Tibetan
གཏད་ནས་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སྔ་མ་མང་པོ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཚོད་ཀྱི་མགུ་བ་དེ་འདི་ཀུན་གྱིས་གཏན་ལ་དབབ་པའི་གཞི་མིན་པས་དེ་ཀུན་ཕྱོགས་སྔ་མར་བྱ་རིན་མི་ཆོག ཡང་ལ་ལ་དག་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཟེར་ནས་ཐབས་ཅ་འབྱིད། མི་རྟོག་པ་ཡིན་ཟེར་ནས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འགེགས་པ་དེས་ཀྱང་མི་ཡོང་བས། དགེ་བཤེས་པུ་ཏོ་བ་སྟེངས་ཀ་འདིར་རླུང་རྩ་མིག་ཏུ་སོང་བས་ཉིན་མཚན་ངོ་མི་ཤེས་པར་སྒོམ་པའང་བག་རེ་བྱུང་བ་ལ་དེ་ཀུན་ལ་འདོད་པ་ཙུག་ཁ་ནའང་མ་བྱུང༌། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པ་ཤས་ཤིག་ཡོད་པ་དེ་རང་གྲག་པ་བྱུང་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། དམིགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ལ་དམིགས་ནས་ཡིད་དགེ་བ་ལ་བཞག་པ་དེ་ཡང༌། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད། །བརྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇོག་སྟེ། དེ་ལ་ཉེས་པ་ལྔ་ནི། ལེ་ལོ་དང༌། གདམས་ངག་བརྗེད་པ་དང༌། བྱིང་བ་དང༌། རྒོད་པ་དང༌།འདུ་མི་བྱེད་པ་དང༌། འདུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལས་དང་པོ་ནི། སྙོམ་ལས་དང་སྦྱོར་བ་དམན་པ་གཉིས་ཀ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཡོད་ན་ཏེང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ལ་མི་འཇུག ཞུགས་ཀྱང་གདམས་ངག་བརྗེད་ན་ཐེ་ཚོམ་གྱི་འཕྱང་མོ་ལ་ཉུག་པས་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་པར་མི་འགྱུར། ལན་གཅིག་དེར་གྱུར་ཀྱང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་བྲལ་བས་བྱིང་རྒོད་དུ་གྱུར་ན་སྔ་མ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར། བྱིང་རྒོད་བྱུང་བའི་དུས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་རྩོལ་བ་མ་བྱས་ན། བྱིང་རྒོད་མི་སྤོངས། དེ་དག་མེད་པར་དམིགས་པ་ལ་རྣལ་དུ་འདུག་པའི་དུས་སུ་བཙལ་ནས་སླར་དམིགས་པ་ཤོར་ཏེ་འགྲོ་བས། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་དུ། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང༌། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །དེ་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཞེས་གསུངས། དེ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལས། གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང༌། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང༌། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པ་དང༌། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང༌། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇོག་པའོ། །ཞེས་དང༌། འགྲེལ་པ་ལས། རྩོལ་བའི་གནས་ནི་འདུན་པ། གནས་པ་ནི་རྩོལ་བ། གནས་འདུན་པའི་རྒྱུ་ནི་དད་པ་སྟེ་ཡིད་ཆེས་པར་གྱུར་ན་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་པ་རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའི་
Chinese
关于专注禅修等许多先前的方面已被提及。然而，那种程度的满足并非是我们所有人都能确定的基础，因此所有那些都不值得作为先前的方面。还有些人说一切皆是空性，从而破坏了方法。还有些人说无分别，从而阻止了一切分别念，那也是行不通的。格西普多瓦曾在此地，因气脉进入眼睛而日夜不分地禅修，也发生过一些这样的情况，但所有那些连一点点的欲望都没有产生。正如有人说，主要是有一些遵循断除五过失的八种作意，这才是出名的。同样，专注于任何一个所缘境，并将心安住在善法上，也是如此。如《（菩萨地论）》中所说：“断除五过失，八作意为因生。” 就像这样，以遵循断除五过失的八种作意的方式来安住。那五种过失是：懈怠、忘失教授、沉没、掉举、不作意和作意。其中第一个是：懒惰和精进不足两者。如果存在这两者，就无法进入禅定的禅修。即使进入了，如果忘失了教授，就会陷入疑惑的悬崖，因此不会对所缘境一心专注。即使有一次那样了，如果失去了正念和正知，变成了沉没和掉举，就会比之前更糟糕。在出现沉没和掉举的时候，如果不努力对治它们，就无法断除沉没和掉举。如果没有那些，在安住于所缘境的时候寻找，最终会再次失去所缘境而离开。因此，在《辨中边论》中说：“懈怠以及诸教授，忘失沉没与掉举，不作意与作意，彼等立为五过失。” 这样说。断除那些的八种作意也在那里面说：“住和安住于彼，因和果亦然。不忘失所缘境，了知沉没与掉举，断除彼等之作意，寂止时如实安住。” 这样说。在《释论》中说：“努力的住处是欲，安住是努力。安住欲的因是信心，因为如果变得确信，就会显现欲望。安住努力的果是极喜，因为通过发起精进，获得了禅定的殊胜。
English
Many previous aspects, such as focusing on meditation, have been mentioned. However, that level of satisfaction is not the basis for everyone to determine, so all those are not worth considering as previous aspects. Some say that everything is emptiness, thereby destroying the method. Others say non-conceptualization, thereby preventing all conceptual thoughts, which is also not feasible. Geshe Putowa here once meditated without distinguishing day from night because the wind element entered his eyes, and some such cases occurred, but all those did not produce even a little bit of desire. As someone said, it is mainly that there are some who follow the eight applications of abandoning the five faults, and that is what became famous. Similarly, focusing on any object of focus and keeping the mind in virtue is also like that. As it says in the (Bodhisattvabhumi Sutra): "Abandoning the five faults, the eight applications arise from the cause." Like that, it is established by following the eight applications of abandoning the five faults. Those five faults are: laziness, forgetting the instructions, sinking, excitement, non-application, and application. The first of these is: both idleness and deficient effort. If these two are present, one cannot enter into the meditation of samadhi. Even if one enters, if one forgets the instructions, one will be caught in the cliff of doubt, so one will not become single-pointed on the object of focus. Even if one becomes like that once, if one is separated from mindfulness and awareness, and becomes sinking and excitement, one will become worse than before. At the time when sinking and excitement arise, if one does not make effort to counteract them, one cannot abandon sinking and excitement. Without those, when one seeks to abide naturally on the object of focus, one will eventually lose the object of focus again and leave. Therefore, in the Madhyantavibhaga it says: "Laziness and all the instructions, forgetting, sinking, and excitement, non-application and application, these are considered the five faults." It says like that. The eight applications for abandoning those are also said in that same text: "Abiding and abiding in that, cause and effect as well. Not forgetting the object of focus, knowing sinking and excitement, applying to abandon those, abiding naturally when peaceful." It says like that. In the commentary it says: "The place of effort is desire, abiding is effort. The cause of abiding desire is faith, because if one becomes convinced, desire will manifest. The result of abiding effort is great joy, because by initiating diligence, one obtains the distinction of samadhi."
Tibetan
ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དོན་ནི་དང་པོར་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་དེ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་ནས་སྔར་བསྟན་པའི་ཉེས་པ་དེ་དག་ཡོད་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོད་ན་ཕན་ཡོན་སྔ་མ་དག་འབྱུང་བ་ལ་ཡིད་ཆེས། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པ་དམིགས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པའི་གདམས་ངག་ལ་རག་ལས་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་འདུན་པ་འབྱུང༌། དེ་ཡོད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ནས་ལུས་དང་སེམས་སྦྱངས་པ་ཆུང་ངུའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པས། དེ་བཞི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོར་འགྱུར། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་སྟོན་པའི་གདམས་ངག་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པས་བརྗེད་པ་སྤོང༌། ཤེས་བཞིན་གྱིས་བྱིང་བར་གྱུར་ཏམ་རྒོད་པར་གྱུར་ཏམ། དེ་གཉིས་སུ་མ་གྱུར་པར་དམིགས་པ་ལ་ལེགས་པར་འཛིན་ཏམ། ཞེས་བྱ་ར་བྱས་པས་བྱིང་རྒོད་དུ་གྱུར་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར། དེ་དག་ཏུ་གྱུར་ན་བྱིང་བའི་གཉེན་པོ་དང་བར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་སྒོམ། རྒོད་པའི་གཉེན་པོ་སྐྱོ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྒོམ་པར་གསུངས་པ་ལས། རྗེས་སུ་དྲན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་པས་བྱིང་བ་སོལ་ནས་དང་སིང་གིས་འགྲོ་བ་ལ་ཡང་གོམས་པའི་མཐུ་ཆེན་པོ་དགོས། ད་ལྟ་དེ་ཙམ་དུ་ཕྱིན་པར་ཡང་མི་འདུག་པས། དེ་གཉིས་ཀའི་གཉེན་པོར་འཆི་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཁོ་ན་སྒོམ། དེ་བསྒོམས་ན་བྱིང་བ་ལ་ཡང་གཉིད་ལོག་པའི་གདོང་དུ་ཆུ་གྲང་བཏབ་པ་བཞིན་དུ་འགྲོར་རུང༌། རྒོད་པའི་གཉེན་པོར་ཡང་ལྟད་མོ་ཆེན་པོའི་གསེབ་ཏུ་ཕ་ཤི་བའི་གཏམ་བཟླས་ནས་ལྟད་མོ་ཉམས་སུ་བླང་བའི་སྐབས་མེད་པ་བཞིན་དུ་འགྲོར་རུང༌། བསླབ་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་ཀྱང་གཉིས་ཀའི་གཉེན་པོར་དེ་གསུངས་པ་ཡིན། བྱིང་བའི་གཉེན་པོར་ཞི་གནས་ཀྱི་གསོ་སྦྱོང་གི་སྐབས་ནས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། གདོས་སུ་གདགས་པ་དང༌། དབྱུག་གུས་དལ་བུས་གཟུགས་པ་དང༌། ཕོ་ལོང་འཕང་བ་དང༌། མདུན་དུ་མར་མེ་བཞག་པ་དང༌། རྐང་པ་དབྱུང་བ་དང༌། རྐང་པ་གཉིས་ཀ་དབྱུང་བ་དང༌། འཕྲེང་ཐག་ལ་འཇུས་ཏེ་བཅག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ། ཟས་སྐོམ་ཡང་བསྟེན། གོས་སྲབ་པ་དང་ས་བསིལ་བ་དང་ནམ་མཁའ་དཀར་ས་དང་མཐོ་ས་དག་ཏུ་སྒོམ་པར་བྱ། གདོང་པ་བཀྲུ། བྱིང་རྒོད་མེད་པའི་དུས་ན་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཏུག་གིས་མ་ཆད་པ་ལ་ངལ་གསོ་ཡིན་བྱེད་དགོས་པ་ཡིན། ཏུག་གིས་བར་ཆད་བསྒོམས་ན་ཕྱིས་སྒོམ་སྙིང་ཡང་ཡེ་མི་འདོད། མལ་རང་མཐོང་ཙ་ན་ཡང་སྐྱུ
Chinese
返回。如是说。意思是说，最初没有等持，心识散乱，所以存在之前所说的那些过患。如果有了等持，就相信会产生之前的那些利益。依靠相信修持等持依赖于指示不错乱的所缘的诀窍的信心，生起想要获得它的欲望。有了它，就会为了获得等持而精进。精进之后，获得身心调柔的微小阶段。这四者就成为懈怠的对治。以不忘失指示等持所缘的忆念，舍弃忘失。以正知观察是掉举还是昏沉，或者没有成为这二者而善妙地执持所缘吗？这样观察，如果成为掉举或昏沉就能觉察。如果成为那些，就修习昏沉的对治和成为障碍之事物，如随念六法等。修习掉举的对治，如作意厌离等。从所说中可知，修习随念六法等，消除昏沉后，对于轻松地进行也需要极大的串习力量。现在还没有达到那种程度，所以修习那二者的对治——忆念死亡。修习它，对于昏沉，也能像用冷水泼在睡觉的脸上一样消除。对于掉举的对治，也能像在盛大的演出中听到父亲去世的消息，而没有心情欣赏演出一样消除。《集学论》中也说它是二者的对治。对于昏沉的对治，如寂止的修治时所说的那样，可以进行加重、用棍子轻轻敲打身体、抛掷石子、在前面放置灯、伸直腿、伸直双腿、抓住念珠摇动等。也要节制饮食。在薄衣服、凉爽的地方、晴朗的天空下和高处修习。洗脸。在没有昏沉和掉举的时候，应当保持舍，那也是对于没有间断的修习需要休息。如果间断地修习，之后连修行的心都不想生起。仅仅看到床也想呕吐。
English
Return. It is said. The meaning is that initially, there is no samadhi, and the mind is distracted, so there are those faults mentioned earlier. If there is samadhi, one believes that the previous benefits will arise. Relying on the faith that practicing samadhi depends on the instructions that show the object of focus without error, the desire to obtain it arises. If that exists, one exerts effort for the sake of obtaining samadhi. After exerting effort, one obtains a small stage of body and mind being tamed. These four become the antidote to laziness. With the mindfulness that does not forget the instructions showing the object of samadhi, abandon forgetfulness. With awareness, observe whether it has become dull or agitated, or whether, without becoming either of these two, one is properly holding the object of focus. By observing in this way, if it becomes dullness or agitation, one will realize it. If it becomes those, then practice the antidote to dullness and the things that become obstacles, such as the six recollections. Practice the antidote to agitation, such as contemplating weariness. From what is said, it is known that practicing the six recollections, etc., after eliminating dullness, also requires great power of habituation to proceed easily. Since one has not yet reached that level, practice only the recollection of death as the antidote to both of them. If one practices that, for dullness, it can be eliminated like splashing cold water on the face of someone who is falling asleep. For the antidote to agitation, it can be eliminated like hearing the news of one's father's death in the midst of a grand performance, and having no mood to enjoy the performance. The Compendium of Trainings also says that it is the antidote to both. For the antidote to dullness, as said in the context of cultivating calm abiding, one can add weight, gently tap the body with a stick, throw stones, place a lamp in front, stretch out one leg, stretch out both legs, grab the rosary and shake it, and so on. One should also moderate food and drink. Practice in thin clothes, in a cool place, under a clear sky, and in a high place. Wash the face. When there is no dullness or agitation, one should remain in equanimity, and that is also necessary for resting from uninterrupted practice. If one practices intermittently, later one will not even want to generate the mind of practice. Just seeing the bed, one wants to vomit.