Tibetan
པ་བཞིན་དུ་བྱེད་དགོས་པ་ཡིན། ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོའི་སྐབས་ཕྱེ་ན་ཡང་སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོར་འབྱིང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སྐམ་སར་མི་ཐོན་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་སྲིད་པ་ལས་ཡིད་བྱུང་ཞིང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བསམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རབ་ཏུ་འབྱུང་ཞིང་བསླབ་པ་ལ་སློབ་དུ་འཇུག་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མཁན་པོའི་ལས་ཡིན། ཨུ་པ་དྷྱ་ཡ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་བྱེད་བྱེད་པ་བྱ་བར་འགྲོ་བས། འཁོར་བ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བར་བྱེད། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བསམ་པ་བརྟན་པོ་སྦྱིན་པར་བྱེད། ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པས་ན། ཁམས་ས་ལས་རྫ་བྱེད་པ་ལ་རྫ་མཁན་ཟེར་བ་བཞིན་དུ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ལས་དགྲ་བཅོམ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་མཁན་པོ་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟ་མཁན་སློབ་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བློ་སྣ་སྦྱོང་ཞིང་ཁྲིད་ནས་བར་ཆད་དྲིས་ཏེ་རབ་ཏུ་འབྱིན་པ་མེད། རང་ཡང་དྲག་ཤོས་ཤིག་ཚེ་འདི་ལ་སྐྱིད་ལ་ཕྱི་མ་ལ་ལྷར་འགྲོ་ཟེར་བ་དེ་ཚོད་ཅིག་གིས་རབ་ཏུ་འབྱུང༌། ཇི་ཞིག་ཙ་ན་ཕྱི་མའི་ལྷ་ཏ་ནམས་ཀྱང་བརྗེད་དེ་འདིའི་སྐྱིད་ཀྱང་བརྗེད་ནས་སྡུག་ལ་ཟད་པར་བྱེད། དེ་མན་རྣམས་ཉེ་ཐུ་དང་རྗེ་དཔོན་དང་བུ་ལོན་དང་དགྲས་གཙེས་པ་དང༌། འཚོ་བ་མ་ཕྱིད་པ་དང་གདོན་གྱིས་ཉེན་པ་དང་ཕས་གཙེར་ཚུས་གཙེར་ཉི་ཚེ་ལས་མེད། འཇིག་རྟེན་པ་གཉེན་ཚོ་འཐབ་པ་དག་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྦུ་ལོ་དང་རྫོངས་དང་རྒྱབ་ན་ཕ་མིང་ཅི་ཡོད་འདྲིའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དགེ་འདུན་དང་མཁན་སློབ་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་དང་དབུལ་བ་དང་མི་ཆོས་གསུམ་འདྲི་སྟེ། དེང་སང་ན་དབུལ་བ་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ལ་ཡང་མི་ལྟ་བར་ཆད་ཅན་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འབྱིན། དེ་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་དང་གཞི་མ་ལེགས་པ་ཞིག་ཁོ་ན་གལ་ཆེ་བ་ཡིན། དགེ་བཤེས་སྟོན་པ་ཡང་ཀུན་གཞིའི་དོད་མི་གཞི་ལ་བྱ་གསུང་བར་གདའ། གཞི་མ་མེད་པའི་བར་ཆད་ཅན་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ནང་པར་ནས་ཕུང་སྣ་རེ་ལ་སྦྱོར། དབུལ་བ་ཆེ་ན་སླར་ཐུ། མི་ཆོས་བཟང་ན་ཡང་སླར་ཐུ། ད་ལྟ་རང་ཅག་གི་ཚོད་དེ་ཚོད་དུ་འདུག་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་བར་དུ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པ་གཏོང་རྒྱུ་དག་མ་བྱུང་བར་དགེ་བསྙེན་རྒད་པོ་འདྲ་བའི་བློ་སྣ་སྦྱོང་ནུས་པ་དང་ཕྲད་ན། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། ཆོ་ག་སྐྱར་མི་དགོས་པ་སོར་ཆུད་པས་ཆོག སྨོན་འཇུག་གི་སྡོམ་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་དུས་ན་བསམ་པ་གཤའ་མར་སྐྱེས་པ་མེད་ན། ཕྱིས་བློ་སྣ་སྦྱངས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་ཆོ་ག་ཉིད་ཀྱང་གཞི་ནས་སྐྱོར་དགོས་གསུང་བར་གདའ་སྟེ། སོ་སོར་ཐར་
Chinese
应当如是行事。即使是细微的过错，一旦打开，也会沉入存在的海洋。无法到达涅槃的陆地。因此，对存在生起厌离心，依靠涅槃的想法而出家，并让他们学习戒律，这些都是堪布的职责。“邬波驮耶”（梵文天城体：Upādhyāya，梵文罗马拟音：Upādhyāya，汉语字面意思：亲教师）这个词的词义是“做”，意为使人对轮回生起厌离心，给予稳固的涅槃之想，给予增上戒律的教导。就像用黏土制作陶器的人被称为陶匠一样，将凡夫俗子转变为阿罗汉的人被称为堪布。但现在，堪布和阿阇黎既不训练心性，也不引导，不询问障碍就让人出家。有些人只是因为觉得今生快乐，来世可以升天而选择出家。但过不了多久，他们就会忘记来世的天神，也忘记今生的快乐，最终陷入痛苦。其余的人则被亲戚、领主、债主和敌人所困扰，生活没有着落，被邪魔缠身，被父亲或兄弟欺负，最终一无所成。世俗的亲戚们争斗时，会询问对方的出身、财富和背后有什么靠山。同样，僧团和堪布阿阇黎也会询问对方的家世、贫富和人品。如今，如果有人贫穷，他们甚至不看对方的家世，就让所有有障碍的人出家。在这三者之中，只有对方的家世和根基是否良好才是最重要的。格西敦巴也说，应该把人品作为一切的基础。那些没有根基、有障碍的人出家后，最终会成为僧团中的累赘。如果过于贫穷，最终会还俗。如果人品不好，也会还俗。现在我们就是这样，所以出家的人如果在中间没有犯根本堕罪等过失，又能遇到像老居士一样能训练心性的人，那么按照觉沃仁波切的说法：“不需要重新举行仪式，保持原样即可。” 如果在受沙弥戒的时候没有生起纯正的意乐，那么即使后来训练了心性也不行，必须重新举行仪式。这就是比奈耶经（律经）中所说的。
English
It should be done accordingly. Even a minor offense, once opened, will sink into the ocean of existence. It is impossible to reach the land of Nirvana. Therefore, generating renunciation from existence, relying on the thought of Nirvana to ordain, and having them study the precepts, these are all the duties of the Khenpo. The meaning of the word "Upadhyaya" is "to do," meaning to cause people to generate renunciation from samsara, to give firm thoughts of Nirvana, and to give teachings on higher precepts. Just as a person who makes pottery from clay is called a potter, a person who transforms ordinary people into Arhats is called a Khenpo. But now, the Khenpo and Acharya neither train the mind nor guide, and they ordain people without asking about obstacles. Some people choose to ordain simply because they feel happy in this life and can ascend to heaven in the next. But before long, they will forget the gods of the next life, forget the happiness of this life, and eventually fall into suffering. The rest are troubled by relatives, lords, creditors, and enemies, their lives are unsettled, they are haunted by demons, and they are bullied by their fathers or brothers, and in the end, they achieve nothing. When worldly relatives fight, they ask about each other's origins, wealth, and who is behind them. Similarly, the Sangha and the Khenpo Acharya also ask about the other person's family, poverty, and character. Nowadays, if someone is poor, they don't even look at the other person's family, and they ordain all those with obstacles. Among these three, only whether the other person's family and foundation are good is the most important. Geshe Tonpa also said that character should be the foundation of everything. Those who have no foundation and have obstacles, after ordaining, will eventually become a burden to the Sangha. If they are too poor, they will eventually return to lay life. If their character is not good, they will also return to lay life. Now we are like this, so if those who have ordained do not commit fundamental transgressions in the middle, and can meet someone who can train their mind like an old layperson, then according to Jowo Rinpoche, "There is no need to repeat the ceremony, just keep it as it is." If pure intention is not generated at the time of receiving the novice vows, then even if the mind is trained later, it will not be enough, and the ceremony must be repeated from the beginning. This is what is said in the Vinaya.
Tibetan
པ་ལ་ཆོ་ག་སྐྱར་མི་དགོས་པ་བས་ཀྱང་དེ་གཉན་པས་བསྐྱར་བ་དང་ཙབ་ཙུབ་བྱར་མི་རུང་བྱ་བ་རང་ཡིན། ཇོ་བོ་གསུང་བ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་དགའ་བོའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལས་གསུངས་ཏེ། དེ་དང་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་མ་ལོག་ཏུ། ཁོ་སྲིད་པ་ཐ་མ་པ་ཡིན་པས་དགེ་སློང་ཚུར་ཤོག་གིས་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱས། དེ་ནས་ཀྱང་སྡོམ་པ་བཞག་ལས་པུནྡ་རི་ཀའི་ཁྱིམ་ཐབ་བྱ་ཞག་བདུན་ན་སྟོབས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བ་ཐོབ་པས་རྒྱལ་སྲིད་བསྐྱང་སྙམ་པ་ལས་མེད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕར་ཁྲིད་ཚུར་ཁྲིད་ཐབས་སྣ་ཚོགས་མཛད། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་བསྟན་པས་བཙུན་མོ་དང་རྒྱལ་སྲིད་ལ་ཞེན་པ་དང་བྲལ། དེ་ཙ་ན་ཕྱི་མར་བློ་འཕྲོས་པས་བསླབ་པ་ལ་གུས་པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཏེ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བའི་གྲངས་སུ་བཅུག དམྱལ་བ་བསྟན་པས་དེ་ལ་ཡང་ཞེན་པ་དང་བྲལ། དེ་ནས་མིའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་རིམ་གྱིས་བསྟན་པས་སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཡིད་བྱུང་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་གྱུར་ཏེ་ཆོ་ག་སྔ་མ་ལས་མ་བསྐྱར་བར་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ། ད་ལྟ་རང་ཅག་ཐག་རིངས་སུ་ཕྱིན་ནས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་སློབ་གཉེར་བྱེད་ཟེར་བ་ཀུན་གྱི་བསམ་པ་ཡང་དགའ་བོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་མ་མཐོང་བའི་ཚོད་ཁ་ལས་བློ་སྣ་འཕགས་ནུས་པ་མེད། བཤེས་གཉེན་འདྲ་བ་སྤན་སྤུན་ཞིག་བསླབས་ལ་ཡུལ་དུ་ཕྱིན་ནས་བརྙེད་པ་བཙལ་ཉེ་ཐུ་བརྐྱང་སྙམ། ཕྱིར་ལོག་ནས་མི་སྐྱ་ཙ་ནའི་བཤེས་དང་དགྲ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཕྱིས་ཀྱི་ཡང་དགྲ་དང་བཤེས་སུ་བྱེད། མི་སྐྱ་ཙ་ནའི་ལོངས་སྤྱོད་དེ་ཉིད་ཕྱིས་ཀྱི་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན། རག་མ་བ་ཆོས་གྲྭ་ན་དཔེ་ལྟ་བས་རག་མ་ཀུན་ན་ཡུག་ཡུག་གདའ་བོ་ཟེར་ནས་ཀ་བ་ལི་ཞལ་སྦྱར་རོ། །རང་ཅག་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་དུ་འདུག་པ་ཡིན། ཕྱིའི་སྤྱོད་ཡུལ་དགའ་བོ་དང་ཀུན་དགའ་འོ་གཉིས་འདྲ་བ་ལས་མེད་དེ་ནང་གི་བསམ་པ་ཁྱད་ཆེ། རང་ཅག་ཀྱང་ཕྱི་ཚུལ་ཐག་ཆོད་པ་འདྲ་ཡང་བསམ་པ་ཁྱིམ་དུ་ལོག་ལ་ཉེ་ཐུ་སྐྱང་མི་སྡེ་ལྷ་སྡེ་སྐྱང་འདོད་པ་དག་ལ་སྤྱད་སྙམ་པ་ལས་མེད་གསུང་སྟེ། བསམ་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་བླངས་པ་དང་བསྲུངས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ཐར་པའི་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་བ་སྡོམ་པ་བླངས་པ་དང༌། སྲུང་བ་ཀུན་གོང་དུ་གསུངས་པ་ལྟ་བུའི་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པས་ཟིན་པར་བྱ། དེ་ལྟར་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སློབ་པའི་བར་དུ་གཅོད་པ་ཡང་འདོད་པ་ཡིན་པས་ཕྱི་ནང་གི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་ལ་འདོད་པ་སྤང༌། འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་ཀྱང་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུ
Chinese
比起不需要重复仪轨，更重要的是，因为那非常重要，所以不能重复和草率行事。正如乔沃所说，在圣者阿难陀的传记中说到：最初，在世尊没有转身之前，因为他是最后有者，所以通过“比丘，过来”而受了近圆戒。之后，他守护戒律，在莲花家族七天内获得了力量的轮王，除了想要治理国家之外别无他想。世尊以各种方法把他带过来又带过去。通过展示三十三天，他脱离了对妃子和王位的执着。那时，他对来世产生了兴趣，对学处极为恭敬，但又被列入了破戒者的行列。通过展示地狱，他也脱离了对地狱的执着。之后，依次展示了人间的痛苦，他对一切有生之世都感到厌倦，变成了决定出离的戒律，没有重复之前的仪轨就获得了阿罗汉果。现在我们走得很远，说要依止善知识，学习等等，所有人的想法都无法超越阿难陀没有见到三十三天的程度。学习了一个像亲兄弟一样的善知识，就想着回到家乡寻找财富，拉关系，抬高身价。回去之后，把原本是居士时的朋友和敌人，后来又变成敌人和朋友。把原本是居士时的享用，后来又变成享用。在拉玛寺院看书的时候，说拉玛到处都是乌鸦，然后就闭口不言了。我们所有人都像那样。外在的行为和阿难陀、根嘎（阿难陀的音译）没有什么不同，但内心的想法却大相径庭。我们也是，外表看起来很坚定，但心里却想着回到家乡，拉关系，抬高身价，想要利用人际关系和神的关系等等。仅仅是这样的想法，所受持和守护的戒律就不会变成解脱之道，受持戒律和守护戒律，都要像上面所说的那样，被出离心所摄持。因此，想要阻碍学习增上戒律，也要观修一切内外欲望的过患，舍弃欲望。欲望的过患也会导致行为。
English
It is more important than not needing to repeat the ritual, because it is very important, so it is not right to repeat and act carelessly. As Jowo said, it is said in the biography of the noble Ananda: Initially, before the Blessed One turned away, because he was the last existence, he received full ordination through "Bhikkhu, come here." After that, he kept the vows, and within seven days in the lotus family, he obtained the wheel-turning king of power, and had no other thought than wanting to rule the country. The Blessed One led him back and forth in various ways. By showing the thirty-three heavens, he was freed from attachment to consorts and the throne. At that time, he became interested in the afterlife, became extremely respectful of the training, but was again included in the ranks of those who broke the vows. By showing hell, he was also freed from attachment to it. After that, by gradually showing the sufferings of humans, he became disgusted with all existence, and became a discipline of definite renunciation, and attained Arhatship without repeating the previous ritual. Now we have gone far away, saying that we should rely on virtuous friends and study, etc., but everyone's thoughts cannot rise above the level of Ananda not seeing the thirty-three heavens. After learning from a virtuous friend who is like a close brother, one thinks of returning to one's hometown to seek wealth, build relationships, and raise one's status. After returning, one makes the same people who were friends and enemies when one was a layman into enemies and friends again. The same enjoyments that one had as a layman are what one enjoys again later. When looking at books in the Ragama monastery, they say that there are crows everywhere in Ragama, and then they shut their mouths. All of us are like that. There is no difference between the external behavior of Ananda and Kunga (transliteration of Ananda), but the inner thoughts are very different. We also seem to be very determined outwardly, but in our hearts we are thinking of returning home, building relationships, raising our status, and wanting to use relationships with people and relationships with gods, etc. With just such thoughts, the vows taken and kept will not become the path to liberation. Taking and keeping vows must be accompanied by the mind of renunciation as mentioned above. Therefore, wanting to hinder the study of higher discipline, one must also contemplate the faults of all internal and external desires and abandon desires. The faults of desire also lead to behavior.