Tibetan
་དུས་ན་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ལ་བསླབ་པར་གསུངས། སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནས་བསམ་གཏན་གྱི་བར་ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་ཀྱི་དོན་ཡིན་པར་གསུངས་ཤིང༌། གཞན་ཡང་ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་མེད་ན་དོན་དམ་པ་མི་རྟོགས་པར་གསུངས་པ་ཀུན་ཡང་ཐབས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པ་ལ་རང་ཅག་དབུ་མ་ཆེན་པོ་བ་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མི་དགོས་པ་ཞིག་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྐད་ཟེར་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནས་དེ་བཞིན་དུ་མ་བཤད། དེ་ལྟར་ཐབས་དང་བཅས་པར་སྒོམ་པ་ཡང་དང་པོ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མ་བཤིག་པ་ཉིད་དུ་ཐབས་རྣམས་བརྟན་པར་བྱ་བ་གལ་ཆེ་སྟེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ཉིད་ཚོལ་ལ་ཐོག་མར་ནི། །ཐམས་ཅད་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ། །དོན་རྣམས་རྟོགས་ཤིང་ཆགས་མེད་ལ། །ཕྱིས་ནི་རྣམ་པར་དབེན་པའོ། །ཞེས་གསུངས། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པའི་མདོ་ལས། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་ཡིན། ཞེས་གསུང་བ་བཞིན་དུ་ཡིན་གསུངས་པས། དང་པོར་བདག་འཇིག་རྟེན་འདི་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བའི་མི་རྟག་པ་བསྒོམས་པས་འཕོངས་པ་དང་འཇིགས་པ་སྐྱབས་ཚོལ་ཞིང༌། སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྒོམ། དེ་ནས་དེས་སྐྱོབ་པ་ཆོས་ཀྱིས་སྐྱོབ་པས་བདག་གིས་ལས་འདི་བྱས་ན་ངན་སོང་འདིར་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་འབྲས་སྒོམ་གསུངས། སྐབས་སུ་མི་རྟག་པའི་རྗེས་ལ་བདག་འཇིག་རྟེན་འདི་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་ངན་སོང་གསུམ་དུ་སྐྱེས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་པ་སྒོམ། དེ་ནས་བདག་ངན་སོང་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པ་སྐྱབས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དེ་དག་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྒོམ། དེ་ནས་དེ་དག་གིས་ངན་སོང་ལས་སྐྱོབ་པའི་ཡང་དེའི་རྒྱུ་ལས་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱོབ་པས་ངན་སོང་དང་བདེ་འགྲོའི་རྒྱུ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ལ་སྤང་ཞིང་སྒྲུབ་ཀྱང་གསུང་སྟེ། དེ་ནས་བདག་སྲིད་པ་ན་མི་རྟག་པ་དང་རྒྱུ་འབྲས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྐྱོ་ཞིང༌། ཡིད་འབྱུང་བ་བསྒོམས་པས་དེ་ལས་བདག་ཐར་བར་འདོད་པ་དང༌། བདག་འཁོར་བ་ན་འཁྱམས་པའི་དུས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་གི་མ་བྱས་པ་དང༌། བདག་གི་མ་འཁོར་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པས་གཙེས་པ་ལ་རང་གི་ཉམས་ལ་དཔག་ནས་སྙིང་རྗེ་སྒོམ། དེ་ནས་དེས་ཀུན་ནས་བླངས་ནས་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ལ་འགོད་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་སེམས་བསྐྱེད། དེ་ནས་བདག་གི
Chinese
据说，那时要学习所有完备的方便之法。在《入行论》中也说，从菩提心到禅定的一切都是智慧的意义。此外，还说如果不存在世俗名言，就无法证悟胜义谛，所有这些都是方便的意义。我们这些自诩为大中观派的人，却说似乎什么都不需要。但并非所有佛法都这样说。像这样修习具有方便之法时，首先重要的是，在尚未破除我执的情况下，要稳固这些方便之法。如《六十正理论》中也说：“彼之寻觅初，应说一切有，了知诸义已，无著后寂静。”阿底峡尊者也说，如《无垢称经》中所说：“坏聚见是如来种。”因此，首先要修习我从这个世界走向来世的无常，从而产生恐惧和害怕，寻求救护，修习皈依佛。然后，修习佛以法来救护，如果我做了这些业，就会投生到恶趣等等的业果。有时，在修习无常之后，要修习如果我从这个世界投生到三恶趣，将会承受多少痛苦。然后，要知道能从三恶趣的痛苦中救护我的，只有三宝，从而修习皈依它们。然后，要知道它们从恶趣中救护，也是通过从根本上断除恶趣之因的方式来救护，从而要知道恶趣和善趣的因，从而断除恶趣之因，修习善趣之因。然后，修习我于轮回中，因无常和因果的相续而厌倦，从而想要从中解脱。并且，修习我在轮回中流转时，一切众生都曾做过我的母亲，并且我做母亲时，他们遭受各种痛苦，从而以自己的经历来衡量，修习慈悲。然后，从慈悲出发，为了使一切众生安立于佛果，我必须自己先获得佛果，从而发起广大的菩提心。然后，我的……
English
It is said that at that time, one should learn all the complete aspects of skillful means. It is also said in the Bodhisattvacharyavatara that everything from the mind of enlightenment to meditation is the meaning of wisdom. Furthermore, it is said that if conventional truths do not exist, the ultimate truth cannot be realized, and all of these are the meaning of skillful means. We, who call ourselves great Madhyamikas, say that we do not need anything, but not all teachings say so. When meditating with skillful means in this way, it is important to stabilize the skillful means without destroying the view of self. As it is said in the Sixty Stanzas of Reasoning: "In seeking that, one should first say that everything exists. Having understood the meanings and being without attachment, later it is emptiness." Lord Atisha also said, as it is said in the Vimalakirti Sutra: "The view of the aggregates is the seed of the Tathagata." Therefore, first meditate on the impermanence of going from this world to the next, and then seek refuge in fear and dread, and meditate on taking refuge in the Buddha. Then, meditate on the Dharma protecting by protecting with Dharma, and if I do this karma, I will be born in the lower realms, and so on. Sometimes, after meditating on impermanence, meditate on how much suffering one will experience if one is born in the three lower realms from this world. Then, knowing that only the Three Jewels can protect me from the suffering of the three lower realms, meditate on taking refuge in them. Then, knowing that they protect from the lower realms by protecting from the cause of the lower realms, know the causes of the lower realms and the higher realms, and then abandon the causes of the lower realms and practice the causes of the higher realms. Then, meditate on being weary of impermanence and the suffering of the continuity of cause and effect in samsara, and then wanting to be liberated from it. And, meditate on all sentient beings having been my mother when wandering in samsara, and when I was their mother, they were tormented by various sufferings, and then measure it with one's own experience and meditate on compassion. Then, from that, take it all together and generate the great mind of enlightenment, thinking that I must attain Buddhahood myself for the sake of establishing all sentient beings in Buddhahood. Then, my...
Tibetan
ས་གཞན་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འཐོབ་པ་ལ་བདག་གིས་དེའི་རྒྱུ་ལ་འཇུག་དགོས་པ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། འཇུག་པའི་སྡོམ་པ་བླང་ཞིང་དེའི་བསླབ་པ་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སེམས་གཉིས་ལ་བསླབས་ཏེ། ཐབས་དེ་རྣམས་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ན། ཐབས་རྐྱང་པ་ཙམ་གྱིས་དངོས་པོར་འཛིན་པ་མི་སྤོངས་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མི་འཐོབ་ལ། འཁོར་བ་མཐའ་རིང་བ་དང་གདུལ་བྱའི་སེམས་ཅན་གྲངས་མང་ལ་བྱེད་ངན་པར་ཡང་ཤེས་པས་རང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཤིན་ཏུ་གཙེས་ཙ་ན། སྤྲེའུའི་གཏམ་རྒྱུད་བཞིན་དུ་འཁོར་བ་མཐའ་མེད་དུ་སེམས་ཅན་ཇི་སྙེད་ཅིག་གི་ཁུར་བདག་གིས་བསྐུར་མི་ནུས་སྙམ་དུ་ཞུམ་ནས་སྙིང་རྗེ་ཉིད་ཀྱང་ཉམས་པའི་ཉེན་ཡོད་པས། དང་པོ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་སྒོམ། དེ་བཞིན་བསྒོམས་ཀྱང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བརྟན་པར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་སེམས་ཅན་གང་ཟག་གི་རྫས་ཉིད་དུ་བཟུང་ལ་དེ་གཉིས་སྒོམ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་དང་དེ་དག་གི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་རྫས་སུ་གྲུབ་པས་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་ནུས་སམ་སྙམ་དུ་མྱ་ངན་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་ཚོད་དུ་གྱུར་པ་ན་སེམས་ཅན་གཞན་ལ་ཡང་གང་ཟག་གི་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་སྒོམ། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་རྫས་གཅིག་གྲུབ་ན་ཡང་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བར་མི་ནུས་སམ་སྙམ་པ་ན་རང་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པར་ཡང་སྒོམ་སྟེ། དེ་གཉིས་རིམ་གྱིས་སྒོམ་པ་དཔེར་ན་རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོ་ཤི་བ་བརྡ་སྤྲོད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོ་མངའ་བྱད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་ཆགས་ནས་མི་གཡོལ་ཐབས་མེད་པར་འདུག་པ་ལས། སྐབས་སུ་དགོས་པའི་དབང་གིས་ཡུལ་གཞན་དུ་དམག་ལ་ཕྱིན་པའི་ཤུལ་དུ་བཙུན་མོ་ཤི། དེ་དང་པོ་ནས་བཟླས་ན་རྒྱལ་པོ་ཁྲག་དྲོན་མོ་སྐྱུགས་ནས་འཆི་བ་ཙམ་གྱི་མྱ་ངན་སྐྱེ་བས། བློན་པོ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཞིག་གིས་ཕོ་ཉ་ཞིག་བཏང་ནས་རྒྱལ་པོ་མི་བདེ་བ་མེད་དམ་འདྲི་བའི་དུས་ན་གཞན་ནི་མི་གདའ། བཙུན་མོའི་དཔྲལ་བར་ཐོར་བ་ཆེན་པོ་ཞིག་བྱུང་ནས་གདའ་གྱིས་ཤིག་བྱས། དེ་ནས་ཕོ་ཉ་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་དང་བཞི་པའི་བར་དུ་བཏང་ནས། སྔ་མ་བཞིན་དུ་འདྲི་བའི་དུས་ན་ཐོར་བ་དེ་ཤུ་བ་ཞིག་ཏུ་ཐལ་ཤེས་པ་དང༌། ཤུ་བ་འཕེལ་ནས་གདོང་པ་ཁེབས་པ་དང༌། བཙུན་མོའི་གདོང་པ་རུས་པར་ཟངས་ཀྱིས་ཐལ་ཞེས་པའི་བར་དུ་བཟླས་པས། རྒྱལ་པོའི་ཡིད་ལ་ལོག་ནས་ཕྱིན་ཙ་ན་བཙུན་མོ་དེ་ཤི་ནས་འདུག་ན་རུང་སྙམ་པ་སྐྱེ་བའི་དུས་ན། དེར་བཙུན་མོ་དེ་གུམ་ལགས་བྱ
Chinese
为了利益其他众生而获得大菩提，我了知必须进入其因，受持进入的律仪，并且修学其学处，即增上戒学和增上心学。当这些方法稳固之后，仅仅依靠方法而不能舍弃对实有的执着，就不能获得一切智智。并且也了知轮回漫长，所化有情数量众多且行为恶劣，自己被轮回的痛苦所极度折磨。如同猴子的故事一样，想到我不能承担在无边轮回中无量有情的重担而感到沮丧，甚至有慈悲心也退失的危险。因此，首先修习自己相续中人无我。即使如此修习，在慈爱和悲心没有稳固之前，仍然将有情执着为人的实有，并且修习慈爱和悲心。之后，当想到有情和他们的一切痛苦都实有存在，甚至也无法遣除有情的痛苦，而生起悲伤的时候，就修习其他有情也不存在人实有。之后，即使成就一个法的实有，也想到无法遣除实有存在的痛苦，就修习自己和一切有情也不存在法无我。这二者次第修习，譬如告知国王王妃去世的消息。国王贪恋王妃的圆满美貌，无法避免地沉溺其中。因为某种需要，国王去往其他地方打仗，王妃去世了。如果一开始就告知国王，国王会吐血而死，生起极大的悲伤。因此，一位善于方便的大臣派了一个使者去问候国王是否安好，国王回答说其他都好，只是王妃的额头上长了一个大疖子。之后，又派了第二个、第三个乃至第四个使者，像之前一样问候的时候，得知疖子已经变成了一个脓疮，脓疮蔓延覆盖了脸庞，王妃的脸庞已经溃烂得只剩下骨头。这样反复告知，直到国王的心意开始转变，心想如果王妃已经去世就好了。这个时候，才告知国王王妃已经去世了。
English
In order to attain great Bodhi for the benefit of other beings, I understand that I must enter into its cause, take the vows of entry, and study its precepts, namely the higher training in discipline and the higher training in mind. When these methods are stable, one cannot attain omniscience by relying solely on methods without abandoning the clinging to reality. And also knowing that samsara is long, the number of sentient beings to be tamed is vast, and their actions are evil, and that one is extremely tormented by the suffering of one's own samsara. Like the story of the monkey, thinking that I cannot bear the burden of countless sentient beings in endless samsara, one becomes discouraged, and there is even a danger of compassion itself diminishing. Therefore, first meditate on the selflessness of the person in one's own continuum. Even if one meditates in this way, until loving-kindness and compassion become stable, still cling to sentient beings as the reality of a person, and cultivate loving-kindness and compassion. Then, when one thinks that all sentient beings and their sufferings are real, and that one cannot even eliminate the suffering of sentient beings, and sorrow arises, then meditate that other sentient beings also do not exist as the reality of a person. Then, even if one achieves the reality of a single dharma, thinking that one cannot eliminate the suffering of existing as a reality, then meditate that neither oneself nor all sentient beings exist as the selflessness of phenomena. These two are cultivated in sequence, like informing the king of the death of the queen. The king was attached to the queen's perfect beauty and was inevitably immersed in it. Because of some need, the king went to fight in another place, and the queen died. If the king were told from the beginning, he would vomit blood and die, and great sorrow would arise. Therefore, a minister skilled in means sent a messenger to ask the king if he was well, and the king replied that everything else was fine, except that the queen had a large boil on her forehead. Then, a second, third, and even fourth messenger were sent, and when they asked as before, they learned that the boil had turned into a pustule, the pustule had spread and covered the face, and the queen's face had ulcerated, leaving only bones. This was repeatedly told until the king's mind began to change, and he thought that it would be better if the queen had already died. At this time, the king was informed that the queen had passed away.