Tibetan
་སྡོད་པ་ཚུན་ཆད་བསམས་ལ་མ་དེ་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཞིག་ཅི་སྐྱེ་བྱ། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་རང་གི་མ་བྱས་ནས་དེ་ལྟར་བསྐྱངས་པ་དང༌། ཕ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་རང་གནོད་པ་སྣ་ཚོགས་ལས་བསྲུངས་ཤིང་ཕན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བསྐྱངས་པའི་དྲིན་དྲན་པར་བྱས་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པའི་བློ་བསྐྱེད། དེ་ལྟར་བྱམས་པ་བསྒོམས་པས་འདོད་པ་བདེ་བ་འདོད་པའི་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ལྡན་པར་འདུག་པ་ལས། རང་གི་ཉམས་ལས་དཔག་བྱས་ནས། །ཕ་རོལ་སྡུག་བསྔལ་དེ་མི་བཟོད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙིང་རྗེ་སྒོམ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་དག་ལས། ད0ེ་མང་པོས་གཏན་ལ་དབབ་པ་གསུངས་པ་ནི། འཕགས་པ་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོའི་མདོ་ལས། ཁྱིམ་བདག་གི་བུ་གཅིག་སྡུག་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་མི་གཙང་བའི་དོང་དུ་ལྷུང་བའི་དུས་ན། དེའི་མ་དང་རྩ་ལག་གཞན་ཀུན་དེ་མ་བཟོད་པས་བྲང་བརྡུང་ཆོ་ངེས་འདེབས་དོང་ཁ་སྐོར་བ་དག་ཏུ་བྱེད་ཀྱང༌། རང་དོང་དེར་ཞུགས་ནས་དེ་འབྱིན་པར་མི་ནུས། ཕ་གང་ཡིན་པ་དེ་ངུ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་བྱེད་པར་དོང་དུ་ཞུགས་ནས་བུ་འབྱིན་པ་ལྟར། ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་བ་དག་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་མི་གཙང་བའི་དོང་ལྟ་བུ་ན་གནས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་ཙམ་ཡོད་ཀྱང༌། རང་འཁོར་བར་གནས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་མི་ནུས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འམ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཅན་དུ་གྱུར་པ་དག་འཁོར་བ་མི་གཙང་བའི་དོང་ལྟ་བུར་མཁྱེན་ཡང༌། སེམས་ཅན་བུ་གཅིག་སྡུག་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལྟ་བུ་རྣམས་འཁོར་བ་མི་གཙང་བའི་དོང་འདྲ་བ་ན་གནས་པ་ལ་མ་བཟོད་པའི་སྙིང་རྗེས་འཁོར་བར་གནས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་གསུངས་པ་དང༌། རྒད་པོ་བུ་སྟོར་གྱི་ལེའུ་ལས། ཕ་སྤད་གཉིས་འབྲོག་དགོན་པར་འཁྱམས་པ་ལས་ཕས་ལམ་རྙེད་ནས་རྐང་པ་ཡ་གཅིག་རང་གི་ཐེམ་པའི་ནང་དུ་ཚུད། ཡ་གཅིག་བསྡོགས་པས་ཆོག་པའི་དུས་ན་བུ་དྲན་ནས་སླར་འབྲོག་དགོན་པར་བུ་ཚོལ་དུ་སོང་བ་བཞིན་དུ། སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་འབྲོག་དགོན་པ་ལྟ་བུར་ཤེས་ནས་དེས་ཡིད་འབྱུང་བའི་བློ་སྐྱེས་པས། རང་གི་རྣམ་གྲོལ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཡ་གཅིག་བསྡོགས་པས་ནང་དུ་ཚུད་པའི་ཚོད་དུ་འདུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དུས་ན་བུ་དང་འདྲ་བའི་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་འབྲོག་དགོན་པ་དང་འདྲ་བ་ན་འཁྱམས་པ་ལ་མ་བཟོད་པས།འཁོར་བའི་འབྲོག་དགོན་པར་ཞུགས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་གསུངས་པ་དང༌། ཁང་པ་མེ་འབར་བ་རླུང་གིས་བུས་པའི་ལེའུ་ལས། ཁང་པ་མེ་འབར
Chinese
乃至安住之间，思维如何生起珍爱母亲之心。同样，对于一切有情，也要忆念他们曾做过自己的母亲，并如此养育自己；对于父亲等一切亲人，也要忆念他们守护自己免受各种损害，以各种利益养育自己的恩德，从而生起珍爱之心。如此修习慈爱，（观想）希求欲望安乐的有情众生，处在轮回中，具有无量痛苦。从自己的体验来衡量，以“他人的痛苦我无法忍受”的方式修习悲心。而且，大乘经部中，众多经典对此作了定论。如《圣妙吉祥智慧海经》中说：居士的独子，可爱而令人欢喜，掉进不净的坑里时，他的母亲和所有亲属都无法忍受，捶胸顿足，悲号痛哭，在坑边徘徊，却无法亲自跳进坑里救出他。而父亲却不哭泣等，而是跳进坑里救出儿子。同样，声闻和独觉们，虽然对安住在轮回不净坑中的有情众生有无法忍受的悲悯，却无法亲自安住在轮回中利益有情。菩萨或成为大乘种姓者，虽然了知轮回如不净的坑，但对于像独子一样可爱而令人欢喜的有情众生，安住在轮回不净的坑中，以无法忍受的悲悯，安住在轮回中利益有情。又如《老父失子品》中说：父子二人流浪到荒野，父亲找到了出路，一只脚已经踏进了自己的家门，当一只脚即将收回时，想起了儿子，又返回荒野寻找儿子。同样，了知一切有如荒野，由此生起厌离之心，在成就自己解脱时，一只脚已经踏进家门，但此时，由于无法忍受像儿子一样在轮回荒野中流浪的有情，而进入轮回的荒野中利益有情。又如《房屋着火被风吹动品》中说：房屋着火
English
Even while dwelling, contemplate how to generate a mind that cherishes the mother. Similarly, for all sentient beings, remember that they have been your mother and have nurtured you in this way; for the father and all other relatives, remember their kindness in protecting you from various harms and nurturing you with various benefits, and thus generate a mind of cherishing. Thus, by cultivating loving-kindness, (visualize) sentient beings who desire happiness and pleasure, dwelling in samsara, possessing immeasurable suffering. Judging from your own experience, cultivate compassion in the manner of "I cannot bear the suffering of others." Moreover, in the Mahayana sutras, many scriptures have established this. As the "Noble Manjushri Ocean of Wisdom Sutra" says: When the only son of a householder, who is beloved and pleasing, falls into a pit of impurity, his mother and all other relatives cannot bear it, beating their chests, wailing and lamenting, circling around the pit, but they cannot personally jump into the pit to rescue him. But the father does not weep, etc., but jumps into the pit and rescues the son. Similarly, the Shravakas and Pratyekabuddhas, although they have unbearable compassion for sentient beings dwelling in the impure pit of samsara, they cannot personally dwell in samsara to benefit sentient beings. Bodhisattvas or those who have become Mahayana lineage, although they know that samsara is like an impure pit, for sentient beings who are like an only son, beloved and pleasing, dwelling in the impure pit of samsara, with unbearable compassion, they dwell in samsara to benefit sentient beings. Also, as the "Chapter of the Old Father Losing His Son" says: A father and son wandered into the wilderness, the father found a way out, and one foot had already stepped into his own doorway. When one foot was about to be withdrawn, he remembered his son and returned to the wilderness to look for his son. Similarly, knowing that everything is like a wilderness, and thus generating a mind of renunciation, when accomplishing one's own liberation, one foot has already stepped into the doorway, but at this time, because he cannot bear the sentient beings who are like sons wandering in the wilderness of samsara, he enters the wilderness of samsara to benefit sentient beings. Also, as the "Chapter of the House on Fire Blown by the Wind" says: The house is on fire