Tibetan
་ཅི་སྟེ་མི་འཆོར། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ནས་སྦྱར་བ་གསུངས། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། སྨོན་པ་ཤོར་གྱིན་ལེན་ན་ལན་དྲུག དང་པོའི་དང་བདུན། དེ་ཕན་ཆད་བསྐྱར་དུ་མི་རུང༌། མ་ཤོར་ན་ཇི་ཙམ་གྲུབ་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བ་ཉིད་ཡིན། འཇུག་པ་ཤོར་གྱིན་ལེན་ན་ལན་གཉིས། དང་པོ་དང་གསུམ། དེ་ཕན་ཆད་བསྐྱར་རུ་མི་རུང་གསུངས་ཏེ་དེ་གཞུང་ཉིད་ན་ཡང་བཞུགས། ཤོར་ངེས་པའམ་མ་སྐྱེས་ངེས་པ་མེད་པར་བསྐྱར་དུ་མི་རུང༌། ཇོ་བོ་ལས་ཞལ་མ་ལོག་ཆེ་བ་མེད་དེ་ཡང་དེ་མ་གནང་དེ་དག་བསྟན་པའི་རྒྱ་ཡིན་གསུངས། རྭ་སྒྲེང་བའི་སྒོམ་པ་དབང་ཕྱུག་འོད་ཀྱིས་དགེ་བཤེས་དགོན་པ་བ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་ཞུས་པ་ལ། དེ་འདས་ནས་སྨོན་པ་ཤོར། པུ་ཏོ་བ་ན་མགོ་ན་བཞུགས་པའི་དུས་སུ་གདམས་ངག་ཞུས་པས་དེ་ཙ་ན་པུ་ཏོ་བ་དང་སྤྱན་སྔ་གཉིས་མི་གནང་བས་རང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་སམ། དགོན་པ་བའི་གདུང་གི་སྤྱན་སྔ་གང་དུ་བློ་འཁུལ་བ་ཞིག་ཏུ་ལོང་གསུངས་པ་ལ་ཁོ་བོ་སེའུ་ཐུང་བ་རང་གི་གདུང་གི་སྤྱན་སྔར་བློ་ཁུལ་ཏེ་འོང་བར་འདུག་ཟེར་ནས་དེར་ལེན་པའི་གདམས་པ་གནང་གསུངས་པར་གདའ། ཐུན་ཚོད་ཀྱི་ནང་དུ་གཉེན་པོས་སླེབས་ན་སྡོམ་པ་མི་གཏོང༌། ཐུན་ཚོད་དགེ་བཤེས་སྟོན་པ་ལ་ཞུ་བ་ལ་རིང་རབ་ཅིག་ཡོད་ཀྱིས། སྨོན་པའི་བསླབ་བྱ་ཐུབ་ན་རྩ་ལྟུང་མི་ཡོང་དུ་རིང་བ་ཞིག་ཡོད་ཀྱིས་གསུངས། སྨོན་པ་བས་རིང་བ་ཞིག་བཞེད་པ་འདྲ་པད་ཀྱིས་བཅད་པ་མི་གསུངས། ཕུ་ཆུང་བས་ཡེར་པ་ལ་ཞུས་པས་ངས་ཇོ་བོ་ལ་ཞུས་ཏེ་མཉམ་གསུངས་གསུངས་པར་གདའ་གསུངས་ཤིང༌། དགེ་བཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱི་གསུང་སྒྲོས་ལམ་རིམ་དོན་ཁྲིད་དུ་བཀོད་པ་དག་ལས་སྔ་མའི་དོན་ཞིབ་ཏུ་བཤད་པ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་འགལ་བ། རྙེད་དང་བཀུར་སྟིར་ཆགས་པ་ཡིས་བདག་བསྟོད་གཞན་ལ་སྨོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་བརྒྱད། བསམ་པའི་སྒོ་ནས་བཞི་ཡིན་གསུངས། དེ་ལ་འདོད་པས་བསླང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། བསམ་པ་རྙེད་པ་འོང་ལ་རེ་བས་དངོས་པོ་བདག་ལ་བསྟོད་པ་དང་གཞན་ལ་སྨོད་པ་གཉིས་ཀས་འཆོར། དེ་ཡན་ལག་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ། དགའ་ཞིང་མགུུ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བ།ངོ་ཚ་དང་འཇིགས་པ་ཆུང་ངུ་ཙམ་ཡང་མི་སྐྱེ་ན་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆེན་པོས་བསླང་བ་ཡིན་པས། ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་ན་འཆོར་བས། སྡོམ་པ་སླར་ཡང་བླང་བར་བྱ། །དེ་ལས་གཞན། ཟག་པ་འབྲིང་ནི་གསུམ་ལ་བཤགས། །གཅིག་གི་མདུན་དུ་ལྷག་མའོ། །ཉོན་མོངས་མ་ཡིན་བདག་སེམས་བཞིན། །བྱ་བ་ནི། དེ
Chinese
“如果不会舍弃呢？”等等，说是要一一对应地结合起来。 觉沃（藏语，尊者，指阿底峡尊者）说：“如果发愿菩提心舍弃后重受，可以受六次，第一次和第七次，那之后就不能再重受了。如果没有舍弃，那么无论修多少，都是在修菩提心。如果行入菩提心舍弃后重受，可以受两次，第一次和第三次，那之后就不能再重受了。”说是那也记载在经书中。在不能确定是否会舍弃或者不能确定是否会生起的情况下，不能重受。没有比觉沃的教言更重要的了，说是那也是因为不那样做，那些就成了教法的障碍。 惹琼哇的修行者旺秋沃向格西衮巴瓦请教发菩提心，在那之后舍弃了愿菩提心。在布多瓦的额纳居住的时候，请教了窍诀，那时布多瓦和香擦瓦两人都不允许，说是自己对着如来佛像，或者对着衮巴瓦的灵塔，无论对哪个心生欢喜就对着它受。说是“我色穹瓦对着自己的灵塔心生欢喜，所以会对着它受”，然后就赐予了在那儿受戒的窍诀。 如果在修法期间，有亲友到来，就不要传授戒律。说是向格西敦巴请教修法时间，时间会很长。说是如果能够守住愿菩提心的学处，就不会有根本堕罪，时间会很长。 似乎认为比愿菩提心的学处更长，没有说用莲花来遮断。普穹瓦向耶巴请教，说是“我已经向觉沃请教过了，一起”，说是这样说的。 格西的语录《道次第义理引导》中记载的，详细解释了之前的意义，与戒律相违背的，贪恋利养恭敬，以赞扬自己、诽谤他人等行为作为手段的有八种，以想法作为手段的有四种。 其中，由欲望引发的有两种：希望得到利养的想法，以及因事物而赞扬自己、诽谤他人，这两种都会舍弃（菩提心）。 这需要具备三个条件：不间断地一直去做，感到高兴和满意，并且认为是优点，如果连一点点的羞耻和畏惧都没有，那就是被极大的烦恼所控制而引发的。因此，如果超过了修法的时间，就会舍弃（菩提心），所以应该再次受戒。 除此之外，中等的罪过要向三个人忏悔，剩下的要向一个人忏悔。 不是烦恼，而是像自己的心一样。 行为是：那
English
"What if it is not abandoned?" and so on, it is said that they should be applied one by one. Jowo (Tibetan, Venerable, referring to Atisha) said: "If the aspiration Bodhicitta is abandoned and then retaken, it can be taken six times, the first and the seventh. After that, it cannot be retaken. If it is not abandoned, then no matter how much you practice, you are training in Bodhicitta. If the entering Bodhicitta is abandoned and then retaken, it can be taken twice, the first and the third. After that, it cannot be retaken." It is said that this is also recorded in the scriptures. If it is not certain whether it will be abandoned or whether it will arise, it cannot be retaken. There is nothing more important than Jowo's teachings. It is said that not doing so would make those things obstacles to the Dharma. The practitioner Wangchuk Wo of Radreng asked Geshe Gonpawa for Bodhicitta, and after that, he abandoned the aspiration Bodhicitta. When he was residing in Ena of Putowa, he asked for the key instructions. At that time, Putowa and Kyenchawa did not allow it. It is said that you should take it in front of a statue of the Tathagata, or in front of the stupa of Gonpawa, whichever you feel happy with. It is said that "I, Seutungwa, feel happy in front of my own stupa, so I will take it in front of it," and then he gave the key instructions for taking the vows there. If relatives and friends arrive during the practice session, do not transmit the vows. It is said that asking Geshe Dromton for the time of practice would take a very long time. It is said that if you can keep the precepts of the aspiration Bodhicitta, there will be no root downfalls, and it will take a very long time. It seems that he considered it longer than the precepts of the aspiration Bodhicitta, and he did not say to cut it off with a lotus. Pukungwa asked Yerpa, and he said, "I have already asked Jowo, together," it is said that he said that. In the Geshe's sayings, recorded in the "Meaningful Guidance of the Stages of the Path," it explains in detail the previous meaning, which contradicts the precepts of morality. Being attached to gain and respect, using actions such as praising oneself and slandering others as means, there are eight types, and using thoughts as means, there are four types. Among them, there are two types caused by desire: the thought of hoping to gain profit, and praising oneself and slandering others because of things, both of which will abandon (Bodhicitta). This requires three conditions: to do it continuously without interruption, to feel happy and satisfied, and to consider it a virtue. If there is not even a little bit of shame and fear, then it is caused by being controlled by great afflictions. Therefore, if the time of practice is exceeded, (Bodhicitta) will be abandoned, so one should take the vows again. Other than that, moderate transgressions should be confessed to three people, and the rest should be confessed to one person. It is not an affliction, but like one's own mind. The action is: that
Tibetan
་ལ་གཞན་གྱིས་བསྐུལ་ནས་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་སྐྱེས་ན་འབྲིང༌། རང་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེས་ན་ཆུང་ངུུ༌། གང་ཡང་མེད་ན་ཆེན་པོ་རུ་སློབ་དཔོན་བྱང་ཆུབ་བཟང་པོས་བཤད། སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་སྨན་པའི་རྒྱལ་པོ་ལྟར་རང་ལ་བསྟོད་ན་ཉེས་པ་མེད་དེ་ད་ལྟ་སྐུ་གཉེར་མེད། བུདྡྷས་ལྷས་བྱིན་ངན་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའི་གཉེར་ཡང་མེད་པས་ཤིན་ཏུ་དཀའ། དེས་ན་འོད་སྲུངས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལས། བདག་ཅི་རི་ཞེས་ཡོངས་སུ་འཇལ་ཞིང་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་མི་སྨོད་པ་སྟེ། རིའམ་མི་རི་སྙམ་དུ་བདག་ལ་དཔོག །སྨོད་པ་མེད་ཅིང་ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་རྟོག་པ་གལ་ཆེ་གསུངས་ཏེ། རང་ལ་དད་པ་དང་རྒྱུ་འབྲས་དང་བསླབ་པ་ལ་གུས་སམ་མི་གུས་ཞེས་རྟག་ཏུ་གཞལ། རང་གིས་ཚོད་ཤེས་ན་མཐོ་ལ་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་པ་མི་འོང་གསུངས། ཆགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་གཉིས་པ། སྡུག་བསྔལ་མགོན་མེད་གྱུར་པ་ལ། །སེར་སྣས་ཆོས་ནོར་མི་སྟེར་དང༌། །ཞེས་པས་རང་ལ་ནུས་པ་ཡོད་བཞིན་ཡུལ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་བསམ་པ་སེར་སྣས་ཆོས་སམ་ནོར་མི་སྟེར་བ་དང་དཔེ་མཁྱུད་བྱེད་ན་ཡང་ལྟུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཆོས་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་སེར་སྣས་མི་སྟེར་ན་ཡིན། མ་གུས་པ་ལ་ཆོས་འཆད་པ་ཡང་མིན་གསུངས། སེར་སྣས་ནོར་མི་སྟེར་བ་ཡང༌།སྤྱིར་སློང་མོ་པ་མ་སྤངས་པ་ཞིག་དགོས་གསུངས། བྱང་བའི་སྒོ་དྲག་པོ་ལྟར་གནོད་མེད་ལ་ཕྲོགས་ནས་ཕན་མེད་ལ་སྟེར་བ་ཡང་མ་ཡིན། མི་དགོས་པ་ལ་ལྷག་པར་སྟེར་བ་ཡང་མ་ཡིན་པས་མཐའ་གཉིས་སུ་མ་ལྟུང་བར་བྱ་གསུངས། ཞེ་སྡང་ལ་བརྟེན་པ། གཞན་གྱིས་བཤགས་ཀྱང་མི་ཉན་པར། །ཁྲོས་ནས་གཞན་ལ་འཚོག་པ་དང༌། །ཞེས་པ་ནི་བཟོད་པ་མི་ལེན་པས་འཆོར་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཆར་འབེབས་པ་ཞིག་ལ་དགེ་བསྙེན་ཞིག་གིས་བགྲོ་གླེང་བྱས་པས་དགེ་བསྙེན་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་པ་ཕམ་པར་བྱས་པའི་བཟོད་གསོལ་བྱས་པ་མ་བཞེས་པས། སྔར་ཆུ་མིག་གི་སྦྲུལ་པང་དུ་འོངས་ཀྱིན་ཆར་འབེབས་པ་ལ་བཟོད་གསོལ་མ་བཞེས་པས་ཆར་མ་ཕེབས་པ་ལྟར་རོ། །ཇོ་བོས་ཀྱང་བི་ཀྲ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་གནས་བརྟན་ལ་བྱས་པས་མ་འདོད་དེ་ཁོ་བོ་ལ་ཉེས་པ་མེད་གསུངས། འདི་ཉེན་ཆེ་བས་དང་པོ་ནས་སུ་དང་ཡང་འདོམ་ཐུག་མ་འོང་བར་བསླབ། བྱུང་ན་ཡང་པང་དུ་སྦྲུལ་བྱུང་བ་ལྟར་བྱ། འཚོག་པས་ནི་ནམ་ཀྱང་འཆོར། གཏི་མུག་ལ་བརྟེན་པ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བྱེད་ཅིང༌། །དམ་ཆོས་འདྲར་སྣང་སྟོན་པའོ། །ཞེས་པ་ནི། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གང་སྤོང་ཡང་འཆོར། བོད་ལ་སྤྱི་སྤོང་བ་མེད། གྲུབ་མཐའ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱེ་བྲག་
Chinese
如果被他人劝说而生起羞耻心，是中等；自己生起羞耻心，是小；如果什么也没有，就变成大，这是学问僧菩提贤说的。像慈悲的药王一样，赞美自己没有过错，但现在没有侍者。像佛陀说提婆达多是恶人那样的侍者也没有，所以非常困难。因此，月护请问说：我如何衡量自己，而不诽谤他人的智慧呢？将自己比作山或非山一样地衡量。没有诽谤，也没有过分的傲慢。这样说，所以说认识自己的特点非常重要。常常衡量自己对佛法有信心吗？对因果和戒律恭敬吗？如果自己知道分寸，就不会产生嫉妒等等。第二，依靠贪执：对于痛苦无依无靠的人，吝啬而不给予佛法和财物。这样说，自己有能力，却对这样的人吝啬而不给予佛法或财物，或者隐瞒不教，也是堕落。这是指对于寻求佛法的人，因为吝啬而不给予。对于不恭敬的人，也不应该讲法。吝啬而不给予财物，一般来说，需要不舍弃乞丐。像北方的大门一样猛烈，从没有损害的人那里夺取，给予没有利益的人也不行。对于不需要的人，过度给予也不行，所以说不要堕入两边。依靠嗔恨：即使他人忏悔也不听，愤怒地攻击他人。这是因为不接受忍耐而堕落。从前，一位瑜伽士降雨，一位居士与他辩论，居士战胜了瑜伽士，瑜伽士不接受居士的道歉。就像以前水泉的蛇来到降雨者身边，因为不接受道歉，所以不下雨一样。觉沃（阿底峡尊者）也对毗格拉玛希拉寺的住持这样做过，住持不高兴，说我没有过错。这很危险，所以一开始就要学习不与任何人发生冲突。如果发生了，就像蛇出现在怀里一样。攻击他人则永远会堕落。依靠愚痴：舍弃大乘，宣说相似的佛法。无论是舍弃共同的还是个别的，都会堕落。在藏地没有舍弃共同的情况。依靠宗派而舍弃个别
English
If shame and embarrassment arise when urged by others, it is middling; if it arises by oneself, it is small; if there is nothing, it becomes great, said the teacher Bodhibhadra. Like a compassionate king of medicine, there is no fault in praising oneself, but now there is no attendant. It is very difficult because there is no attendant like the one Buddha said Devadatta was evil. Therefore, as asked by Upagupta: How do I measure myself and not slander the wisdom of others? Measure oneself as if comparing oneself to a mountain or a non-mountain. There is no slander, and no excessive pride. Thus it is said, so it is said that it is very important to recognize one's own characteristics. Constantly measure whether you have faith in the Dharma, respect for cause and effect and discipline. If one knows one's limits, jealousy and so on will not arise. Second, relying on attachment: To those who are suffering and helpless, being stingy and not giving Dharma and wealth. Thus it is said, even though one has the ability, being stingy towards such people and not giving Dharma or wealth, or hiding and not teaching, is also a downfall. This refers to those who seek the Dharma, being stingy and not giving. One should not teach the Dharma to those who are disrespectful. Being stingy and not giving wealth, in general, one needs to not abandon beggars. Like the fierce northern gate, it is not right to take from those who have no harm and give to those who have no benefit. It is also not right to give excessively to those who do not need it, so it is said not to fall into either extreme. Relying on hatred: Even if others confess, not listening, angrily attacking others. This is because not accepting patience leads to downfall. In the past, a yogi was causing rain, and a layperson debated with him, and the layperson defeated the yogi, and the yogi did not accept the layperson's apology. Just like before, when the snake from the spring came to the rainmaker, because he did not accept the apology, it did not rain. Jowo (Atisha) also did this to the abbot of Vikramashila Monastery, and the abbot was not happy, saying that I had no fault. This is very dangerous, so from the beginning, one should learn not to come into conflict with anyone. If it happens, it should be like a snake appearing in one's lap. Attacking others will always lead to downfall. Relying on ignorance: Abandoning the Mahayana, teaching what appears to be similar to the Dharma. Whether abandoning the common or the individual, one will fall. In Tibet, there is no abandoning of the common. Abandoning the individual based on philosophical tenets