Tibetan
ན་རིང་གོམས་པས་ནི། །བདེ་བ་ཆེན་པོར་ནམ་ཞིག་འགྱུར། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལུས་ལ་བལྟས་ཀྱིན་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་བསྐྱངས་ཀྱང་མི་ན་བ་དང་མི་འཆི་བ་ལ་ནི་ནམ་ཡང་མི་ཕན། ནམ་ཡང་མི་འདོར། ལོད་པས་ན་ཆུ་དང་མི་རྟག་པས་ན་རྩྭའི་ཟིལ་དང་འདྲ། ལུས་འདི་ཅི་ཙམ་དུ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་བསྐྱངས་པ་ཙམ་དུ་ཙེ་རག་ཇེ་ཆེར་འགྲོ། ན་ཚ་ཡང་སླར་མང༌། རྒས་གྲོན་ཡང་སླར་ཆེ། ན་ཚ་བྱུང་ན་ནད་གསོས་དང་སྨན་ཡང་བླ་ལྷག་རེ་དགོས། ངན་ངོན་གྱིས་བསྐྱངས་ན་དེ་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ལྟ་བ་མ་སྤངས་ན་ཕྱི་མའི་བདེ་འགྲོ་ཡང་མི་ཡོང༌། སེར་སྣའི་ཉེས་དམིགས་ཀྱིས་ཡི་དྭགས་སུ་སྐྱེ་བ་བསམ་ལ་དེ་ལ་ལྟ་བ་དང་དུ་མི་བླང༌། དེ་ལྟར་ལུས་ལ་མི་ལྟ་བས་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མི་ལྟ་ཞིང་སྦྱིན་པར་གཏོང་བ་འབྱུང་བས་ན་ཉེར་གནས་ཏེ་རྒྱུའི་དོན་ཏོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཉེར་གནས་ནི། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་བ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་སྟེ། ལས་དང་པོ་ལ་ཡེ་མི་སྐྱེ་བ་མི་ཡོང་ཡང༌། སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་དང་དུ་མི་ལེན་པར་སྦྲུལ་པང་དུ་འོངས་པ་སྐྲོད་པ་བཞིན་དུ་ཉེས་དམིགས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སུན་འབྱིན་ཅིང་གཉེན་པོ་སྒོམ་དགོས་པ་ཡིན། དང་དུ་བླངས་ན་དེས་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ཀུན་ནས་སློང་བས་དེ་བསྲུང་བར་མི་ནུས། དེ་དང་དུ་མ་བླངས་ན་ཀུན་སློང་ལོག་པས་ལྟུང་བ་ལྡོག་ཅིང་དེ་བསྲུང་ནུས་པར་འགྱུར་བས་ཉེར་གནས་ཞེས་བྱ། ཕུ་ཆུང་བས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ད་ལྟ་ཉོན་མོངས་པས་ཕྱི་སྐན་དུ་མནན་ནས་འདུག་པའི་དུས་ན་ཡང་འོག་ནས་སོམ་ཚིགས་རེ་ཙམ་བྱེད་དགོས་ཏེ། ད་ལྟ་ཉོན་མོངས་པ་ལ་དགྲར་ཤེས་པ་རང་མེད་ཇོ་བོ་ཉིད་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་འདུག དགྲ་ཞིག་རང་དུ་ཤེས་ན་ཏ་སྨ་ཕེབས་པའི་དུས་ཤིག་ཡོང༌། ཡང་དང་ཡང་དུ་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟས་ཀྱིན་གཉེན་པོ་བསྟེན་ན་རྒྱུད་ལ་འབྱུང་བ་ཇེ་ཉུང་རྒྱུ་བ་ཇེ་ཞན་ཡུན་ཇེ་ཐུང་ལ། མཐར་ཡེ་མི་འབྱུང་བར་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན། བཟོད་པའི་ཉེར་གནས་ནི། ཁྲོ་བ་དང་འཁོན་དུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་བ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་སྟེ། ལས་དང་པོ་པ་འདོད་པའི་ཁམས་པ་ལ་དེ་དག་ཡེ་མི་སྐྱེ་བ་མི་ཡོང༌། བྱུང་བ་དང་དུ་མི་ལེན་པར་སྤོང་དགོས་པ་ཡིན། དང་དུ་བླངས་ན། བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་བསགས་པ་ཡི། །སྦྱིན་དང་བདེ་གཤེགས་མཆོད་ལ་སོགས། །ལེགས་སྤྱད་གང་ཡིན་དེ་ཀུན་ཡང༌། །ཁོང་ཁྲོ་གཅིག་གིས་འཇོམས་པར་བྱེད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་བསྲེག་པར་བྱེད། སེམས་ཅན་བློས་སྤངས་པས་བྱང་ཆུབ
Chinese
如果长期习惯了，什么时候才能变成大乐呢？像这样，即使照顾身体，用享受来滋养它，对于不生病和不死亡也永远没有帮助。永远不会抛弃。因为懒惰就像水，因为无常就像草上的露珠。这个身体被享受滋养得越多，皱纹就越多。疾病也再次增多。衰老也再次加剧。如果生病了，就需要额外的治疗和药物。如果不好好照顾，情况就会相反。如果不放弃对身体和享受的执着，来世的善趣也不会到来。考虑到吝啬的过患会导致转生为饿鬼，不要接受对它的执着。这样，因为不执着于身体，就不会执着于享受，从而产生布施，所以是近取因，即原因的意义。戒律的近取因是：不接受烦恼和近烦恼的产生。虽然对于初学者来说，完全不生起烦恼是不可能的，但是一旦生起，就不要接受它，要像驱赶爬到膝盖上的蛇一样，认识到它的过患，从而厌恶它，修持对治法。如果接受了它，它会引发所有破戒的行为，因此无法守护戒律。如果不接受它，动机就会转变，从而避免堕落，并且能够守护戒律，所以称为近取因。正如普琼巴所说，即使现在烦恼压在外面，也要在下面做一些准备。现在，如果没有把烦恼当作敌人，而是皈依了觉沃（指阿底峡尊者）。如果把敌人当作自己人，就会有“达斯玛”来临的时候。如果反复看到过患，并依止对治法，那么烦恼在相续中生起的次数会越来越少，力量会越来越弱，时间会越来越短，最终甚至会完全不生起。安忍的近取因是：不接受愤怒和怀恨在心等情绪的产生。对于初学者和欲界众生来说，这些情绪完全不生起是不可能的。一旦产生，就不要接受，而要舍弃。如果接受了，就会像《入菩萨行论》中所说：千劫所积聚，布施供养佛，一切诸善行，一嗔能摧毁。这样，所有的善行都会被烧毁。舍弃众生，菩提心
English
If one becomes accustomed to it for a long time, when will it turn into great bliss? Like this, even if you take care of the body and nourish it with enjoyment, it will never help against not getting sick and not dying. It will never abandon. Because laziness is like water, and because impermanence is like dew on the grass. The more this body is nourished by enjoyment, the more wrinkles there will be. Diseases will also increase again. Aging will also intensify again. If you get sick, you will need extra treatment and medicine. If you don't take good care of it, the situation will be reversed. If you don't give up attachment to the body and enjoyment, the happiness of future lives will not come. Considering that the fault of stinginess will lead to rebirth as a hungry ghost, do not accept attachment to it. In this way, because one is not attached to the body, one will not be attached to enjoyment, and thus giving arises, so it is the proximate cause, that is, the meaning of the cause. The proximate cause of ethics is: not accepting the arising of afflictions and near afflictions. Although it is impossible for beginners not to arise at all, once they arise, do not accept them, but recognize their faults like driving away a snake that has climbed onto your lap, thereby loathing it and practicing the antidote. If you accept it, it will provoke all violations of ethics, so you cannot protect ethics. If you do not accept it, the motivation will change, thereby avoiding falling, and you will be able to protect ethics, so it is called the proximate cause. As Phuchungwa said, even now when afflictions are pressing on the outside, you still need to do some preparation underneath. Now, if you don't regard afflictions as enemies, but have taken refuge in Jowo (referring to Atisha). If you regard the enemy as your own, there will be a time when 'Tasma' will come. If you repeatedly see the faults and rely on the antidote, then the number of times afflictions arise in the continuum will decrease, the strength will weaken, the duration will shorten, and eventually they will not arise at all. The proximate cause of patience is: not accepting the arising of anger and resentment, etc. For beginners and beings in the desire realm, it is impossible for these emotions not to arise at all. Once they arise, do not accept them, but abandon them. If you accept it, then, as it is said in the *Bodhicharyavatara*: 'The merit gathered in a thousand kalpas, Giving and offering to the Buddhas, All virtuous deeds, A single anger can destroy.' In this way, all virtuous deeds will be burned. Abandoning sentient beings, bodhicitta.
Tibetan
་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་གཏོང་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དང་དུ་མི་བླང༌། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཉེར་གནས་ནི། སྦྱོར་བ་དམན་པའི་ལེ་ལོ་དང་སྙོམ་ལས་ཀྱི་ལེ་ལོ་བྱུང་བ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་སྟེ། དེ་དང་དུ་བླངས་ན་བདེ་འགྲོ་ཙམ་ཡང་མི་ཐོབ་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་མ་ཐོབ་ན་གཞན་དོན་མི་འགྲུབ་པས་མགྲོན་དུ་གཉེར་བའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསླུས་པའི་ཕྱིར། རྫུན་ཆེན་པོ་སྨྲས་པས་བདག་ཉིད་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བ་བསམས་ལ། མགོ་ལ་སེམས་ཅན་ཁུར་ཆེན་ཁྱེར་བ་ཡི། །སེམས་ཅན་མཆོག་ནི་དལ་གྱིས་འགྲོ་མི་མཛེས། །བདག་གཞན་སྣ་ཚོགས་འཆིང་བས་རབ་བཅིངས་པས། །བརྩོན་པ་བརྒྱ་འགྱུར་དུ་ནི་བྱ་བར་རིགས། །ཞེས་པས་མཚོན་ཏེ་སེམས་ཅན་གཅིག་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྱད་ཙམ་དུ་བརྩམས་ལ། བསླབ་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་གཏོང་བསྲུང་དག་སྤེལ་བཞི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་བཅས་པ་ལ་བར་མཚམས་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་གོ་ཆ་བགོ་བར་བྱ། བསམ་གཏན་གྱི་ཉེར་གནས་ནི། སྒྲིབ་པ་ལྔ་དང་དེའི་རོ་མྱང་བ་བྱུང་བ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་སྟེ། འདོད་པ་ལ་འདུན་པ། གནོད་སེམས། གཉིད་རྨུགས། རྒོད་འགྱོད། ཐེ་ཚོམ་རྣམས་ཀྱི་གཉིད་དང་རྨུགས་པ་གཉིས་སེམས་སློང་བར་བྱེད་པས་གཅིག་ཏུ་བྱས། རྒོད་པ་དང་འགྱོད་པ་གཉིས་སེམས་གཡེང་བར་བྱེད་པས་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་སྒྲིབ་པ་ལྔ་དང་དུ་བླངས་ན། འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་གནོད་སེམས་ཀྱིས་ཤཱི་ལ་བསྲུང་བའི་བར་ཆད་བྱེད། གཉིད་དང་རྨུགས་པས་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད། རྒོད་པ་དང་འགྱོད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་འཐོབ། རོ་མྱངས་ན་ཐོབ་པ་ཉམས་པར་བྱེད་པས་དེ་དག་དང་དུ་མི་བླང༌། རང་ཅག་གི་རྒྱུད་དུས་རྟག་ཏུ་སྒྲིབ་པ་ལྔས་དབང་དུ་བྱས་ནས་འདུག་པས་དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་ལ་འབད་པ་ཆེན་པོ་བྱ། ད་ལྟ་བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བའི་རོ་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡང་མྱོང་བ་མེད། ཡོད་ན་འདོད་པའི་བདེ་བ་བས་ཀྱང་ཉམས་ལ་སྤེན་པ་སྤང་དཀའ་བ་ལགས་པར་གདའ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ལྔ་ནི། དགེ་བའི་འབྲས་བུའི་ཕན་ཡོན་ཤེས། དགེ་བའི་རྒྱུ་ཤེས། དགེ་བ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་ཤེས། དགེ་བའི་འབྲས་བུ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཤེས། དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། །ད་ལྟ་ཚན་ཅིག་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་མ་ཤེས་ན་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕན་མེད་ཟེར་ཏེ། དེ་ཏ་མཐོང་བའི་ལམ་མ་སྐྱེས་ན་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཀྱང་ཅི་རུང་སྟེ། ཆོས་ལ་གོ་བ་བྱ་བ་ཞིག་དགོས། འདི་དག་མེད་པར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པ་སྐྱེར་
Chinese
也要认识到（对世间八法的）贪恋之心也应当舍弃，不要接受它。精进的近因是，对于微劣的懈怠和懒惰的懈怠生起，不要接受。如果接受了它，连善趣也无法获得，更何况是遍知一切。如果没有获得遍知，就无法成办他利，因此欺骗了作为客人的所有众生。想到说了大妄语，自己会堕入恶趣。头上顶着众生重担的，殊胜众生缓慢行走是不美的。自身与他者被各种各样的束缚紧紧束缚，因此理应百倍地精进。这表明要像区分一个众生和所有众生一样地努力。如《集学论》中所说，应像穿上盔甲一般，不间断地修持布施、守护、清净和增长这四种菩提心。禅定的近因是，对于五盖及其感受生起，不要接受。欲贪、嗔恚、睡眠、昏沉、掉举、后悔、怀疑等，其中睡眠和昏沉会使心迟钝，因此合为一体。掉举和后悔会使心散乱，因此合为一体，如果接受这五盖，欲贪和嗔恚会阻碍守护戒律。睡眠和昏沉会阻碍修持心的学处。掉举和后悔会阻碍修持智慧的学处，因此无法获得等持。如果感受五盖，会使已获得的退失，因此不要接受它们。我们自己的相续总是被五盖所控制，因此要努力修持对治它们的方法。现在连禅定之乐的少许滋味也未曾体验过。如果体验过，那也比欲乐更加粗重，难以舍弃。智慧的五种是：了知善果的利益，了知善的因，了知对善的阻碍，了知对善果的颠倒认知，以及了知对善果的非颠倒认知。现在如果连如幻的道理都不懂，就说其他的都没有用，如果未生起见道，世间法又有什么用呢？必须对佛法有所理解。如果不懂这些，就想生起如幻的智慧
English
Also, one should recognize that the mind of attachment (to the eight worldly dharmas) should be abandoned and not accepted. The proximate cause of diligence is to not accept the arising of inferior laziness and the laziness of idleness. If you accept it, you will not even attain a good rebirth, let alone omniscience. If you do not attain omniscience, you cannot accomplish the benefit of others, and therefore you deceive all sentient beings who are your guests. Thinking that by speaking great lies, you will fall into the lower realms. Those who carry the heavy burden of sentient beings on their heads, it is not beautiful for superior beings to walk slowly. Since oneself and others are tightly bound by various kinds of bonds, one should exert oneself a hundredfold. This shows that one should strive as if distinguishing between one sentient being and all sentient beings. As stated in the Compendium of Trainings, one should put on armor, continuously practicing the four aspects of bodhicitta: giving, guarding, purifying, and increasing. The proximate cause of meditation is to not accept the arising of the five obscurations and their sensations. Desire, malice, sleep, drowsiness, excitement, regret, doubt, etc. Among these, sleep and drowsiness make the mind dull, so they are combined into one. Excitement and regret distract the mind, so they are combined into one. If you accept these five obscurations, desire and malice will hinder the guarding of precepts. Sleep and drowsiness will hinder the practice of mental discipline. Excitement and regret will hinder the practice of wisdom, thus one cannot attain samadhi. If you experience the five obscurations, you will lose what you have gained, so do not accept them. Our own minds are always controlled by the five obscurations, so we must strive to cultivate the antidotes to them. Right now, we have not even tasted a little bit of the bliss of meditation. If we have, it is even coarser and harder to abandon than the pleasure of desire. The five aspects of wisdom are: knowing the benefits of virtuous results, knowing the cause of virtue, knowing the obstacles to virtue, knowing the inverted understanding of virtuous results, and knowing the non-inverted understanding of virtuous results. Now, if you do not even understand the illusion-like nature, it is said that all other things are useless. If the path of seeing has not arisen, what good is worldly dharma? One must have some understanding of the Dharma. Without understanding these, one wishes to generate illusion-like wisdom.