Tibetan
་བས་རྟོགས་པ་བུལ་ཞིང་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཇུག་སྡུད་དགོས་པས། དགེ་བཤེས་སྟོན་པའི་ཞལ་ནས། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འཆིང་བ་མཐའ་དག་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཉན་ཐོས་སུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་དེའི་ལམ་བསྒྲུབས་པས། དགེ་འདུན་ཉི་ཤུ་ལས་གང་ཟག་ཅིག་ལ་ཅི་ཙམ་བཙིར་བཏུབ་པའི་གོང་མ་རེ་ཐོབ་ཀྱིན་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལས་རིང་དུ་འགྲོ་བར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུད་ནས་བཤད་ནས་ཡིད་ཀྱིས་ལྟོས་ཤིག་གསུང་སྐད་དེ། དེས་ན་དང་པོ་ཉིད་ནས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ཁོ་ན་རང་ཉིད་ཐར་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་ལམ་ཉེ་བ་ཡིན། རང་ཉིད་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་བརྟེན་དགོས་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་ལ་གཏན་ཐར་ཡོད་ཁོངས་སུ་བཅུག་ན་ཡང་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཕ་མ་བྱེད་བྱེད་པ་རྣམས་བོར་ནས་རང་ཐར་པ་སྒྲུབ་ན་དེ་ལས་ཁྲེལ་བོར་བ་མེད་པ་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བསམ་གསུངས་ཤིང༌། དེ་ལྟར་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་འདི་ཡང་རང་ཉན་ཐོས་བྱ་བ་ངན་ཏེ་མ་ཅིག་ཏུ་སོང་གིས་དོགས་ནས་སྒྲུབ་པ་མེད་ན། ཉན་ཐོས་ལ་གཏན་ཐར་ཡོད་ན་དེའི་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་ན་གཞན་དོན་གཏན་དུ་རྒྱུན་འཆད། གཏན་ཐར་མེད་ཀྱང་གཞན་དོན་ལས་རིང་དུ་འགྲོ་བས་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་དགོས་གསུངས་སོ། ། སྐྱེས་བུ་མཆོག་གི་མཚན་ཉིད། ལམ་གྱི་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་སྐྱེས་བུ་མཆོག་གི་མཚན་ཉིད་ནི། རང་རྒྱུད་རྟོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། །གང་ཞིག་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཀུན། །ཡང་དག་ཟད་པར་ཀུན་ནས་འདོད། །སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྔར་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ངན་སོང་དང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གཏན་ལ་ཕབ་པས་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་གང་ཟག་ངན་སོང་དང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འཇིགས་པས་རང་གི་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་སེམས་ཅན་གང་ཞིག་ངན་འགྲོ་དང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡང་མི་བཟོད་པའི་སྙིང་རྗེས་དེ་དག་གི་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པར་འདོད་ལ། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཕྱོགས་གཅིག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ཀུན་ཟད་པར་འདོད་ཅིང༌། དེ་དག་འདོད་པ་ཁམས་ཀྱྀ་ལྷ་མི་ལ་བཀོད་པས་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་རེ་ཞིག་ཟད་པའམ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་བཀོད་པའི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཟད་
Chinese
因为理解迟缓并且需要总结所有乘，格西敦巴说：一个具有所有束缚的普通人，如果发起声闻之心并修持其道，从二十僧中获得一个能被压榨的上等果位，也会比八万四千大劫成佛更长久。《现观庄严论》中说，用心去看吧。因此，从一开始就发起大菩提心，进入大乘道，这才是自己获得解脱的近路。自己成佛也需要依赖众生。即使将声闻置于有永久解脱的范畴内，如果舍弃三界众生父母而独自获得解脱，也没有比这更无耻的了，如前所述。像这样修持一乘，也是因为担心自己变成恶劣的声闻。如果声闻有永久解脱，进入其道并获得涅槃，那么利他之事将永远中断。即使没有永久解脱，也会远离利他之事，因此才修持一乘。无论如何，都必须成佛。
English
Because understanding is slow and it is necessary to summarize all vehicles, Geshe Tonpa said: If an ordinary person with all bondages generates the mind of a Shravaka and practices its path, even if they obtain a superior result that can be squeezed from twenty Sanghas, it will still take longer than eighty-four thousand great kalpas to attain Buddhahood. It is said in the Ornament for Clear Realization, 'Look with your mind.' Therefore, from the very beginning, generating the great Bodhicitta and entering the path of the Great Vehicle is the close path for oneself to attain liberation. One's own attainment of Buddhahood also depends on sentient beings. Even if Shravakas are placed in the category of having permanent liberation, if one abandons the sentient beings who are one's parents in the three realms and seeks liberation alone, there is nothing more shameless than that, as previously stated. Practicing the One Vehicle in this way is also because of the fear of becoming a bad Shravaka. If Shravakas have permanent liberation, and one enters their path and attains Nirvana, then the benefit of others will be permanently interrupted. Even if there is no permanent liberation, one will still be far from benefiting others, therefore one practices the One Vehicle. In either case, one must attain Buddhahood.
Tibetan
ཀྱང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་སྒྲུབ་པའི་འབད་པ་གཞི་ནས་བྱེད་དགོས་པ་ལྟ་བུ་རེ་ཞིག་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པར་འདོད་པ་ཙམ་ཡང་མ་ཡིན་པར། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རྩ་བ་ནས་གཏན་ཟད་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་འགོད་པར་སྙིང་ཐག་པ་རུས་པའི་ཁོང་ཀུན་ནས་འདོད་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་སྐྱེས་བུའི་གནས་སྐབས་གསུམ་ལས་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱེས་བུའི་མཚན་ཉིད་ལ་སློབ་ཚུལ་ཀྱང་ཤ་ར་བ་ཆེན་པོས། རང་ཉིད་འཁོར་བ་ལས་ཐར་པས་མི་ཆོག་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་ཤེས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལས་བསྒྲལ་བར་འདོད་ཙ་ན་སྐྱེས་བུ་རབ་ཟེར་བ་ལགས་ཏེ། བློ་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡོད་ཙ་ན་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་ཡིན་པར་གདའ། ཞེས་གོང་མོ་བའི་བགྲེས་པོ་ཀུན་ལ་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྒྲོལ་བ་ལ་རང་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་དགོས། དེའི་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན། དེ་སྙིང་རྗེ་ལས། དེ་བྱམས་པ་ལས། དེ་བྱས་པ་ཤེས་ཤིང་དྲིན་དུ་གཟོ་བ་ལས། དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མར་ཤེས་པ་ལས་འབྱུང་བས། དེ་ཀུན་མས་ཞར་རིམ་གྱིས་སྒོམ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་གནས་ལུགས་སྒོམ་པ་ཡིན་གྱི་ཀུན་བརྟགས་མ་ཡིན་པ་ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པའི་མདོ་ལས་སེམས་ཅན་རེ་རེས་རེ་རེའི་མ་བྱས་པའི་མཐའ་ཡང་ས་ཆེན་པོ་རྒྱ་ཤུག་གི་ཚིག་གུ་ཙམ་དུ་བྱས་པའི་གྲངས་པས་ཀྱང་མང་བར་གསུངས། ཕ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ། མདོ་དེ་བོད་དུ་མ་འགྱུར། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ཀུན་དེའི་དོན་བཞུགས་གསུངས། དེ་ལྟར་ཉེ་ཐུ་བྱས་པའི་དུས་ན་དྲིན་ཇི་ལྟར་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱང་བསྒོམས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱས་པ་ཤེས་ཤིང་བྱས་པ་དྲིན་དུ་གཟོ་བའི་རྩ་བ་ལས་བྱུང་བའི་བྱམས་པ་སྒོམ་སྟེ། དེ་ཡང་བླ་མ་གསེར་གླིང་པ་ནས་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་གིས་བྱམས་པ་སྐྱེ་སླ་རིམ་ནས་སྒོམ་པ་ཡིན་པས་དང་པོ་རྩ་བའི་མ་ནས་བརྩམས་ཏེ་རིམ་པས་དམིགས་པ་རྒྱ་བསྐྱེད་ཅིང་སྒོམ་པ་ལ་ཐོག་མར་འདི་སྙམ་དུ་རང་གི་མ་འདིས་དང་པོ་བདག་སྐྱེས་མ་ཐག་ཙ་ན་འབུ་སྲིན་ཁོ་ན་འདྲ་བའི་རང་གི་སྐེ་རང་མི་ཐུབ། བླ་འོག་རང་མི་འཕོས། ཁ་ལག་རང་ཡང་མི་འབྱོར་བ་ཞིག་ཆེ་གཡག་ཙམ་དུ་བསྐྱེད། འཛམ་བུ་གླིང་བཀྲ་བར་བསྟན། དེ་ནས་དྲང་སྲོང་སྤྱིལ་བུ་ནས་བྱུང་བའམ་སྦྲུལ་ཀོགས་ནས་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་ཅི་ཡོད་ཐམས་ཅད་བུ་ལ་སངས་ཀྱིས་བྱིན་ནས་མ་རང་སྒོ་ཁང་འདྲ་བ་རེར་སྐུམ་སྐུམ
Chinese
而且不仅仅是想要了结暂时的痛苦，像那样一开始就努力修持大乘道，而是从内心深处、骨髓里渴望证得圆满正等觉的佛果，从而彻底根除一切痛苦，这样的人是三士道中的上士。像这样的大士的特征，霞惹瓦大师也说：自己从轮回中解脱还不够，要把所有众生都视为父母，想要把所有众生都从轮回的痛苦中解脱出来，这样才是最殊胜的人。如果有了这样的想法，就会生起菩提心等等。正如贡巴瓦对所有老人说的那样，为了从轮回的痛苦中解脱所有众生，自己必须获得佛的果位，其原因是菩提心，菩提心源于慈悲，慈悲源于慈爱，慈爱源于知恩报恩，知恩报恩源于视一切众生为母亲，所以要逐渐修习这些。而且这是修习实相，而不是分别念，阿底峡尊者说：在无始轮回的经中说，每个众生没有做过彼此母亲的次数，比用大地做成枣核那么大的数量还要多。做过父亲等等的次数也一样。这部经没有被翻译成藏文。《瑜伽师地论》中包含了所有的这些内容。像这样亲近的时候，也要修习他们是多么的恩重如山，然后修习对一切众生知恩报恩的根本所生的慈爱。而且这是从上师金洲（Serlingpa）传承下来的口诀，容易生起慈爱，所以要逐渐修习，首先从根本的母亲开始，然后逐渐扩大对境来修习，首先这样想：自己的这个母亲，最初自己刚出生的时候，就像虫子一样，自己的脖子都不能支撑，上下都不能移动，手脚也不能动弹，却把自己养育得像牦牛一样大，让自己看到了美好的赡部洲。然后就像仙人从茅屋里出来，或者像蛇从壳里出来一样，把所有的一切都给了孩子，而母亲自己却像门房一样蜷缩着。
English
Moreover, it is not merely wanting to end temporary suffering, like initially striving to practice the Great Vehicle path, but from the depths of one's heart, from the marrow of one's bones, desiring to attain the state of perfect and complete enlightenment, thereby completely eradicating all suffering from its root. Such a person is called the supreme being among the three levels of beings. Regarding the characteristics of such a great being, Master Sharawa also said: It is not enough for oneself to be liberated from samsara; one must regard all beings as one's parents and desire to liberate all sentient beings from the suffering of samsara. Only then is one considered the most excellent person. If one has such a thought, then one will generate bodhicitta and so on. Just as Gomba told all the elders, in order to liberate all sentient beings from the suffering of samsara, one must attain the state of Buddhahood. The cause for this is bodhicitta, which arises from compassion, which arises from loving-kindness, which arises from knowing and repaying kindness, which arises from seeing all sentient beings as one's mother. Therefore, one should gradually cultivate these. Moreover, this is cultivating the true nature, not conceptual thoughts. Lord Atisha said: In the sutra of beginningless samsara, it is said that the number of times each sentient being has not been each other's mother is more than the number of times one could make jujube seeds from the entire earth. The number of times they have been fathers, etc., is also the same. This sutra has not been translated into Tibetan. The "Yogacarabhumi-sastra" contains all of these meanings. When one is close in this way, one should also contemplate how immensely kind they have been, and then cultivate the loving-kindness that arises from the root of knowing and repaying kindness to all sentient beings. Moreover, this is the instruction passed down from Lama Serlingpa, which makes it easy to generate loving-kindness, so one should cultivate it gradually, starting first with one's own mother and then gradually expanding the object of meditation. One should first think like this: This mother of mine, when I was first born, was like a mere insect, unable to support my own neck, unable to move up or down, and unable to move my hands and feet, yet she raised me to be as big as a yak and showed me the beautiful Jambudvipa. Then, like a sage emerging from a hut or a snake emerging from its skin, she gave everything she had to her child, while the mother herself shrank into something like a gatehouse.