Tibetan
སྒོམ་པར་བྱ། ཞེས་པ་སྟེ། ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། བསླབ་པ་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་སུན་ཕྱུང་བ་དང་མགོ་གནོན་པ་ཙམ་བྱས་ཀྱང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་མེད་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་བདག་ལྟ་མ་སྤངས་པར། བསམ་གཏན་ནགས་མེས་ཡང་དང་ཡང་དུ་ནི། །ཉེས་པའི་ནགས་ཚལ་བསྲེགས་པར་གྱུར་ན་ཡང༌། །བདག་ལྟའི་རྩ་བ་བརྟན་པོ་མ་བཏོན་པས། །ཆར་གྱིས་བརླན་བཞིན་མདུན་ནས་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། མེས་ནགས་ཀྱི་ཅོ་དོ་བསྲེགས་ཀྱང༌། རྩ་བ་མ་བཏོན་ན་ཆར་ལ་སོགས་པས་བརླན་པའི་དུས་སུ་ཐལ་བས་ལུད་བྱས་ནས་སླར་བཟང་དུ་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མ་སྤངས་ན་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པས་ཉོན་མོངས་པ་མགོ་མནན་ཡང་ཕྱིས་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་སླར་དྲག་ཏུ་སྐྱེ་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་བསྒོམས་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བདེན་པར་འཛིན་པ་མ་སྤང་ན་ཡང༌། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །དེ་ལས་ཡང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཉིད་ཀྱང་སྤང་བར་མི་ནུས་ཏེ། ད0ེར་ན་ཐོ་ཡོར་ལ་མིར་འཁྲུལ་བ་དེའི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་ཙ་ན། དེར་ཤེས་ཀྱང༌། དེ་མ་བསྒྱིལ་ན་ཐག་རིང་དུ་ཕྱིན་ཙ་ན་འཁྲུལ་བ་བཞིན་དུ་ཡིན་ལ། བདག་ལྟ་སྤོངས་སུ་བཅུག་ན་ཡང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་བསྒོམས་པར་མི་སྤོངས་པས་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པར་སྤང་བའི་ཕྱིར་དུ་དེ་སྒོམ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་པའི་ལུགས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་ཏེ། རང་གི་རྟེན་གྱིས་བསྡུས་པ་ཙམ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཡང་མ་རྟོགས་ལ། ཐབས་ཀྱི་ཆེ་བ་དང་ཡང་བྲལ་བས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མ་སྤོངས་པར་བཞེད་པ་ཡིན། དེ་བས་ན་ཡུམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པ་དེ་ཡང་ཤེས་རབ་རྐྱང་པ་ཙམ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐབས་དང་བཅས་པར་སྒོམ་ལ། དེ་ཡང་ལན་ཅིག་ཐབས་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་ཐབས་དང་བཅས་པར་སྒོམ་ཞེས་པའི་ཐབས་དེ་ཡང་འདི་ཉིད་ནས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ལས་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བསྒོམས་པས་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིས་ཆོས་ལས་མི་འདའི་བློ་ཚོད་དུ་ཕྱིན་པའི་ཐབས་དང༌། སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམས་པས་ཁམས་གསུམ་དག་ནི་རྨི་ལམ་ན་ཡང་འདོད་པ་མེད་ཅིང་དེའི་རྒྱུ་སྤང་བའི་ཆེད་དུ་བསླབ་པ་གསུམ་ལ་གློ་བུར་དུ་མགོའམ་གོས་ལ་མེ་ཤོར་བ་གསོད་པ་བས་ཀྱང་རིངས་པར་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པའི་ཐབས་དང༌། ཁམས་གསུམ་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་ཤེས་པས་དེ་རྣམས་སྲིད་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པས་གཙེས་པ་ལ་རང་གི་ཉམས་ལ་དཔགས་ནས་སྙིང་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་གྱུར་པས། དེ་དག་བསྐྱབ་པའི་ཆེད་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དམ་བཅས་ནས་བསླབ་བྱ་ལྔ་ལ་སློབ་པའི་ཐབས་དང༌། འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་བསླབ་པ་གསུམ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཚོགས་སུ་གྱུར་པ་ལ་ལེགས་པར་སློབ་པ་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་སྒྲུབ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་ཤེས་རབ་བསྒོམས་པ་ཡིན། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡང་འཆི་བ་ཡང་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམས་པའི་སྒོ་ནས་འཕོངས་པ་དང་འཇིགས་པ་སྐྱབས་ཚོལ་ཞིང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་སྐྱབས་ཡིན་པར་ཤེས་ནས་དེ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་བས་སངས་རྒྱས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཐབས་ཤིག་ཁོ་ན་གལ་ཆེ་བ་ཡིན། ཡང་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ནས་སྦྱིན་པ་མེད་ན་འཚོ་བ་གཞན་གྱི་ངོར་བལྟ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་འཕྲོ་འཆད། ཚུལ་ཁྲིམས་མེད་ན་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བས་ཀྱང་དེ་སྒོམ་པ་རྒྱུན་ཆད། བཟོད་པ་མེད་ན་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་ཞིང་མིར་སྐྱེས་ན་ཡང་གཟུགས་ངན་དུ་སྐྱེ་བས་བླ་མས་ཐུགས་ལ་མི་འདོགས་ཤིང་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་པའི་གདམས་ངག་མི་འཐོབ། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། ཁོ་བོ་གཟུགས་མཛེས་པས་བླ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐུགས་ལ་བཏགས་པ་ལགས་གསུངས་སྐད། སྙིང་རྗེ་མེད་ན་ཐེག་པ་དམན་པར་ལྟུང་བས་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་ཀྱང་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་མི་འཐོབ། དགེ་བའི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་བསྔོ་བ་མེད་ན་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་པ་བར་མ་དོར་རྒྱུན་ཆད། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མ་གུས་ན་ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་ཏུ་སྐྱེ་ཞིང་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་མི་འཕྲད་པས་དེ་ཐམས་ཅད་དང་བཅས་པ་དགོས་པར་གསུངས། སྒོམ་པའི་རིམ་པ་ལས་ཀྱང་སྦྱོར་བའི་དུས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་འཕངས་ལ་ཡན་ལག་བདུན་པ་སྔོན་དུ་བཏང༌། དེ་ནས་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཞི་གནས་སྒྲུབ་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བཟོད་ལྷག་མཐོང་ཤེས་རབ་སྒོམ། མཇུག་གི་དུས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དེ། བདག་གི་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱས་ལ་དེ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་བྱས་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྔོ་བ་དང༌། རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི
Chinese
应当修习。如是说。霞惹瓦尊者说：前两个学处只是使烦恼屈服和压制，如果没有般若波罗蜜多的瑜伽，不舍弃一切烦恼的根本我执，禅定如森林之火，虽然一次又一次地，焚烧罪恶的森林，由于没有拔出我执的坚固之根，如雨水滋润般，从前方猛烈生长。如是说。火虽然焚烧了森林的枝条，但如果没有拔出根，在雨水等滋润的时候，灰烬作为肥料，反而生长得更好，同样，如果不舍弃我执，即使获得禅定和无色定等，烦恼虽然被压制，但之后随着因缘，烦恼会再次强烈地生起。仅仅修习人无我，如果不舍弃对蕴等的真实执着，那么，只要存在对蕴的执着，就有对它的我执。有我执，就有业，从那（业）又产生（新的）生。如是说，因此甚至不能舍弃我执本身。譬如，将木桩误认为人，走到它跟前，就会知道（那是木桩）。但是，如果不推倒它，走到远处又会误认（为人）。同样，即使让我执屈服，但如果没有修习作为所知障的法无我，就不能舍弃（我执），为了舍弃无余的障碍，所以说应当修习它。按照龙树论师的观点，声闻也证悟法无我，但他们没有证悟超出自己所依蕴的，一切法的无我，而且由于缺少方便的广大，所以认为他们没有舍弃所知障。因此，修习般若瑜伽，不仅仅是智慧本身，而是与方便一起修习。而且，不是一次与方便一起修习，而是恒常与方便一起修习，如从这里所说的那样，通过修习业、因和果，以四种非行境，达到不离法的智慧的限度的方法，以及通过修习一切有为法为痛苦的自性，以至于三界在梦中也不希求，并且为了舍弃它的因，对于三学，比扑灭突然烧在头或衣服上的火还要迅速地精进。
English
Should be cultivated. Thus it is said. Sharawa said: The former two trainings only subdue and suppress the afflictions, but without the yoga of Prajnaparamita, without abandoning the root of all afflictions, the self-grasping, meditation is like a forest fire, although again and again, it burns the forest of sins, because the firm root of self-grasping has not been pulled out, it grows vigorously from the front as if moistened by rain. Thus it is said. Although the fire burns the branches of the forest, if the root is not pulled out, when moistened by rain and so on, the ashes act as fertilizer, and it grows back better, similarly, if self-grasping is not abandoned, even if one attains samadhi and the formless realms, the afflictions are suppressed, but later, depending on the circumstances, the afflictions will arise again strongly. Even if one only cultivates the selflessness of the person, if one does not abandon the grasping of the aggregates and so on as true, then, as long as there is grasping of the aggregates, there is self-grasping towards them. If there is self-grasping, there is also karma, and from that (karma) comes (new) birth. Thus it is said, therefore even self-grasping itself cannot be abandoned. For example, if one mistakes a stump for a person, when one goes to it, one will know (it is a stump). But, if one does not knock it down, when one goes far away, one will mistake it (for a person) again. Similarly, even if self-grasping is made to submit, but if one does not cultivate the selflessness of phenomena, which is the obscuration of knowledge, one cannot abandon (self-grasping), in order to abandon the obscurations without remainder, it is said that one should cultivate it. According to the view of Acharya Nagarjuna, even the Hearers realize the selflessness of phenomena, but they do not realize the selflessness of all phenomena beyond their own aggregates, and because they lack the greatness of skillful means, it is thought that they have not abandoned the obscuration of knowledge. Therefore, the cultivation of the yoga of the Mother (Prajnaparamita), is not just wisdom itself, but is cultivated together with skillful means. Moreover, it is not just once that it is cultivated together with skillful means, but it is always cultivated together with skillful means, as it is said here, through cultivating actions, causes and effects, with the four non-abidings, the method of reaching the limit of a mind that does not deviate from the Dharma, and through cultivating all existence as the nature of suffering, so that the three realms are not desired even in dreams, and in order to abandon its cause, one should strive for the three trainings more urgently than putting out a fire that suddenly breaks out on one's head or clothes.
Chinese
造论之方法，以及了知三界一切众生皆为父母，由于彼等在轮回中为种种痛苦所折磨，故而设身处地生起圆满的慈悲心。为了救护他们，发誓获得一切智智，学习五种学处之方法，以及为了获得果位，必须努力于因，因此要好好学习成为止观之聚的戒律三学，并依此修持止观，再依此修持胜观智慧。所有这些之前行，也要通过修持忆念死亡，寻求脱离贫困和恐惧的救护，了知三宝是皈依处，从而皈依之，唯一重要的是成就佛陀之方法。又，从《入中论》来说，没有布施，则生活要仰仗他人，故而空性修持中断；没有戒律，则会堕入恶趣，因此修持也会中断；没有忍辱，则会堕入恶道，即使转生为人，也会相貌丑陋，故而上师不会放在心上，也无法获得修持空性的诀窍。觉沃（阿底峡尊者）曾说：我因为相貌端正，所以所有上师都放在心上。没有慈悲心，则会堕入小乘，即使修持空性也无法获得佛果。如果没有将善根回向大菩提，那么修持空性也会在中阴中断。如果不恭敬菩萨，则会转生到边地，无法遇到宣讲空性的善知识，因此必须具备所有这些。从《修道次第》来说，在加行之时，以菩提心为动力，先行七支供。之后修持专注于所缘的止观，依此修持忍辱胜观智慧。在结尾之时，对未证悟空性的众生生起慈悲心，心想：我要圆满自己的二资粮，获得一切智智，并通达彼等之法性，从而向十方诸佛和菩萨顶礼、供养和赞叹，并将善根回向，以及后续所获得的
English
The method of composing treatises, and understanding that all sentient beings in the three realms are our parents. Because they are tormented by various sufferings in samsara, we generate perfect compassion by putting ourselves in their place. In order to protect them, we vow to attain omniscient wisdom, and the method of learning the five precepts. Also, in order to obtain the result, we must diligently work on the cause. Therefore, we must learn well the three trainings of discipline, which become a collection of calm abiding, and based on that, cultivate calm abiding. Based on that, we cultivate insight wisdom. The preliminary to all of that is also to seek refuge from poverty and fear through the practice of mindfulness of death, and knowing that the Three Jewels are the refuge, we take refuge in them. The only important thing is the method of achieving Buddhahood. Furthermore, according to the "Entering the Middle Way," without generosity, one's livelihood depends on others, so the practice of emptiness is interrupted. Without discipline, one falls into the lower realms, so the practice is interrupted. Without patience, one goes to the lower realms, and even if one is born as a human, one is born with an ugly appearance, so the lama does not keep one in mind, and one does not obtain the instructions for practicing emptiness. Lord Atisha said, "Because I have a beautiful appearance, all the lamas keep me in mind." Without compassion, one falls into the lesser vehicle, so even if one practices emptiness, one does not obtain the fruit of Buddhahood. If one does not dedicate the root of virtue to great Bodhi, then the practice of emptiness is interrupted in the bardo. If one does not respect Bodhisattvas, one is born in a remote area and does not meet a spiritual friend who teaches emptiness, so it is said that all of these are necessary. According to the "Stages of Meditation," at the time of application, with the motivation of Bodhicitta, the seven-branch offering is performed first. Then, cultivating calm abiding with one-pointed focus on the object, based on that, we cultivate patience and insight wisdom. At the end, we generate compassion for sentient beings who have not realized emptiness, thinking, "I will perfect my two accumulations, attain omniscient wisdom, and understand their Dharma nature," and then we prostrate, make offerings, and praise all the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions, and dedicate the root of virtue, and the subsequent gains.