Tibetan
ག་པ་ནས། འདིར་ནི་གསོད་དང་འཆིང་དང་གཅོད། །ཕ་རོལ་ཏུ་ནི་དམྱལ་སོགས་སྒྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པས་འདི་ཁོ་ན་འདུས་ཆེ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་དུ་འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་ནས། སྲིན་མོའི་གླིང་གི་ཚོང་པའི་གཏམ་རྒྱུད་བཞིན་དུ་འདོད་པ་ལ་ཕྱི་མིག་མ་བལྟས་ན་དགེ་བསྙེན་གྱི་སྡོམ་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་ཐར་ཏེ་འོང༌། ཕྱི་མིག་བལྟས་ན་ཁས་བླངས་ཆེ་བཞིན་དུ་ལྟུང་ཚབས་ཆེ་གསུངས་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་ཕན་ཆད་འདོད་པ་ལ་ཕྱི་མིག་གིས་མི་ལྟ་བ་ལགས་ཞེས་ཤ་ར་བ་གསུངས། ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པའི་དམིགས་པ་ཡང་སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པར་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་དང༌། དེ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་རང་རང་གི་རྟེན་ལ་ཡོད་པའི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་ཡིན། དེའི་རྩ་བ་ཡང་སྲེད་པ་ཡིན། དེ་འདོད་པ་ལས་བྱུང་བས་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་རོ་མྱང་བ་ཆུང་ལ་ཉེས་དམིགས་ཆེ་བ་དང༌། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་སྤངས་ན་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ཡང་འཕགས་པའི་ལམ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་བྱ། དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གྱུར་པ་ན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ཙམ་ཞིག་ལས། ལས་བྱེད་པ་པོ་དང༌། འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་དང༌། ལམ་སྒོམ་པ་པོ་དང༌།འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་པོའི་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས། བདག་ལྟའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤངས་པས་དེས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལས་མི་གསོག ལས་མ་བསགས་ན་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་པ་དེ་ལ་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་པའམ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཡིན། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཅན་གྱི་བདག་མེད། དེ་རྒྱུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་འབྱུང་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། དེ་ཡང་ཀུན་འབྱུང་ཙམ་ཞིག་ཡིན་གྱི་བྱེད་པ་པོའི་བདག་མེད། དེ་གཉིས་འགགས་པ་དེ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ཡིན། དེ་ཡང་འགོག་པ་ཙམ་གྱི་འགོག་པ་པོའི་བདག་མེད། དེ་ལམ་བསླབ་པ་གསུམ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ཡིན། དེ་ཡང་ལམ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་གྱི་ལམ་སྒོམ་པ་པོའི་བདག་མེད་པས། བདེན་པ་བཞིའི་རྣམ་པ། མི་རྟག་པ། སྡུག་བསྔལ་བ། སྟོང་པ། བདག་མེད་པ། རྒྱུ། ཀུན་འབྱུང་བ། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ། རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ། འགོག་པ། ཞི་བ། གྱ་ནོམ་པ། ངེས་པར་འབྱུང་བ། ལམ།
Chinese
从何处说起呢？“此处行杀戮、囚禁与断肢，彼处则造作地狱等。”既然这样说，就唯有此处最为完备，因此修习如此希求的过患后，如罗刹洲商人的故事一般，若不回顾贪欲，仅以居士戒也能从有海中解脱而来。若回顾贪欲，则如所承诺的越大，堕落也越严重，因此夏惹瓦说，自出家以来，就不再以眼回顾贪欲。依靠那增上戒，修习三摩地的所缘，也如先前所示，一切有为法皆是痛苦，以及，成办痛苦之因，乃是各自所依之业与烦恼二者。其根本又是贪爱。贪爱又从贪欲而生，因此一切贪欲，品尝滋味小而过患大，以及，若断除业与烦恼二者，则痛苦将断绝，以及，断除业与烦恼之对治，乃是圣道。如此专注于三摩地时，对于那四圣谛，唯有流转与还灭的因果，除此之外，依靠分别作者、受果者、修道者、证果者皆无我的智慧，断除以我见为根本的烦恼，因此不再积聚由此发动的业。不积聚业，则不于轮回中受生，这就被称为现证灭谛或涅槃。夏惹瓦说：知晓轮回是痛苦，那是苦谛。那也只是痛苦，而无有痛苦之我。那从因，业与烦恼的集起而生。那也只是集起，而无有作者之我。那二者灭尽，那是灭谛。那也只是灭尽，而无有灭尽者之我。那从道，三学而生，因此是道谛。那也只是道，而无有修道者之我。因此，四谛的行相：无常、痛苦、空、无我、因、集起、生起、缘的行相、灭尽、寂静、殊胜、出离、道。
English
Where to begin? "Here, killing, imprisonment, and mutilation are performed; there, hell and other realms are created." Since it is said that this alone is most complete, having meditated on the faults of desiring in this way, like the story of the merchants of Rakshasa Island, if one does not look back at desire, even with just the vows of a layperson, one can be liberated from the ocean of existence. If one looks back at desire, then as the commitment increases, the fall becomes more severe, so Sharawa said that since becoming a monk, he has not looked back at desire. Relying on that higher discipline, the object of meditation on samadhi is also, as previously shown, that all conditioned existence is suffering, and that the cause of accomplishing that is the two, karma and afflictions, that exist in their respective bases. The root of that is craving. That arises from desire, so all desires have little taste and great faults, and if one abandons the two, karma and afflictions, then suffering will cease, and the antidote to abandoning karma and afflictions is the noble path. When one becomes absorbed in samadhi in this way, for those four noble truths, there is only the cause and effect of defilement and purification, but other than that, relying on the wisdom that distinguishes the selflessness of the agent, the experiencer of results, the practitioner of the path, and the attainer of results, one abandons the afflictions that have the root of self-view, so one does not accumulate karma motivated by that. If one does not accumulate karma, then one does not take birth in samsara, and that is called realizing cessation or nirvana. Sharawa said: Knowing samsara as suffering is the truth of suffering. That is only suffering, and there is no self of suffering. That arises from the origin of cause, karma and afflictions. That is only origin, and there is no self of the agent. The cessation of those two is the truth of cessation. That is only cessation, and there is no self of the one who ceases. That arises from the path, the three trainings, so it is the truth of the path. That is only the path, and there is no self of the one who practices the path. Therefore, the aspects of the four truths: impermanence, suffering, emptiness, selflessness, cause, origin, arising, the aspects of conditions, cessation, peace, excellence, liberation, path.
Tibetan
རིགས་པ། སྒྲུབ་པ། ངེས་པར་འབྱིན་པ་སྟེ། བདེན་པ་བཞི་ཆོས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་སིལ་གྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་ཙ་ན། རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཕུང་པོ་ལྷག་བཅས་དང༌། ལྷག་མེད་ཀྱི་བར་དུ་འཐོབ། དེའི་སྟེང་དུ་རྟེན་འབྲེལ་བསྒོམས་པས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་གྲོལ་འཐོབ། དེ་ལ་གྲུབ་པ་མཐའ་འཛིན་གྱི་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཀུན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མི་སློབ་པའི་ཆོས་བཅུའམ། ཟག་པ་མེད་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད། མདོ་སྡེ་པ་མཚོ་ལ་འཁྱག་ཞུ་བའམ། ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་དེངས་པ་བཞིན་དུ་འདོད་དེ། འདུས་པ་རགས་པའི་དངོས་པོ་གྱེས་པ་ཙམ་ཡིན། སྐད་ཅིག་མ་དང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཏོང་མི་ནུས། དེ་ལ་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་ཟེར་བ་ལགས་གསུངས། དེ་ལྟར་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་བདེན་པ་བཞིའི་ཚུལ་གྱིས་བསླབ་པ་འདི་ལ་སྡེངས་དམའ་བའི་ཞལ་ནས། བདེན་པ་བཞི་ལ་བཤད་པའི་གོ་རིམ་དང་སྒྲུབ་པའི་གོ་རིམ་གཉིས་ལས། བཤད་པ་ལྟར་ན་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་བྱར་ཤེས། ཀུན་འབྱུང་སྤང་བྱར་གོ། འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ། ལམ་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་ཞེས་འཆད། སྒྲུབ་པ་ལྟར་ན་ནད་པ་ནད་ཀྱིས་ཉེན་པ་ཞིག་སྨན་པ་མཁས་པ་ཞིག་ལ་བརྟེན་པ་ན། སྨན་པ་དེས་དང་པོར་ནད་ངོས་འཛིན། དེ་ནས་ནད་དེ་ལ་ཕན་པའི་སྨན་སྦྱོར། དེས་ནད་སོས་པས་བདེ་བ་རང་ཆས། དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་བ་མཐའ་དག་སྡུག་བསྔལ་དུ་གོ་བའི་གང་ཟག་དེ་བླ་མ་ཞིག་ལ་བསྟེན་པས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པར་ངེས་བཟུང༌། དེ་སྤོང་བ་ལ་གཉེན་པོ་ལམ་བསླབ་པ་གསུམ་ཉམས་སུ་བླངས་པས། ཁམས་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གཏན་ནས་བྲལ་བ་འགོག་པའི་བདེན་པ་སྟེ། དེ་ནི་སྒྲུབ་པའི་གོ་རིམ་མོ་གསུངས། དེ་ཡང་སྤྱིར་རིགས་ཅན་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ལ་འགོད། རིགས་མེད་ལྷ་དང་མི་ལ་འགོད། གསུངས་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ལ་བཀྲི་བར་མི་ནུས་པའི་རིགས་ཅན་རྣམས་སོ་སོའི་ལམ་ལ་འགོད་པ་ལགས་པར་གདའ་ནའང༌། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གཉིས་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ལ་བཀྲི་བར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ་ལགས་པས། ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། འདིར་ཉན་ཐོས་རང་རྒྱུད་པའི་ལམ་གསུངས་པ་མ་ཡིན། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་རིམ་གྱིས་ཁྲིད་པའི་མན་ངག་ཡིན་གསུངས། དེ་ལ་ཚན་ཅིག་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གཉིས་ཆེན་པོའི་དོར་བྱའམ་སྤང་བྱ་ཡིན། དེ་ཅིས་ན། ཆུང་ངུ་སྔར་ཡང་ཅི་ཙམ་ཐོབ་སྟཻ་ཡང་ཡང་བསླུས། འབྲིང་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་དང་གཉིས་འགལ་བ་ཡིན་ཟེར་བ་ཡོད་སྐད་དེ། ཇོ་བོའི་ཐུག
Chinese
理路、修持、以及决定生起。四圣谛以十六种行相，稍微地了悟人无我时，从入流果乃至阿罗汉有余依，以及无余依之间可以获得。在那之上修持缘起，能获得独觉的解脱。对此，执着于边见的声闻，毗婆沙宗一切都认为涅槃是不学之法十种，或是无漏的五蕴自性。经部宗认为如同冰在海中融化，或如同天空中的云消散一般，只是粗大的事物分离而已。不能舍弃刹那和极微。据说这就是所谓的中士。如此，对于中士的体性，以四圣谛的方式修学，对此，斯登洛瓦的口中说，四圣谛有讲述的次第和修持的次第两种。按照讲述来说，痛苦应知，集应断，灭应现证，道应依止。按照修持来说，病人被疾病所困扰时，依赖于一位精通医术的医生，医生首先诊断病情，然后配制对该病有益的药物，因此疾病痊愈，自然获得安乐。如同这个比喻一样，了知轮回一切皆是痛苦的人，依止一位上师，因此确定痛苦的因是集谛的真谛。为了断除它，修持对治道的三种学处，完全脱离三界的痛苦就是灭谛。据说这就是修持的次第。而且，一般而言，有种性者安置于三种菩提，无种性者安置于天人和人道。如所说的那样，虽然似乎是将不能引导至上士的种性者安置于各自的道上，但是，就其自身而言，为了将小士和中士也引导至上士，所以才这样说的。夏惹瓦说：这里所说的不是声闻自宗的道，而是逐渐引导至大乘的窍诀。对此，有些人说小士和中士是大士应该舍弃或断除的。为什么呢？因为小士以前无论获得多少，都会一次又一次地被欺骗。据说有人说中士与大士是相违背的。这是阿底峡尊者的心语。
English
Reasoning, practice, and definite arising. When the four noble truths are understood in sixteen aspects, and the selflessness of the person is slightly realized, one can attain from the fruit of stream-enterer to the Arhat with remainder, and in between the non-remainder. On top of that, by meditating on dependent origination, one attains the liberation of the solitary realizer. To this, the Shravakas who cling to extremes, the Vaibhashika school, all consider Nirvana to be the ten non-learning dharmas, or the nature of the five skandhas without outflows. The Sautrantika school considers it like ice melting in the ocean, or like clouds dissipating in the sky, it is just the separation of coarse objects. One cannot abandon the moment and the subtle particles. It is said that this is what is called the intermediate person. Thus, regarding the characteristics of the intermediate person, this learning in the manner of the four noble truths, Denglowa said, regarding the four noble truths, there are two orders: the order of explanation and the order of practice. According to the explanation, suffering should be known, origin should be abandoned, cessation should be realized, and the path should be relied upon. According to the practice, when a patient is afflicted by illness, he relies on a skilled doctor. The doctor first diagnoses the illness, and then prepares medicine that is beneficial for the illness. As a result, the illness is cured and happiness naturally arises. Just like this analogy, when a person understands that all of samsara is suffering, he relies on a lama. Therefore, he ascertains that the cause of suffering is the truth of origin. In order to abandon it, he practices the three trainings of the antidote path. Completely separating from the suffering of the three realms is the truth of cessation. It is said that this is the order of practice. Moreover, in general, those with potential are placed in the three enlightenments, and those without potential are placed in the realms of gods and humans. As it is said, although it seems that those with potential who cannot be led to the supreme person are placed on their respective paths, but in terms of its own nature, it is said that even the lesser and intermediate persons should be led to the supreme person. Sharawa said: Here, what is said is not the path of the Sravaka's own school, but the key instructions for gradually leading to the Mahayana. To this, some say that the lesser and intermediate persons are to be abandoned or discarded by the great person. Why is that? Because the lesser person, no matter how much he has attained before, will be deceived again and again. It is said that some say that the intermediate person is contrary to the great person. This is Atisha's thought.