Tibetan
ས་དགོངས་ནི་མིན་གསུངས། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་དེ་གཉིས་མཆོག་གི་རྩ་ལག་གམ་རྩ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན། ལམ་འོག་མ་གོང་མ་གོང་མའི་ཡན་ལག་ཡིན་སྐད། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མཁན་པོ་དཔལ་ལྡན་པ་བར་སྐབས་འདིར་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ཀོར་ལྡོག་ཅེས་པའི་མན་ངག་ཅིག་གསུང་བར་གདའ་སྟེ། དེ་གང་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་རྟོགས་པ་ངན་སོང་གསུམ་གྱིས་འཇིགས་ནས་རྒྱུ་མི་དགེ་བ་སྤོང་བ་དེ་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་དུ་མེད་ཐབས་མེད་པས་སྤང་བྱ་མིན། འོ་ན་ཐམས་ཅད་ནས་ཁྱད་མེད་དམ་སྙམ་ན་དེ་ཉིད་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པའི་བློ་དེ་སྤང་བྱ་ཡིན། འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་གཉིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་འགལ་བ་མིན་ཏེ། འབྲིང་གི་དུས་ན་འཁོར་བ་མཐའ་དག་སྡུག་བསྔལ་དུ་རྟོགས་པ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ཆེན་པོའི་ཆ་ལག་རང་ཡིན། དེ་མེད་ན་ཆེན་པོའི་བསམ་པ་བསྐྱེད་དུ་རང་མི་བཏུབ། དེར་ཤེས་པས་ཆེན་པོའི་བསམ་པ་ཡང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་སྟེ། འཁོར་བ་ལ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་དེ་ཙམ་དུ་བདག་གིས་ཀྱང་འཁོར་བར་འཁྱམས་པས། དེ་ཙ་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རང་གི་མ་མ་བྱས་པ་ནི་གཅིག་ཀྱང་མེད། མ་བྱས་རེས་ཀྱིས་ཕན་བཏགས་པས་ཤིན་ཏུ་ཡང་དྲིན་ཆེ་བའི་མ་རྒན་དེ་རྣམས་བདེ་སྐྱིད་དང་ལྡན་ན་རུང་བ་ལ་བདེ་བ་མེད་དེ་རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་ས་དེར་སྡུག་བསྔལ་བས། འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་པས་སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་ཤེས་པར་ཡང་འབྱུང༌། འབྲིང་གི་རྟོགས་པ་དེ་མེད་པར་རང་གི་འཁོར་བ་ལ་བདེ་གནས་སུ་མཐོང་ནས་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བར་འདོད་ན་དེ་དགྲ་མིན་ན་ཅི་ཡིན་ཞེས་སུ་པུ་ཏོ་བས་གསུངས་སྐད། དེས་ན་སེམས་ཅན་བདེ་ས་ན་འདུག་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་དོན་མེད། སེམས་ཅན་ལ་མའི་འདུ་ཤེས་མེད་ན་དེའི་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟོད་པའི་བློ་མི་སྐྱེ། འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པ་དང་སེམས་ཅན་མར་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་གཞན་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་མི་བཟོད་པ་འབྱུང་སྟེ། བདག་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཤེས། ཞེས་པ་ལྟ་བུ་འབྱུང་བས་ཆེན་པོའི་བསམ་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཆུང་འབྲིང་གི་རྟོགས་པ་ལ་རག་ལས། དེས་ན་ལམ་དངོས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ཡིན་ཡང་དེའི་རྩ་བ་ཆུང་འབྲིང་གཉིས་ཡིན་པས། ཇོ་བོའི་བཀའ་བརྒྱུད་ཀྱི་གང་ཟག་དམ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཆུང་འབྲིང་གི་ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྩ་བ་ལྟ་བུ་མཛད་པས་ཆོས་པ་བདེན་ལ་ངེས་པ་ཚེ་འབྱུང་བ་དེ་འདིའི་གནད་ཡིན་གསུངས། དེ་ལྟར་རང་ཉིད་སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཡིད་འབྱུང་བས་དེའི་རྒྱུ་སྤོང་བར་འདོད་པའི་བློ་
Chinese
说不是地观。那么怎样呢？小士和中士这两个就像上士的枝干或根本一样。据说下道是上道的，上道是上道的支分。依靠于此，堪布巴丹巴说，期间有个关于三士周遍颠倒的诀窍。那是什么呢？小士的觉悟是害怕三恶趣，从而断除不善之因，这对于上下二者来说是不可或缺的所依，因此不是所断。那么，难道在一切方面都没有差别吗？如果认为仅仅如此就足够了，那么这种想法就是所断。中士和大士二者也并非在一切方面都相违背。中士的时候，如果有一种觉悟，认为轮回的一切都是痛苦，那就是大士的一部分。如果没有那个，就无法生起大士的发心。因此要知道，大士的发心也依赖于此而生起。仅仅因为轮回没有开始和结束，我也在轮回中漂泊。那时，没有哪个众生没有做过我的母亲。因为做过母亲，轮流施加恩惠，所以那些非常慈爱的老母亲们，如果拥有安乐就好了，但是她们没有安乐，因为她们在自己受苦的地方受苦。因为知道轮回的过患，所以也能知道慈悲的对象。如果没有中士的觉悟，认为自己的轮回是安乐的处所，想要救度众生，那不是敌人是什么呢？苏布多瓦如是说。因此，对于安乐地安住的众生，没有生起慈悲的理由。如果众生没有母亲的观念，就不会生起不忍其痛苦的心。依靠于知道轮回是痛苦和知道众生是母亲，从自身经历出发，对于他人受苦生起不忍之心。就像“我怎么样，要知道一切众生也怎么样”一样，因此大士的发心完全依赖于小士和中士的觉悟。因此，真正的道是大士的，但是它的根本是小士和中士。因此，觉沃的教言传承的那些圣者们，将小士和中士的法作为法的根本一样来修持，因此成为真正的修行人，并且必定会生起证悟，这就是此处的要点。如是，自己从一切有中生起厌离心，从而想要断除其因的想法
English
It is said that it is not the view of the ground. Then how is it? The small and medium individuals are like the branches or roots of the supreme individual. It is said that the lower path is the upper path, and the upper path is a branch of the upper path. Relying on this, Khenpo Paldenpa says that there is a secret instruction about the cycle of the three individuals. What is that? The realization of the small individual is to be afraid of the three lower realms, and thus abandon the causes of non-virtue. This is an indispensable basis for the upper two, so it is not to be abandoned. Then, is there no difference in everything? If one thinks that just that is enough, then that thought is to be abandoned. The medium and great individuals are not completely contradictory in everything. In the time of the medium individual, if there is a realization that all of samsara is suffering, then that is a part of the great individual. Without that, the mind of the great individual cannot be generated. Therefore, know that the mind of the great individual also arises in dependence on that. Just because samsara has no beginning and no end, I also wander in samsara. At that time, there is not a single sentient being who has not been my mother. Because they have been mothers, they have taken turns to bestow kindness, so those very kind old mothers, it would be good if they had happiness, but they have no happiness, because they suffer in the place where they suffer. Because one knows the faults of samsara, one can also know the object of compassion. If one does not have the realization of the medium individual, and sees one's own samsara as a place of happiness, and wants to liberate sentient beings, then what is that if not an enemy? Subodova said so. Therefore, there is no reason to generate compassion for sentient beings who are dwelling in a place of happiness. If sentient beings do not have the concept of mother, then the mind that cannot bear their suffering will not arise. Relying on knowing that samsara is suffering and knowing that sentient beings are mothers, from one's own experience, unbearable suffering arises for others who are suffering. Just like "How I am, know that all sentient beings are also like that," therefore the mind of the great individual completely depends on the realization of the small and medium individuals. Therefore, the real path is that of the great individual, but its root is the small and medium individuals. Therefore, those holy individuals of the Kadampa lineage of Jowo, practice the Dharma of the small and medium individuals as the root of the Dharma, therefore they become true practitioners, and realization will definitely arise, that is the point here. Thus, one's own mind arises from all existence, and thus the thought of wanting to abandon its cause
Tibetan
རྣལ་མ་སྐྱེ་བར་སོང་ཙ་ན་ཐེག་པ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་བློ་སྦྱོང་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་པས། དེ་ཡང་ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། རང་ཉིད་འཁོར་བ་ལས་གཏན་ཐར་པ་ཡང་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་པར་མེད་དེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་རྟོགས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ནི་གཅིག་ལས་མེད་ལ། དེ་རྟོགས་པ་མཐར་མ་ཕྱིན་པར་ནི་དངོས་པོར་འཛིན་པ་དང་བཅས་པས་གཏན་ཐར་པ་མེད། རྟོགས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ཡིན། ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་བ་ལ་ཡང་ཐར་པ་ཡོད་པ་སྐད་བཤད་པ་ནི་གཡང་སའི་མུར་མ་ཕྱིན་པར་ནོར་ཅན་ཉིད་དུ་ཕྱིན་པར་མི་ནུས་པ་བཞིན་དུ། རེ་ཞིག་དེ་དག་གི་ལམ་དུ་མ་ཁྲིད་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་མི་ནུས་པ་དག་བཀྲི་བའི་དོན་དུ་རྒྱ་མཚོའི་དབུས་སུ་གྲུ་ཞིག་པའི་དུས་སུ་བར་དུ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་གླིང་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་དག་ལས། ངས་ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་ན་སེམས་ཅན་ལ་ཉེ་རིང་ཅན་དང་ཆོས་ལ་སེར་སྣ་བྱེད་པར་འགྲོ། དེ་ལྟར་ན་སངས་མ་རྒྱས་པར་འགྲོ་བས་ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པ་མེད་གསུངས། ཡུམ་ལས་ལམ་ཁུག་པ་དང་རྐྱང་པ་བྱ་བ་ཟེར་ཏེ། དེ་ལ་ནི་ཁུག་པ་ཟེར་ནས་ལན་གཉིས་སུ་བསྡབ་རྒྱང་བྱེད་དགོས་པ་མེད། ལན་གཅིག་ཉིད་ཡིན། ལམ་ཁུག་པ་བྱ་བ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་འབྲས་བུ་ཐོབ་ཀྱང༌། ཡང་གཞི་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་སློབ་དགོས་པ་དེ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། འོ་ན་ངེས་ལེགས་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ཟེར་བས་ཉན་རང་གཉིས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉན་རང་གི་རིགས་ཅན་ཡིན་ཡང་བསོད་ནམས་བསགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་གྱི་དགེ་བཤེས་དང་ཕྲད་ནས་ཚན་ཅིག་ཚོགས་ལམ་རང་ནས་ཐེག་ཆེན་དུ་འགྱུར། ཚན་ཅིག་ངེས་འབྱེད། མཐོང་ལམ། དགྲ་བཅོམ་པའི་ཕུང་པོ་ལྷག་བཅས་ལ་ཐུག་པར་བསྒྱུར་དུ་བཏུབ། ལྷག་མེད་ནས་བསྒྱུར་དུ་མི་བཏུབ་ཟེར་བའང་ཡོད་དེ། འདི་པའི་ལུགས་ཀྱིས་ལྷག་མེད་དུ་སོང་ནས་ཀྱང་བསྒྱུར་དུ་འདོད་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལུས་ལེན་དུ་བཅུག དེ་ནས་གཞན་དོན་ལ་བློ་ཁད་ཀྱིས་ཁྲིད་ཚོགས་གསག་ཏུ་བཅུག་ནས་ཐེག་ཆེན་ལ་སྦྱོར་ཏེ། དེ་ལྟར་ཐེག་པ་དམན་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་བསྒྲུབས་ཙ་ན། དེ་དག་ཡང་དང་ཡང་དུ་ནི། །རང་སེམས་མངོན་དུ་འབྱུང་ལྡན་པས། །མྱ་ངན་འདས་ལ་མངོན་དགའི་ཕྱིར། །རྟོགས་པ་བུལ་བ་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཅེས་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་རང་སེམས་མངོན་དུ་འགྱུར
Chinese
一旦真正进入修行，就会让他们修习唯一的乘，对此，夏惹瓦曾说：自己没有获得佛果之前，也无法从轮回中彻底解脱，因为所要证悟的体性只有一个。如果对它的证悟没有达到究竟，就会执着于实有，因此无法彻底解脱。而证悟达到究竟的，只有佛。有人说声闻和独觉也有解脱，这就像没有到达悬崖边就无法变成富人一样。如果暂时不引导他们进入那些道，就无法进入大乘，为了引导他们，就像在海洋中央船只损坏时，帝释天化现岛屿一样。因此，世尊自己在大乘经部中说：如果我宣说各种乘，众生就会有亲疏之分，对法产生吝啬。这样就无法成佛，因此没有宣说各种乘。经中说有弯路和直路，对于弯路来说，不需要重复两次，一次就够了。弯路指的是进入声闻道并获得果位后，又需要重新学习大乘道。那么，如果说有决定胜、善妙菩提这三种，声闻和独觉的菩提难道不是果位吗？不是究竟的果位，即使是声闻和独觉的种姓，也能依靠积累福德的力量，遇到大乘的善知识，立即从资粮道本身转入大乘。立即进入加行道、见道，可以转变到有余依涅槃的阿罗汉果位。也有人说从无余依涅槃无法转变，但按照此派的观点，即使进入无余依涅槃，也认为可以转变，因为佛陀会劝请他们接受意生身，然后以利他之心引导，让他们积累资粮，从而与大乘结合。这样，如果获得了小乘的果位后修习大乘道，那么，他们一次又一次地，因为自心显现的缘故，为了在涅槃中显现喜悦，被称为证悟迟缓。正如《经庄严论》中所说，一次又一次地自心显现。
English
Once truly entering practice, they will be made to train in the single vehicle. Regarding this, Sharawa once said: One cannot be completely liberated from samsara without attaining Buddhahood, because the nature to be realized is only one. If the realization of it does not reach the ultimate, one will be attached to reality, and therefore cannot be completely liberated. And the one whose realization reaches the ultimate is only the Buddha. Some say that Shravakas and Pratyekabuddhas also have liberation, but this is like not being able to become rich without reaching the edge of a cliff. If they are not temporarily guided into those paths, they cannot enter the Mahayana. To guide them, it is like Indra manifesting an island when a ship is damaged in the middle of the ocean. Therefore, the Bhagavan himself said in the Mahayana Sutras: If I teach various vehicles, sentient beings will have partiality and be stingy towards the Dharma. In that way, they will not be able to attain Buddhahood, so I did not teach various vehicles. The scriptures say there are winding paths and straight paths. For the winding path, there is no need to repeat it twice, once is enough. The winding path refers to entering the Shravaka path and obtaining the fruit, but then needing to relearn the Mahayana path from the beginning. Then, if it is said that there are three things: definite goodness, excellence, and enlightenment, are the enlightenments of Shravakas and Pratyekabuddhas not fruits? They are not ultimate fruits. Even if they are of the Shravaka and Pratyekabuddha lineage, they can rely on the power of accumulating merit, meet a Mahayana spiritual friend, and immediately transform from the accumulation path itself into the Mahayana. Immediately enter the path of preparation, the path of seeing, and can transform to the Arhat state with remainder of aggregates. Some say that it cannot be transformed from the state of Nirvana without remainder, but according to this school's view, even if one enters Nirvana without remainder, it is believed that it can be transformed, because the Buddha will urge them to take a mind-made body, and then guide them with altruistic intention, make them accumulate merit, and thus combine with the Mahayana. In this way, if one obtains the fruit of the Hinayana and then practices the Mahayana path, then, again and again, because of the manifestation of one's own mind, in order to manifest joy in Nirvana, they are said to have slow realization. As it is said in the Ornament of the Sutras, again and again one's own mind manifests.