharma, so that practitioners truly and certainly generate the Dharma, which is the key point here. In this way, when one's own mind turns away from all existence, and a genuine intention to abandon its cause arises, then one begins to engage in mind training in the one vehicle. Regarding this, Sharawa once said: "One cannot be completely liberated from samsara without attaining Buddhahood. The reason for this is that there is only one characteristic to be realized. Without fully realizing it, there is no complete liberation because of clinging to things as real. Complete realization is only possible for a Buddha. Saying that Hearers and Solitary Realizers also have liberation is like not being able to say that one has reached a prosperous land without reaching the edge of a cliff. If one does not temporarily lead them into those paths, they cannot enter the Great Vehicle. To guide them, it is like Indra manifesting an island when a ship is wrecked in the middle of the ocean." The Bhagavan himself said in the Great Vehicle Sutras: "If I teach various vehicles, sentient beings will become partial and develop stinginess towards the Dharma. In that way, they will not attain Buddhahood, so I did not teach various vehicles." The Sutra says there are detours and single paths. For a detour, there is no need to turn back repeatedly, once is enough. A detour refers to entering the Hearer's path and attaining the fruit, but then having to learn the Great Vehicle path from the beginning. So, do the three, definite goodness, and enlightenment, refer to Hearers and Solitary Realizers?